عزل «اميركبير» در پي بدگويي دشمنان داخلي و خارجي (1230 ش) با مرگ محمدشاه قاجار، ميرزا محمدتقي خان فراهاني معروف به اميركبير، تلاش زيادي براي به سلطنت رساندن ناصرالدين شاه به عمل آورد ودر نهايت با تدبير او، كار سلطنت، سامان يافت. از آن پس و همزمان با آغاز پادشاهي ناصرالدين شاه، اميركبير نيز به صدارت عظمي دست يافت و به رتق و فتق امور همت ورزيد. استقلال نظر و خدمات عمومي و به طور كلي، سياست داخلي و خارجي اميركبير كه در جهت منافع و مصالح كشور بود، در محيط دربار و اجتماع رجال و شاهزادگان و وابستگان و حقوق‌بگيران بيگانه، قابل قبول و مورد پسند نبود. اين افراد بانفوذ و قدرتمند كه از اقدامات اميركبير رنجيده بودند، براي متوقف كردن اميركبير دست به هر كاري زدند ولي چون او را مستقيم و مستقل يافتند، اتهامات زيادي را به صورت شايعه به او وارد ساختند. ناصرالدين شاه در ابتدا به اين بدگوييها توجهي نميكرد اما توطئه، گسترده بود و اصرار در ترساندن شاه ادامه يافت. كمكم ناصرالدين شاه كه هنوز بيست سال هم نداشت به امير سوءظن پيدا کرد و او را در 28 آبان 1230 (20محرم 1268ق، 19 نوامبر 1851 م) از صدارت عزل کرد اما در اين ميان بدگويي ديگران تا آنجا ادامه يافت كه شاه وحشتزده، با عزل امير از همه مقامها، او را به كاشان تبعيد کرد. پس از مدتي فرمان قتل اميركبير نيز صادر شد و سرانجام امير را در بيستم دي ماه 1230 ش (18 ربيعالاول 1268ق، 10 ژانويه 1852م) در حمام فين كاشان به قتل رساندند. اميركبير مردي كاردان، باهوش، وطندوست و باكفايت بود. در زمان صدارت خود خدمات شايسته و درخور تحسيني به ايران و ايرانيان کرد. وي منافع ملت را برهمه چيز مقدم ميداشت و هيچ‌گاه در مقابل اجانب سر فرود نميآورد. مهم‌ترين اقدامات فرهنگي وي را ميتوان تاسيس دارالفنون تهران نام برد. نكته تاسفبار اين است كه دارالفنون 13 روز پس از قتل اميركبير افتتاح شد.
ولادت عالم بزرگ شيعه «سيد بن طاووس» (589 ق)
علي بن موسي بن جعفر معروف به سيدبن طاووس، نوه دختري شيخ طوسي، از اعاظم شيعه اماميه و عالمي فقيه و جليل‌القدر، اديب، شاعر، خطيب، عابد، زاهد و جامع كمالات عاليه اخلاقي است. وي در نزد اساتيد بزرگ زمان تحصيل كرد و به مدارج بالاي علمي دست يافت. وي شاگردان فراوان و تاليفات متعددي دارد. علامه حلي و پدرش و نيز دو فرزند وي از جمله شاگردان بارز او و اللهوف، المزار، فرج المهموم و ... از كتب آن عالم فرزانه است.
سفر «انور سادات» رئيس‌جمهور پيشين مصر به فلسطين اشغالي (1977م)
محمد انورسادات، رئيس‌جمهور پيشين مصر پس از رسيدن به قدرت، به تدريج از مواضع اصولي جمال عبدالناصر، رئيس جمهور قبل از خود دور شد و راه انحراف و سازشكاري در ارتباط با رژيم صهيونيستي را در پيش گرفت. وي پس از چندي با دوري از شوروي سابق، تمايل خود را به نزديكي با غرب نشان داد و در نوزدهم نوامبر 1977م در ميان شگفتي فراوان مردم مصر و جهان عرب به اسرائيل مسافرت کرد. سادات در 20 نوامبر 1977م، در مجلس اسرائيل به سخنراني پرداخت و نكاتي را مطرح كرد كه پايان تصرف سرزمينهاي اشغالي در سال 1967م، تحقق بخشيدن به حقوق اساسي مردم فلسطين، تضمين مرزهاي همه كشورهاي منطقه، حذف كاربرد زور و حل اختلاف به وسيله راههاي صلحآميز و پايان بخشيدن به شرایط جنگي در منطقه از آن جمله بود. جالب آنكه بگين، نخست وزير اسرائيل در سخنراني خود اشارهاي به سخنان انورسادات نكرد و فقط خواهان مذاكره با ساير دول عربي شد. سفر انورسادات به سرزمينهاي اشغالي فلسطين، نخستين سفر رئيس يك كشور عربي به اين منطقه بود. با وجود همه مخالفتها، وي در سپتامبر 1978م و مارس 1979م با وساطت جيمي كارتر، رئيس‌جمهور وقت آمريكا، معاهده كمپ‌ديويد را با مناخيم بگين، نخست وزير وقت رژيم‌صهيونيستي امضا كرد. اين اقدام باعث عكسالعمل شديد بسياري از مردم و دول عربي و اسلامي شد و حتي منجر به تعليق يا قطع روابط بسياري از كشورهاي اسلامي با مصر شد. ادامه اين روند همسويي با غرب و رژيم غاصب اسرائيل، گروههاي اسلامي را به برداشتن اين مهره فساد برانگيخت تا اينكه در ششم اكتبر 1981م توسط خالد اسلامبولي به كام مرگ فرستاده شد.