سيدحسين موسوي: مدتی است به این موضوع فکر می‌کنم که مجموعه سیاست‌هایی که در عرف دیپلماتیک توسط کشورهای گوناگون به خدمت گرفته می‌شوند، چه تعدادی است؟ به بیان ساده‌تر، جوامع مختلف البته آنها که هویت مستقل سیاسی از خود دارند، از چه راه‌هایی برای دستیابی به منافع خود بهره می‌برند؟ به گزاره‌های زیر توجه کنید. - سرگئی ریابکوف: رسانه‌های غربی منصفانه مذاکرات هسته‌ای را پوشش نمی‌دهند. رئیس تیم مذاکره‌کننده روسیه از اقدام رسانه‌های غربی در مقصر جلوه دادن ایران برای عدم پیشرفت در مذاکرات هسته‌ای انتقاد کرد.
- دنیس راس، مشاور پیشین اوباما به کنگره پیشنهاد می‌دهد دور جدید تحریم‌ها علیه ایران را تصویب کند اما اجرای آن را تا 6 ماه به تعویق افکند.
- رابرت کروکر، سناتور جمهوريخواه روز پنجشنبه پیش‌نویسی را براي الحاق به طرح مجوز دفاعي آمريکا پيشنهاد کرد که دست رئيس‌جمهوري را در مذاکرات ژنو کمي تنگ خواهد کرد. طرح سناتور کروکر شامل اين است که 60 روز به آقاي اوباما براي تکميل توافق اوليه فرصت می‌دهد و بعد 180 روز هم براي تکميل توافق نهايي. طي اين دوره، رئيس جمهوري آمريکا مجاز نخواهد بود تحريم‌ها را عليه تهران تعليق يا متوقف کند مگر اينکه کنگره را بتواند مجاب کند که منافع ملي و امنيت آمريکا در خطر است و این موضوع حياتي است. سناتور کروکر گفت طرح پيشنهادي او تضمين می‌کند که ايران همه شرايط توافق موقت را رعايت بکند و همينطور شرايط توافق نهايي را هم بپذيرد.
«چماق و هویج» عنوان سیاستی آشنا حداقل برای مردم ماست. گزاره نخست نقل‌قولی از یکی از اعضای 1+5 بود که در هیچ کدام از شبکه‌های فارسی زبان اطلاع‌رسانی نشد و خیلی بعید به نظر می‌رسد این اتفاق در آینده هم بیفتد. در ادامه، گزاره‌های دوم و سوم اما، هردو نقل قول‌هایی از زبان سیاستمدارانی دست چندم در ارتباط با مذاکرات ژنو بود که بلافاصله در شبکه رسمی وزارت خارجه آمریکا، یعنی صدای آمریکا برجسته شد. دقت در عناوین برخی افراد چماق به دست، خالی از لطف نیست. دنیس راس، مشاور پیشین همان کسی است که اکنون در تصویری که رسانه‌های بیگانه از مذاکرات پیش‌رویمان قرار می‌دهند، منجی ایران در ژنو است و چونان کوه برابر سیل عظیم تحریم‌های جدید علیه کشورمان ایستاده است.
در ادامه این تصویرسازی و در یک تقسیم کار عادلانه، منفورترین رژيم‌ها یعنی اسرائیل و سعودي به نمایندگی از کشورهای حاشیه خلیج فارس هستند. اینان شخصیت‌های بد و منفی روایت شبکه‌های ماهواره‌ای از ژنو را تشکیل می‌دهند. در ادامه کشور مستقلی مثل فرانسه که قدرت بزرگ اروپاست و اصلا و به هیچ وجه تحت تاثیر آمریکا نیست از منافع شخصیت‌های بد داستان حمایت می‌کند. دولت مهربان اوباما بشدت تحت فشار کنگره و منتقدان داخلی است. اتفاقا خیلی وقت است از زمان مطرح شدن موضوع صلح فلسطین، این دولت با اسرائیل دچار تنش و اختلاف شده است و اکنون کاملا از صهیونیست‌ها مستقل و منفک است.
چماق همان تعبیر بی‌بی‌سی از دور جدید تحریم‌ها علیه ایران است که آنها را شمشیر آخته بر سر مذاکرات می‌خواند. ریچارد دالتون، سفیر سابق انگلیس در ایران هم بدون هیچ تعارف و رودربایستی گفت: در صورت به توافق نرسیدن این دور مذاکرات باید اساس توافقات عوض شود. چماق و هویج یعنی ترکیبی از پروپاگاندا و تبلیغات پرحجم رسانه‌ای در بیان اینکه ایالات متحده و انگلستان بشدت مشتاق به نتیجه رسیدن مذاکرات و حل مشکلات ایران هستند و از طرف دیگر و در یک نقشه مشترک، تهدید و فشار و زیر میز مذاکرات زدن را در دستور کار دارند؛ حالا یک بار به دست فرانسه و بار دیگر انگلستان.
مدتی است به این موضوع فکر می‌کنم که مجموعه سیاست‌هایی که در عرف دیپلماتیک توسط کشورهای گوناگون به خدمت گرفته می‌شوند، چه تعدادی است؟
اگر نگوییم بیشتر از تیم مذاکره‌کننده، حتما ما هم به اندازه آنان از این سیاست تکراری از خودمتشکرهای دنیا، خسته شده‌ایم.
ای کاش بچه‌های انقلاب، بر سر میز مذاکرات یا حتی در حاشیه‌های آن از خسته شدن مردم ایران هم بگویند.