درود خدا بر او، فرمود: به رگ‌های درونى انسان پاره گوشتى آویخته كه شگرف‌ترین اعضاى درونى اوست و آن قلب است كه چیزهایى از حكمت و چیزهایى متفاوت با آن، در او وجود دارد. پس اگر در دل امیدى پدید آید، طمع آن را خوار گرداند و اگر طمع بر آن هجوم آورد، حرص آن را تباه سازد و اگر نومیدى بر آن چیره شود، تاسف‌خوردن آن را از پاى درآورد. اگر خشمناك شود كینه‌توزى آن فزونى یابد و آرام نگیرد، اگر به خشنودى دست یابد، خویشتندارى را از یاد برد و اگر ترس آن را فراگیرد، پرهیز كردن آن را مشغول سازد و اگر به گشایشى برسد، دچار غفلت‌زدگى شود و اگر مالى به دست آورد، بى‌نیازى آن را به سركشى كشاند و اگر مصیبت ناگوارى به آن رسد، بى‌صبرى رسوایش كند و اگر به تهیدستى مبتلا گردد، بلاها او را مشغول سازد و اگر گرسنگى بى‌تابش كند، ناتوانى آن را از پاى درآورد و اگر زیادى سیر شود، سیرى آن را زیان رساند، پس هر گونه كُندروى براى آن زیانبار و هرگونه تندروى براى آن فساد آفرین است.
نهج‌البلاغه