و درود خدا بر او، فرمود: آن كس كه در عيب خود بنگرد از عيب‌جويى ديگران بازماند و كسى كه به روزى خدا خشنود باشد بر آنچه از دست رود اندوهگين نباشد و كسى كه شمشير ستم بركشد با آن كشته شود و آن كس كه در كارها خود را به رنج اندازد خود را هلاك سازد و هر كس خود را در گرداب‌هاى بلا افكند غرق گردد و هر كس به جاهاى بدنام قدم گذاشت متهم گرديد و كسى كه زياد سخن مى گويد، زياد هم اشتباه دارد، و هر كس كه بسيار اشتباه كرد، شرم وحيای او اندك است و آن كه شرم او اندك، پرهيزكارى او نيز اندك خواهد بود و كسى كه پرهيزكارى او اندك است دلش مرده و آن كه دلش مرده باشد، در آتش جهنم سقوط خواهد كرد و آن كس كه زشتى‌هاى مردم را بنگرد و آن را زشت بشمارد، سپس همان زشتى‌ها را مرتكب شود، پس او احمق واقعى است. قناعت، مالى است كه پايان نيابد و آن كس كه فراوان به ياد مرگ باشد در دنيا به اندك چيزى خشنود است و هر كس بداند كه گفتار او نيز از اعمال او به حساب مى آيد جز به ضرورت سخن نگويد. نهج البلاغه