محمدصادق حاج‌صمدی: عاشورا تمام شد! امام زمان را كشتند و امام بعدی را هم به اسیری بردند و شد آنچه شد... لیكن سیاهی بر ذغال ماند و بدنامی رها‌كردن امام زمان و شانه از زیر وظیفه خالی كردن و اشتباه تشخیص دادن آن برای امثال عمرو بن قیس مشرقی یالیتنایش برای سلیمان صرد خزاعی و یاران دیر رسیده‌اش. اینهایی كه در زمانی كه باید آنچه را كه باید انجام ندادند، جایی كه باید نبودند، وظیفه‌شان را درست نشناختند و وقتی فهمیدند كه كار از كار گذشته بود، هرچه بكنند جای مافات را پر نمی‌كند. سلام خدا بر او فرمود هركه یك روزه رمضان را افطار كند صیام دهر جایگزینش نخواهد شد. امروز در شرق جهان دولت‌های كنفوسیوسی حكومت می‌كنند و چین كه یك ششم جمعیت جهان را شامل می‌شود با ملغمه‌ای از اندیشه‌های شرقی و غربی اداره می‌شود و مسلمانان هند و پاكستان و میانمار و افغانستان به‌صورت دسته‌جمعی منفجر می‌شوند. در شمال جهان روسیه پهناور شامل مردمان ارتودوكس می‌شود و اقلیتی از مذاهب دیگر و مردم قاره سبز سابقه‌ای دیرین از دین‌ستیزی به‌‌ای‌نحو آن دارند و همجنس‌بازیشان قانونی است و حجاب و ساخت مناره در كشورهایشان غیر قانونی. شمال آفریقا جولانگاه وهابیت آل سعود است و در جنوب آفریقا در مذهبی‌ترین حالت مسیحی شده‌های دوران استعمار زندگی می‌كنند با دولت‌های كشور‌های مشترك‌المنافع و تازه استقلال یافته‌های وابسته‌تر از قبل. آمریكای شمالی شامل كشور خوشحال كانادا می‌شود و آمریكایی كه شیطان بزرگ است. آمریكای‌جنوبی هم زمین كاتولیك‌های مستضعف و حیاط خلوت آمریكاست. داستان شیوخ منطقه و غرب آسیا هم مشخص است. در این میان اما یك سیدی پیدا شد و نظریه ولایت فقیه را عملی كرد و یك جمهوری بنا کرد كه رای آن را شیعیان بدهند و امامتش را ولی فقیه بكند. یك مملكتی كه عاشورا و تاسوعایش تعطیل باشد. كه نیمه شعبانش تعطیل باشد. كه وقت اذان در هر محله‌ای صدای اذان بلند شود. كه راحت بشود در آن علیه اسرائیل شعار داد. كه وامدار شرق و پلیس غرب نباشد. یك مملكتی كه بلند بگویند اولی علی بود! بعد یكسری می‌گذارند جمهوری اسلامی را و می‌روند فرنگ كه پشت چراغ قرمز، راننده ماشین كناری با لبخند حالشان را بپرسد! كه از دولتی كه حجاب را در مدارسش منع می‌كند حقوق بیكاری و كفالت درمان بگیرند! مسلمان‌ترینشان هم غافل از اینكه باید جای دیگری باشد، جمعه به جمعه برود چند فرسخ آنطرف‌تر كه برسد به مسجد شیعه‌ها و به خیال خودش ندبه‌اش ترك نشود! امامش را ترك كرده ندبه‌اش را نه! اگر روز عاشورا كربلا نبودی تفاوتی نمی‌كند سر سفره یزید نشسته باشی یا دور كعبه طواف كنی! نخبگی‌شان را به بهانه ترافیك و تحریم برمی‌دارند و می‌روند خدمت همان دولتی را می‌كنند كه به‌خاطر تحریمش آواره غریبستان فرنگ شدند! بروند یكجایی كه به خیالشان مردمش دروغ گفتن بلد نیستند اما زنای محصنه و شرب خمر و ربا و حرب با خدا و هزار چیز دیگر را خوب بلدند. دولت امام زمان اینجا برپاست و در جواب امثال من می‌گویند زن و فرزندی دارم كه می‌خواهم خوب زندگی كنند! قریب به همان جوابی كه عمروبن قیس به امام حسین داد بلاتشبیه من به امام و اینها به قیس! خودتان را گول نزنید! عاشورا تمام می‌شود و كار خدا به سرانجام خودش می‌رسد و سیاهی به ذغال می‌ماند. دری باز شده كه اهلش بگذرند و الا ان یشا یذهبكم و یات بخلق جدید و ما ذلك علی الله بعزیز! به مخاطب برنخورد! همین كه مشمول مطلب می‌شود در قیاس با معاصران كربلا، خودش مبالغه است و در مبالغه هم مثال مثل، مناقشه نیست! از مردم عوام كه بگذریم؛ می‌رسیم به خواص! به این آقازاده‌های از فضل پدر بی‌حاصل كه مدام افتخارات بدر و احد پدرانشان را به رخ ما می‌كشند و سنگ ستون نظام را به سینه می‌زنند و نگرانند كه وا محمدا فلان ستون نظام است و بهمان سقف نظام است و دیگری دیوار نظام! فقال علیه‌السلام در تمام مكه و مدینه بیست نفر كه دوستدار ما اهل بیت باشد نبود! در مكه‌ای كه خانه قریش بود و در مدینه‌ای كه شهر پیغمبر بود روی هم بیست نفر نمانده بود! در كربلا همه آل پیامبر كشته شدند الا یك نفر و آن یك نفر در تمام حجاز بیست نفر یاور كه هیچ! بیست نفر دوست نداشت! خودش بود و خودش! از همه فرزندان علی همان یك علی مانده بود! اما همان یك علی كفایت اسلام را می‌كرد! همان یك علی بدون آقایان و آقازاده‌ها از پس همه بر آمده بود! اساسا دور امام از بزرگان و بزرگزادگان و ستون‌های نظام خالی بود! آقایان كاروان كربلا همه شهید شده بودند و كسی نمانده بود كه خاطره‌های عجیب از امام حسین تعریف كند و آقازاده‌ای نبود كه عاشورای 88 برود میدان انقلاب و ساندویچ بخرد! دیگر آقایان هم در لشکر یزید روزه بودند و تكلیفشان معلوم بود! امروز هم قصه همان است! آن روز ولی خدا بدون هیچ آقازاده‌ای پرچم را نگه داشته بود و امروز هم هنوز همان علم، علم است! تفاوتش اما این است كه علی امروز گردش پر است از جون و حبیب و بریر! الله ولی الذین امنوا! از رفتن و آمدن هیچ كسی نصیبی برای هیچ امامی نه بوده و نه هست! هرچه هست برای ماموم است! هر كس همراه ولی زمانش بشود برای خودش شده و هركسی هم كه نشود در میان توابین شهید هم بشود باز ضرر كرده است. داستان كربلا داستان بی‌نیازی امام حسین و نیاز ظهیر و زیان عبیدالله حر جوفی است كما اینكه امروز هم داستان همان است...