شهاب احمدی: همیشه قبل از آغاز تورنمنت‌های مهمی همچون جام جهانی یا جام ملت‌های اروپا گمانه‌زنی‌های فراوانی بین رسانه‌ها و مردم پیرامون پدیده احتمالی رقابت‌ها وجود دارد. هر فردی در ذهن خودش تیمی خاص را به عنوان پدیده احتمالی پیش‌بینی می‌کند. این بار اما در آستانه آغاز جام‌جهانی 2014 بسیاری از مردم و رسانه‌ها روی یک تیم به عنوان پدیده احتمالی جام جهانی اتفاق‌نظر دارند و آن هم تیمی نیست جز بلژیک. تیمی یکدست و دوست‌داشتنی که با بازی‌های درخشانش در مرحله مقدماتی جام جهانی به عنوان تیم نخست راهی جام جهانی شد و اتفاقا در سید یک رقابت‌ها نیز قرار گرفت. گرچه این تیم در آخرین دیدار دوستانه‌اش در خانه مغلوب کلمبیا شد اما نمی‌توان تردید جدی پیرامون کیفیت بالای این تیم وارد کرد و این تیم همچنان از یکدست‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین تیم‌های حاضر در جام‌جهانی 2014 محسوب می‌شود. بازیکنان یکدست و عدم فاصله فنی زیاد بین بازیکنان
جمله معروف «فاصله نیمکت‌نشینان با بازیکنان اصلی نباید زیاد باشد» گرچه یک جمله کلیشه‌ای است و عملا در هیچ تیمی کاملا تحقق نمی‌یابد اما این بار تا حد زیادی در رابطه با بلژیک صدق می‌کند. بلژیک پر است از بازیکنان سطح بالا و یکدست. خیلی بیراه نیست اگر بگوییم برای هر پست 2 بازیکن سطح بالا وجود دارد. برای مثال با توجه به اینکه بلژیک با تک مهاجم بازی می‌کند؛ برای این پست 2 بازیکن فوق‌العاده خوب و نزدیک به هم وجود دارد؛ کریستین بنتکه و لوکاکو. بازیکنانی که گرچه ستاره نیستند اما حقیقتا عملکردی نزدیک به ستاره از خود ارائه می‌دهند. این شرایط تنها محدود به پست مهاجم نوک نمی‌شود و در تمام پست‌ها چنین شرایطی وجود دارد. اگر بخواهیم مثال دیگری بزنیم می‌توانیم به درون دروازه اشاره کنیم جایی که دو دروازه‌بان فوق‌العاده آینده‌دار وجود دارند که مدت زیادی می‌توانند دروازه بلژیک را بیمه کنند. کورتویس، دروازه‌بان اتلتیکو مادرید و همچنین مینوله، دروازه‌بان لیورپول که نقش پررنگی در درخشش این فصل تیمش داشته است، دروازه‌بانانی هستند که بدون شک هر تیمی آرزوی داشتن آنها را دارد. نزدیک بودن کیفیت فنی بازیکنان به یکدیگر یکی از عواملی است که در موفقیت بلژیک نقش پررنگی داشته و دست سرمربی تیم را برای انتخاب‌های گوناگون باز گذاشته است.
کیفیت لیگ برتری
در بیشتر بازی‌های بلژیک در مقدماتی جام جهانی و همچنین دیدار‌های دوستانه بیش از 75 درصد ترکیب تیم از بازیکنانی تشکیل شده که در لیگ برتر انگلستان توپ می‌زنند. این مساله ناخودآگاه سبک بازی تیم را به سمت و سوی لیگ برتر و تیم‌های آن می‌کشاند. بازی فیزیکی و در عین حال سریع که از ویژگی‌های اصلی لیگ برتر انگلستان محسوب می‌شود در تیم ملی بلژیک نیز تجلی پیدا کرده است. هازارد؛ فلینی؛ فرمالن و فرتونگن بیشترین تاثیر را در لیگ برتری شدن سبک بازی بلژیک داشته‌اند.
ادن هازارد
نقش ستاره چلسی در تیم ملی کشورش نیز پررنگ‌تر از یک بازیکن معمولی است. هازارد گرچه کاپیتان رسمی تیم نیست اما به جرات می‌توان گفت رهبر اصلی تیم در فاز تهاجمی محسوب می‌شود. هازارد به عنوان یار آزاد در تیم عمل می‌کند طوری که نمی‌توان پست ثابتی برای او تصور کرد؛ گاهی به عنوان وینگر سمت چپ عمل می‌کند؛ گاهی مهاجم دوم تیمش محسوب می‌شود و گاهی هم به راست می‌آید! جنبه فانتزی بازی هازارد شور و طراوت خاصی به خط حمله و میانی بلژیک بخشیده است؛ خط میانی که اتفاقا بیشتر از بازیکنانی فیزیکی تشکیل شده است و همین مساله اهمیت وجود هازارد را برای بلژیک چند برابر کرده است.
مارک ویلموتس
مارک ویلموتس «پلی میکر» اسبق تیم شالکه آلمان و تیم ملی بلژیک در سال 2012 سرمربی بلژیک شد و خیلی زود توانست خود را با شرایط وفق دهد. مارک ویلموتس که سابقه 70 بار پوشیدن پیراهن تیم ملی بلژیک و زدن 28 گل ملی را نیز در کارنامه دارد با احتساب شکست برابر کلمبیا تنها 3 بار در 18 دیداری که به عنوان سرمربی روی نیمکت تیم ملی بلژیک حاضر بوده، شکست خورده است که تمام این 3 دیدار نیز دیدار‌هایی دوستانه بوده‌اند. ویلموتس تیمش را با آرایش 1-3-2-4 توانست در گروهی که تیم‌هایی همچون کرواسی و صربستان نیز در آن حاضر بودند بدون شکست و با اقتدار راهی جام جهانی کند. بلژیک همراه تعداد زیادی بازیکن دوست‌داشتنی و یکدست امید‌های زیادی برای درخشش در جام جهانی دارد. نکته‌ای که شاید بتوان پیش از آغاز جام جهانی پیرامون بلژیک با قاطعیت به آن اشاره کرد این است که بدون شک از بلژیک بازی‌هایی زیبا و تماشاگر پسند را شاهد خواهیم بود. طرفداران لیگ برتر انگلستان نیز نگاهی ویژه به بلژیک خواهند داشت چرا که بدون شک در جام جهانی بعد از انگلستان؛ بلژیک بهترین تیمی خواهد بود که «کیفیتی لیگ برتری» از خود ارائه خواهد کرد.