پرسپولیس نیم فصل اول رقابت‌های لیگ برتر را با 8 برد، 4 تساوی، 3 شکست و کسب 28 (1-) امتیاز به اتمام رساند. سرخپوشان پایتخت که بعد از 2 سال ناموفق و پرحاشیه، این فصل را با جوانگرایی و در پیش گرفتن رویکردی متفاوت در فصل نقل و انتقالات شروع کردند، طی نیم‌فصل سپری شده از لیگ، دارای سایه‌روشن‌های گوناگونی بودند که در اینجا بد نیست به نقاط ضعف و قوت این تیم بپردازیم. روند مثبت در بازی‌های خانگی
بازی‌های داخل خانه، نقش بسزایی در معرفی قهرمان رقابت‌های لیگ در پایان فصل دارد، جمع‌آوری مناسب امتیازهای خانگی در نیم‌فصل اول یکی از نکات خوب و مثبت پرسپولیس تا به حال بوده است. سرخپوشان از 8 بازی خانگی خود صاحب 7 برد و یک تساوی شدند، یعنی کسب 22 امتیاز از 24 امتیاز ممکن، آن هم در حالی که در این هشت بازی فقط یک‌بار و در بازی مقابل فولاد خوزستان دروازه خود را باز شده دیدند. در شرایطی که سرخپوشان در بیرون خانه کج‌دار و مریض نتیجه گرفته‌اند، اگر بتوانند در نیم فصل دوم هم روند موفقیت در بازی‌های خانگی خود را تداوم ببخشند، قطع به یقین در انتهای فصل جایی میان سه تیم اول جدول خواهند داشت.
ضعف گلزنی
همانطور که در بالا نیز اشاره شد، گل نخوردن در فوتبال فاکتوری تعیین‌کننده است اما اگر تیمی به‌رغم داشتن خط دفاعی منسجم، فاقد قدرت و زهر کافی در نوک پیکان خط حمله باشد، از شانس اندکی برای موفقیت در بازی‌های مهم و حیاتی برخوردار خواهد بود. تیم پرسپولیس که سالیان درازی معروف به ارائه فوتبالی هجومی و داشتن مهاجمینی بسیار زهردار مانند فرشاد پیوس و علی دایی بود، چند سالی هست که در راس خطوط تیمی خود دچار نارسایی و ضعف شده است. پرسپولیس در نیم‌فصل اول تنها توانست 13 گل به ثمر برساند که از این تعداد تنها 4 گل سهم تک مهاجم این تیم یعنی مهدی سیدصالحی بود. تیم علی دایی به‌رغم داشتن بازیکنانی مانند پیام صادقیان و امید عالیشاه و از همه مهم‌تر محمدرضا خلعتبری که همگی جزو بازیکنان سرعتی در فاز هجومی هستند، هنوز نتوانسته است قدرت و اقتدار یک تیم قهرمان را در خط حمله خود نشان بدهد. سرخپوشان که در نقل و انتقالات نیم فصل فرزاد حاتمی! مهاجم پیشین استقلال و فولاد خوزستان را هم به جمع خود اضافه کرده‌اند، باید به خوبی به این نکته واقف باشند که در دیدارهای رودررو مقابل رقبای اصلی خود مانند سپاهان، فولاد و استقلال، به همان اندازه که گل نخوردن اهمیت دارد، استفاده از تک موقعیت‌های خلق شده امری واجب و حیاتی است، تک موقعیت‌هایی که می‌تواند سرنوشت قهرمانی یک تیم در انتهای فصل را مشخص کند.
ضعف در بازیسازی
گل زدن در یک مسابقه فوتبال احتیاج به خلق موقعیت دارد، موقعیتی که می‌تواند بر اثر یک خلاقیت فردی یا از روی یک ضربه ایستگاهی به‌وجود آمده باشد، یا حتی از روی یک حادثه و اشتباه اما مطمئنا مهم‌ترین فاکتور برای ایجاد موقعیت، وجود هافبک‌های بازیساز، خلاق و باهوش در کمربند میانی یک تیم است. هافبک‌هایی که قادر باشند توپ را به خوبی در میان خطوط تیمی خود به گردش در بیاورند و مهاجمین تیمشان را در موقعیت گلزنی قرار بدهند. این نکته درست همان نقطه ضعف اصلی پرسپولیس 92 در نیم فصل اول لیگ برتر بوده است، جایی که عملکرد ضعیف یا به نوعی فاجعه‌بار محمد نوری به عنوان تنها بازیساز صرف پرسپولیس تا اینجای لیگ بشدت توی ذوق می‌زند. گره مشکلات بازیسازی در تیم سرخپوشان را حتی پیام صادقیان هم نتوانست به خوبی حل کند، هرچند که او بازدهی بهتر و قابل قبول‌تری را نسبت به هم‌تیمی باتجربه خود در این پست داشت اما وقتی عملکرد ضعیف مهاجمین و تعداد موقعیت‌های خلق شده قرمزپوشان در بازی‌ها را می‌بینیم، به خوبی می‌توانیم پی به نبود بازیکنی مطمئن و بازیساز در پست شماره 10 این تیم ببریم، پستی که حالا در نیم فصل دوم در اختیار محسن مسلمان، ستاره سابق تیم ذوب آهن و تیم ملی امید کشورمان خواهد بود. با توجه به حضور مسلمان که بازیکنی بسیار باهوش و خلاق است، پازل تاکتیکی پرسپولیس برای نیم فصل دوم می‌تواند مهم‌ترین تکه خود را که تاکنون از وجودش بی‌بهره بود در اختیار داشته باشد. باید منتظر ماند و دید.
پرسپولیس و نتیجه ضعیف بیرون از خانه
مثال معروفی هست که می‌گوید: طرف گرگ در خانه و میش بیرون از خانه است، مصداقی عینی برای پرسپولیس. 7 بازی، یک برد، 3 تساوی، سه شکست و کسب 6 امتیاز از 21 امتیاز ممکن، عملکرد پرسپولیس در بازی‌های بیرون از خانه خود در نیم‌فصل اول لیگ برتر بوده است. عملکردی ضعیف در حد تیم‌های پایین جدول که شدیدا باعث به‌وجود آمدن شک و تردید نسبت به قهرمانی این تیم در پایان فصل می‌شود. پرسپولیس به همان اندازه که در آزادی موفق بوده است، در بیرون تهران ناموفق عمل کرده، وقتی به دیدارهای بیرون از خانه پیش روی سرخپوشان در نیم فصل دوم لیگ نگاهی می‌اندازیم شک و تردیدمان نسبت به آینده این تیم بیشتر می‌شود، بازی در برابر تراکتورسازی، ملوان، داماش، فولاد و استقلال خوزستان، مس کرمان و فجر سپاسی تمام چالش‌های دور از خانه پرسپولیس در 4 ماه باقیمانده از لیگ هستند، شهرهایی که اغلب سرخپوشان در آن دچار مشکل بوده‌اند و حالا علی دایی و شاگردانش برای رسیدن به جام قهرمانی باید حداقل نصف امتیازات موجود از این بازی‌ها را کسب کنند و با اتکا و امید به ادامه عملکرد خوب خود در خانه، چشم امید به کسب سومین قهرمانی داشته باشند. هر چند که در نگاه اول بسیار سخت به نظر می‌رسد اما یقینا دایی و شاگردانش توانایی گذر از این هفت خوان سخت و دشوار را دارند.