فرخ صالح‌آبادی: از خبرهای تکان‌دهنده هفته اخیر خبر فریز داوطلبانه اغلب فعالیت‌های هسته‌ای کشورمان در طول 3 ماه گذشته به شهادت آمانو، رئیس آژانس انرژی اتمی است. بعد از افشای مفاد «محرمانه»(!) بسته پیشنهادی ایران توسط برخی اعضای اسبق تیم مذاکرات هسته‌ای از غرب و روزنامه‌نگاران صهیونیست از شرق این دومین بمب خبری است که موجی از بدبینی را در جامعه خودی ایجاد می‌کند. درحالی که همزمان برای چندمین بار اخباری مبنی بر تاکید وزارت خارجه به نمایندگی از دولت بر لزوم حفظ منافع ملت ایران در مذاکره با غرب مخابره می‌شود! اما گویی تیم مذاکره‌کننده بناست یکی پس از دیگری ضربه‌های آنچنانی از جانب سایر همکاران دولت نوش کند و همزمان در چندین جبهه مبارزه کند! اکنون مهم‌ترین پرونده پس از افشای خبر کذب «خالی‌بودن خزانه» پیش از آغاز اولین دور مذاکرات ایران و 1+5، بالاگرفتن ناآرامی‌های رسانه‌ای به علت فیلترینگ قدیمی یک شبکه اجتماعی است! انگار نه انگار که گزارش آمانو دست ظریف را در مذاکرات آتی برای امتیازگیری حداکثری از غرب خالی می‌کند. جالب اینجاست که پیش از افشای ماجرای فریز داوطلبانه، رئیس سازمان انرژی اتمی از طرح تولید نسل‌های جدید سانتریفیوژ IR4و IR3 خبر داده بود که براساس زمانبندی اعلام شده بنا بود تا پایان سال آینده مورد استفاده قرار گیرند! انگار این طرح «تنش‌زدایی» یکجانبه کیسینجر‌های ایرانی پایانی ندارد! کاش ایران هم یک برژینسکی داشت و یک بار برای همیشه رای به پلمب مغزهایی می‌داد که دست‌کم سه دهه از علم روز روابط بین‌الملل فاصله زمانی دارند! حقیقتا باعث تعجب است وقتی مشاهده می‌کنیم این همه بر تسلط فردی مثل دکتر ظریف بر زبان بین‌الملل و عرف جهانی در داخل کشور مانور داده شد و دست آخر وی را به عنوان مدیری فاقد اختیار، مسلح به نقشه‌های تاریخ مصرف گذشته به سمت غرب روانه ساختند.
در شرایطی که در داخل کشور حمایت حداکثری از دولت و دستگاه سیاست خارجی کشور وجود دارد، بروز چنین اشتباهاتی در عرصه سیاست بین‌الملل به نام تلاش برای حفظ منافع ملی حقیقتا عجیب و غیرقابل باور است. تاریخ مملو از تجربیاتی است که به واسطه آن استعمارگران کوشیده‌اند با «بازتعریف منافع ملی» در اذهان خواص، جوامع آنها را به امضای معاهدات تامین‌کننده منافع حداکثری خودشان ترغیب کنند. این واقعیت است که همه کسانی که به معاهداتی ذلت‌بار با انگلیس و آمریکا در دوره‌های ستمشاهی تن دادند، انسان‌های خیانت‌پیشه یا بی‌بهره از قدرت تعقل و منطق نبوده‌اند. چیدمان وضعیت تفکر مخاطب خود یکی از فنون موفقیت در مذاکره است. اینکه هم‌اکنون برخی دولتمردان وطنی تصور می‌کنند با امتیازدهی یکجانبه در دشمنی که فریبکاری را جزئی از دی‌ان‌ای ایرانی‌ها می‌شمارد، «حسن نیت» ایجاد می‌کنیم، یا نشأت گرفته از سادگی دن‌کیشوتی آنهاست یا خدای ناکرده پای تحلیل‌های خطرناک دیگرانی در میان است که از قرار دادن عمدی ایران در «محور شرارت» به واسطه حریص کردن دشمن هیچ تجربه‌ای نیندوخته‌اند.
آنچه ما امروز در رویه دولت در نحوه برخورد با غرب مشاهده می‌کنیم نه عقلانی است و نه متناسب با آنچه مدعی‌اش بوده و هستند.
الف- تن دادن به کلیه مفادی که حریف امروز از ما طلب می‌کند (و حتی مواردی که از ما نخواسته!) بدون درخواست رفع تحریم‌ها از سه ماه قبل از آغاز مذاکرات به نام «اعتمادسازی» چگونه منافع ملی کشورمان را تامین می‌کند؟! با اهدای چنین امتیازاتی به دشمن بناست ظریف در راس تیم مذاکره‌کننده با تمسک به کدام پشتوانه از حقوق ملت به‌طور حداکثری دفاع کند؟ سوال اساسی اکنون این است: دستی که از پیش باز شده را چگونه می‌توان مخفی کرد؟!
ب- ذوق‌زدگی در ازای پیشکش بخش کوچکی از اموال بلوکه شده خودمان از چه روی است؟ مگر آمریکا با ارائه کمک 5/1 میلیارد دلاری سالانه، مصر را بر سر امضای پیمان کمپ دیوید مجاب نکرد؟ ما سال‌ها به دولت‌های دست‌نشانده مصر بابت چنین معامله‌ای خرده می‌گرفتیم اما اکنون بابت پیشنهاد بازپس‌گیری 3 میلیارد دلار از اموال خودمان، داوطلبانه از سه ماه قبل کل برنامه هسته‌ای‌مان را تقریبا فریز کرده‌ایم!!
ج- تهدیدات بسیار است اما عاقل می‌اندیشد آیا آمریکا در شرایط فعلی اقتصاد بحرانی جهان توان فشار آوردن مضاعف به اتحادیه اروپا و شرکت‌های تجاری ایالات متحده را دارد یا خیر؟
با شرکت‌های تجاری آمریکایی که از سال 2012 همزمان با اوج گیری تحریم‌ها تاکنون 70 درصد تجارت خود را با ایران افزایش داده‌اند چه خواهد کرد؟ آیا اوباما و کنگره از پس مدیریت موج اوج گرفته نارضایتی یک درصدی‌های قدرتمند سرمایه‌دار برخواهند آمد یا همه اینها بلوفی برای ترغیب ایران به معامله در سریع‌ترین زمان ممکن است؟ اگر سیاستمدار ایرانی نمی‌تواند بلوف قمارگونه دشمن را از طراحی با پشتوانه تشخیص دهد چگونه و با تمسک به کدام توانایی
پای میز مذاکره حاضر می‌شود؟!
د- اکنون وقتی بحث اقدامات اعتمادساز یکجانبه به ناگاه بدون توجه به نظرسنجی‌های صورت گرفته توسط علاقه‌مندان به معامله با ایران در موسسه گالوپ در دولت کشورمان اجرایی می‌شود و پروژه‌هایی که فرزندان این مملکت بابت پا گرفتن‌شان خون داده‌اند به ناگاه فریز می‌شود، موج بدبینی ناخودآگاه در دل دلسوزان و حامیان منافع ملی اوج می‌گیرد. اگر 68 درصد مردم به لزوم پیشرفت برنامه هسته‌ای کشورمان به‌‌رغم تحریم‌ها رای می‌دهند یعنی دولت حق ندارد برخلاف نظر آنها پیشرفت پروژه‌های ملی هسته‌ای کشور را لغو کند. هنوز چند هفته بیشتر از ماجرای پیشنهاد برگزاری نظرسنجی مردمی از جانب رئیس‌جمهور نگذشته (که اتفاقا با علاقه از جانب افراطیون اصلاح‌طلب در روزنامه‌های زنجیره‌ای دنبال می‌شد) اکنون چگونه است که نظرسنجی انجام شده در موسسه مرتبط با گری سیک- فرمانده خط‌دهنده رسانه‌های زنجیره‌ای- هیچ انگیزشی در دولت و رسانه‌های حامی آن ایجاد نمی‌کند؟! قول رئیس‌جمهور به ملت که از جانب مردم پسندیده شد در ایام نه‌چندان دور انتخابات چنین بود: سانتریفیوژها بچرخد، چرخ کارخانه‌ها هم بچرخد! اگر بنا بر معامله بر سر تعلیق است دیگر چرا تن به مذاکرات نفسگیر می‌دهیم؟ معامله بر سر آنچه از پیش تعلیق شده را با تیمارستانی‌ها هم نمی‌توان منعقد کرد چه رسد به 1+5! بیچاره فرزندان انقلاب و دیپلمات‌های ما که اینگونه از جانب همکاران دولتی‌شان از پشت خنجر می‌خورند و آه هم نمی‌کشند مباد که دشمن از طریق صفحه فیس‌بوک‌شان از ماجرا باخبر شود!