طرح 24 سالهای
به نام مبارزه با حیوانات موذی
الهام صادقی: مبارزه با حیوانات موذی از جمله موش‌ها یکی از طرح‌هایی است که هرازگاهی ذهن برنامه‌ریزان شهری را به خود مشغول می‌کند و با اجرای برنامه‌های کوتاه مدت شهروندان را نسبت به نابودی این موجودات که این روزها تبدیل به همسایه‌ای برای پایتخت نشین‌ها شده‌اند، امیدوار می‌کند. اگرچه اجرای چنین طرح‌هایی با گذشت سال‌ها نتوانسته اثرات محسوسی در کاهش تعداد این جانور حداقل در معابر شهر داشته باشد اما درباره زمان آغاز این طرح باید گفت، طرح مبارزه با این حیوان موذی در ایران که اکنون 24 ساله است برای نخستین بار در سال 63 مطرح شد و از سال 69 توسط شهرداری تهران به صورت امانی به اجرا درآمد به این معنی که به دستور مسؤولان شهرداری مرکز و از طریق کارگران شهرداری‌های مناطق، اجرایی و در سال 79 به صورت پیمانی به این سازمان سپرده شد. در حال حاضر نیز متولی آن شرکت ساماندهی صنوف مزاحم است. به عبارتی در سالهای 69، 70،75و 79 این طرح در قالب برنامه‌های مختلف ادامه یافت. پس از بررسی‌ها و تحقیقات انجام شده از سوی شرکت ساماندهی مشاغل شهر تهران نیز اولین طرح جدی مبارزه با این گروه ازجونده‌ها در تیرماه 84 به اجرا درآمد که در آن چادرهایی در تمام مناطق پایتخت برپا شد و ارائه بروشور و اطلاعاتی درباره مشکلات بهداشتی و اقتصادی که حضور و زاد و ولد موش‌ها را با خود به همراه دارد از دیگر فعالیت‌های انجام شده در این باره بود. در مرحله بعد نیز طرح ضربتی مبارزه با موش‌ها به مدت یک ماه در قالب مبارزه شیمیایی اجرایی شد که به علت توزیع نامناسب سم در مناطق پایتخت، موفقیت چندانی از آن به دست نیامد. با این وجود طرح‌های جهادی موضوعی و موضعی در شهرداری به اجرا گذاشته شد که اکنون نیز در قالب برنامه‌های مختلف در حال پیگیری است که از آن جمله می‌توان به برنامه‌های عمرانی شهر از جمله ترمیم جوی‌ها، شکستگی جداول، پر کردن حفره‌های موجود در پیاده‌روها و ساماندهی و جمع‌آوری زباله اشاره کرد البته نتایج آن را باید در سطح شهر جست‌وجو کرد و از ساکنان مناطق مختلف جویا شد. این در حالی است که برخی از کارشناسان در حوزه محیط زیست معتقدند.
ریشه کن کردن و نابودی موش‌ها بحثی غیرعلمی است که حتی در کشورهای پیشرفته جهان نیز به صورت صددرصدی قابل اجرا نیست و تنها راه مبارزه با آنها کنترل رشد است زیرا از یک جفت موش در یک سال 500 هزار موش و در 3 سال 3 میلیون موش زاده می‌شوند. بنابراین جلوگیری از زاد و ولد اصولی‌ترین راه برای کاهش حضور این موجودات در زندگی ساکنان شهر‌هاست. با این وجود تولید زباله و سیستم نامناسب فاضلاب شهری شرایط را برای زاد و ولد موش‌ها و افزایش تعداد آنها فراهم می‌آورد و کشش و جذب انواع حیوانات موذی را به دنبال دارد.
ده سنگ آب تا بلوار کشاورز
محمد گرشاسبی: کمبود آب پایتخت در دوران قجری بویژه در دوره محمدشاه به اوج خود رسید؛ کمبودی که باید جبران می‌شد و چاره‌اش چیزی جز آوردن آب به داخل حصار تهران از رود کرج و ایجاد قنات‌های جدید نبود: «به امر همایونی اعلیحضرت محمد شاه از رود کرج تا شهر طهران- که هفت فرسنگ مسافت است- نهری بزرگ با مخارج گزاف به طرف شهر جاری کرده از بالای باغ نگارستان گذرانیدند که از دروازه شمیران (حدود ناصرخسرو و میدان توپخانه) به شهر رسیده و بر سر نهر تنما جشن ملوکانه گرفتند». با اینکه آب رود کرج برای مصرف عامه بود اما به واسطه گوارا و زلال بودن آن در زمان ناصرالدین شاه هدف اصلی سرمایه‌گذاری برای رساندن این رود به طهران، آبیاری باغ نگارستان(بین خیابان هدایت و میدان بهارستان) عنوان شد؛ باغی که در آن زمان شاید در بیرون از حصار طهران قرار داشت. یک سال پس از این تصمیم در سال 1268 هجری قمری میرزا یوسف مستوفی‌الممالک وقتی اجازه گسترش طهران را نیز از ناصرالدین شاه گرفت، اقدام به احداث چند قنات نهری از کرج تا طهران کرد. این آب کرج نهری بزرگ بود کهاز طریق ده سنگ آب به طهران جاری می‌کرد و تقسیم نامه‌اش هم به مهر امیرکبیر ثابت شد. اما پس از چند سال وقتی «آب کرج» ساخته شد تا بهجت‌آباد توسط مستوفی‌الممالک در کنار 48 قنات موجود کفاف آب شرب طهران را نمی‌کرد و به دلیل هدر رفتن زیاد آب در مسیر، در زمان محمد‌علی شاه «آب کرج» دیگری به طول 53 کیلومتر ساخته شد که از سمت غرب شهر وارد زمین جلالیه (پارک لاله) و از آنجا در خطی مستقیم مسیری را طی می‌کرد و به نقطه‌ای در میدان ولیعصر (عج) کنونی می‌رسید. «آب کرج» سرچشمه رود کرج در طهرانی محسوب می‌شد و این در حالی بود که شهروندان طهرانی لباس‌هایشان را در آن می‌شستند. آشامیدن این آب آلوده از سوی مردم طهرانی باعث شیوع بیماری وبا در شهر شد . پس از روی کار آمدن سرتیپ «قلی هوشمند» در بلدیه، به همه طهرانی‌ها ابلاغ شد که هیچ‌کس حق شستن لباس در «آب کرج» را ندارد و شهروندان ملزم به پیروی از این دستورالعمل شدند. از سوی دیگر این ابداع جدید طهرانی‌ها رواج تیفوس را هم در کنار وبا به همراه داشت. بحرانی که تنها ایده «علیقلی بیان» در دهه 20 آن را پایان داد. بیان با نمونه‌برداری از «آب کرج» پیشنهاد لوله‌کشی را به شهرداری داد و سرانجام پنج سال پس از تاسیس «اداره لوله‌کشی» (آب و فاضلاب فعلی) در 29 دی ماه 1325 لوله‌کشی آب طهران آغاز شد. تا پیش از شروع لوله‌کشی هیچ‌کس حق ساخت و ساز در ضلع شمالی «آب کرج» را نداشت و از این روست که در حال حاضر بین بافت شمالی و جنوبی خیابان تفاوت محسوسی وجود دارد. اولین ها
طرح 24 سالهای
به نام مبارزه با حیوانات موذی
الهام صادقی: مبارزه با حیوانات موذی از جمله موش‌ها یکی از طرح‌هایی است که هرازگاهی ذهن برنامه‌ریزان شهری را به خود مشغول می‌کند و با اجرای برنامه‌های کوتاه مدت شهروندان را نسبت به نابودی این موجودات که این روزها تبدیل به همسایه‌ای برای پایتخت نشین‌ها شده‌اند، امیدوار می‌کند. اگرچه اجرای چنین طرح‌هایی با گذشت سال‌ها نتوانسته اثرات محسوسی در کاهش تعداد این جانور حداقل در معابر شهر داشته باشد اما درباره زمان آغاز این طرح باید گفت، طرح مبارزه با این حیوان موذی در ایران که اکنون 24 ساله است برای نخستین بار در سال 63 مطرح شد و از سال 69 توسط شهرداری تهران به صورت امانی به اجرا درآمد به این معنی که به دستور مسؤولان شهرداری مرکز و از طریق کارگران شهرداری‌های مناطق، اجرایی و در سال 79 به صورت پیمانی به این سازمان سپرده شد. در حال حاضر نیز متولی آن شرکت ساماندهی صنوف مزاحم است. به عبارتی در سالهای 69، 70،75و 79 این طرح در قالب برنامه‌های مختلف ادامه یافت. پس از بررسی‌ها و تحقیقات انجام شده از سوی شرکت ساماندهی مشاغل شهر تهران نیز اولین طرح جدی مبارزه با این گروه ازجونده‌ها در تیرماه 84 به اجرا درآمد که در آن چادرهایی در تمام مناطق پایتخت برپا شد و ارائه بروشور و اطلاعاتی درباره مشکلات بهداشتی و اقتصادی که حضور و زاد و ولد موش‌ها را با خود به همراه دارد از دیگر فعالیت‌های انجام شده در این باره بود. در مرحله بعد نیز طرح ضربتی مبارزه با موش‌ها به مدت یک ماه در قالب مبارزه شیمیایی اجرایی شد که به علت توزیع نامناسب سم در مناطق پایتخت، موفقیت چندانی از آن به دست نیامد. با این وجود طرح‌های جهادی موضوعی و موضعی در شهرداری به اجرا گذاشته شد که اکنون نیز در قالب برنامه‌های مختلف در حال پیگیری است که از آن جمله می‌توان به برنامه‌های عمرانی شهر از جمله ترمیم جوی‌ها، شکستگی جداول، پر کردن حفره‌های موجود در پیاده‌روها و ساماندهی و جمع‌آوری زباله اشاره کرد البته نتایج آن را باید در سطح شهر جست‌وجو کرد و از ساکنان مناطق مختلف جویا شد. این در حالی است که برخی از کارشناسان در حوزه محیط زیست معتقدند.
ریشه کن کردن و نابودی موش‌ها بحثی غیرعلمی است که حتی در کشورهای پیشرفته جهان نیز به صورت صددرصدی قابل اجرا نیست و تنها راه مبارزه با آنها کنترل رشد است زیرا از یک جفت موش در یک سال 500 هزار موش و در 3 سال 3 میلیون موش زاده می‌شوند. بنابراین جلوگیری از زاد و ولد اصولی‌ترین راه برای کاهش حضور این موجودات در زندگی ساکنان شهر‌هاست. با این وجود تولید زباله و سیستم نامناسب فاضلاب شهری شرایط را برای زاد و ولد موش‌ها و افزایش تعداد آنها فراهم می‌آورد و کشش و جذب انواع حیوانات موذی را به دنبال دارد.
ده سنگ آب تا بلوار کشاورز
محمد گرشاسبی: کمبود آب پایتخت در دوران قجری بویژه در دوره محمدشاه به اوج خود رسید؛ کمبودی که باید جبران می‌شد و چاره‌اش چیزی جز آوردن آب به داخل حصار تهران از رود کرج و ایجاد قنات‌های جدید نبود: «به امر همایونی اعلیحضرت محمد شاه از رود کرج تا شهر طهران- که هفت فرسنگ مسافت است- نهری بزرگ با مخارج گزاف به طرف شهر جاری کرده از بالای باغ نگارستان گذرانیدند که از دروازه شمیران (حدود ناصرخسرو و میدان توپخانه) به شهر رسیده و بر سر نهر تنما جشن ملوکانه گرفتند». با اینکه آب رود کرج برای مصرف عامه بود اما به واسطه گوارا و زلال بودن آن در زمان ناصرالدین شاه هدف اصلی سرمایه‌گذاری برای رساندن این رود به طهران، آبیاری باغ نگارستان(بین خیابان هدایت و میدان بهارستان) عنوان شد؛ باغی که در آن زمان شاید در بیرون از حصار طهران قرار داشت. یک سال پس از این تصمیم در سال 1268 هجری قمری میرزا یوسف مستوفی‌الممالک وقتی اجازه گسترش طهران را نیز از ناصرالدین شاه گرفت، اقدام به احداث چند قنات نهری از کرج تا طهران کرد. این آب کرج نهری بزرگ بود کهاز طریق ده سنگ آب به طهران جاری می‌کرد و تقسیم نامه‌اش هم به مهر امیرکبیر ثابت شد. اما پس از چند سال وقتی «آب کرج» ساخته شد تا بهجت‌آباد توسط مستوفی‌الممالک در کنار 48 قنات موجود کفاف آب شرب طهران را نمی‌کرد و به دلیل هدر رفتن زیاد آب در مسیر، در زمان محمد‌علی شاه «آب کرج» دیگری به طول 53 کیلومتر ساخته شد که از سمت غرب شهر وارد زمین جلالیه (پارک لاله) و از آنجا در خطی مستقیم مسیری را طی می‌کرد و به نقطه‌ای در میدان ولیعصر (عج) کنونی می‌رسید. «آب کرج» سرچشمه رود کرج در طهرانی محسوب می‌شد و این در حالی بود که شهروندان طهرانی لباس‌هایشان را در آن می‌شستند. آشامیدن این آب آلوده از سوی مردم طهرانی باعث شیوع بیماری وبا در شهر شد . پس از روی کار آمدن سرتیپ «قلی هوشمند» در بلدیه، به همه طهرانی‌ها ابلاغ شد که هیچ‌کس حق شستن لباس در «آب کرج» را ندارد و شهروندان ملزم به پیروی از این دستورالعمل شدند. از سوی دیگر این ابداع جدید طهرانی‌ها رواج تیفوس را هم در کنار وبا به همراه داشت. بحرانی که تنها ایده «علیقلی بیان» در دهه 20 آن را پایان داد. بیان با نمونه‌برداری از «آب کرج» پیشنهاد لوله‌کشی را به شهرداری داد و سرانجام پنج سال پس از تاسیس «اداره لوله‌کشی» (آب و فاضلاب فعلی) در 29 دی ماه 1325 لوله‌کشی آب طهران آغاز شد. تا پیش از شروع لوله‌کشی هیچ‌کس حق ساخت و ساز در ضلع شمالی «آب کرج» را نداشت و از این روست که در حال حاضر بین بافت شمالی و جنوبی خیابان تفاوت محسوسی وجود دارد. ارسال نظر
پربیننده