غنچه سرخ انار کم شد دمی که وسعت گرد و غبارها
دید از رسول در همه سو یادگارها
بر هر طرف که دوخت نگاهی به خاک
دید بی‌دست و سر تپیده به خون گلعذارها
بر باد رفته دید گل سرخ فاطمه
جاری ز خون کنار تنش جویبارها
عباس خفته بود در اطراف علقمه
با پیکری نشسته به رویش غبارها
یک سو به خون تپیده تن اکبر جوان
قاسم به سوی دیگر و بر خاک و خارها
شش ماهه نیز آن سوی یک خیمه خفته بود
با خنده‌ای چون غنچه سرخ انارها
افتاده بود حر به کنار حبیب و جون
با پیکری به سنگر و تیغش شیارها
امشب به هر طرف پی اطفال می‌دود
فردا روانه است به شهر و دیارها
«سائل» غلام حضرت زینب شدی
بدان! دارد به حق غلامی او افتخارها
حسن واشقانی فراهانی
قرآن بخوان
خواهم نشست آینه‌سان در برابرت
تا بنگرم به چشم علی رزم آخرت
ای آفتاب بر سر سرنیزه‌ها بتاب
قرآن بخوان برای تسلای خواهرت
دشمن که حمله کرد به خیمه به خنده گفت:
زینب کجاست سید و سالار و سرورت؟
اینک به سوی خیمه ما می‌کنند رو
آن اسب‌های رد شده از روی پیکرت
با شعله‌های آتش و با تازیانه‌ها
تا تسلیت دهند به غم‌های دخترت
گویا نشسته مادرم اندر بهشت خلد
آغوش خود گشوده بر آن جسم بی‌سرت
بابا به اشک بر سر کوثر نشسته است
سیراب کرده حنجر خونین اصغرت
در قتلگاه بر سر دامن گرفته بود
آن جسم زخم خورده و مظلوم، مادرت
می‌خواستم بیایم و از زیر نیزه‌ها
پیدا کنم تو را و دهم جان در برت
ناگه سه ساله دخترکی گریه کرد و گفت:
عمه بیا که سوخت دلم سوخت دخترت
آتش گرفته بود به دامان بچه‌ها
آتش به جان ساقه گل‌های پرپرت
آبی نبود تا کنم آتش خموش و لیک
با اشک چشم کردم و با یاد کوثرت
دشمن به سویم آمده با تازیانه‌اش
من می‌روم به شام به همراهی سرت
ای کاش یابم فرصتی از تازیانه‌ها
تا بنگرم دوباره به لبخند آخرت
قرآن بخوان که وقت سفر یاریم کنی
جانم فدای صوت خوش و خون حنجرت...
سیده فاطمه نوری