وجود بازیکنی با ویژگی‌های لیونل مسی اصلی‌ترین عامل شکل‌گیری پدیده False9 بود. در حقیقت پپ گوآردیولا مسی را آزاد گذاشت تا همه جای زمین را تحت نفوذ خود قرار دهد و با رهبری پاس‌های ترکیبی خاص بارسا به عمق بزند. مسی هم برتری عددی و تکنیکی در میانه زمین ایجاد می‌کرد و هم بدون آنکه همانند مهاجمان کلاسیک «هدف» مدافعی خاص قرار گیرد، راه‌های نفوذ به دروازه را می‌آزمود. شیوه‌ای که با حضور فابرگاس در بارسا و تیم ملی اسپانیا پررنگ‌تر شد. برای تیکی‌تاکای بارسلونا این یک فصل نو بود و با درخشش لئو مسی هیچکس خلأ یک مهاجم کلاسیک در محوطه جریمه را حس نمی‌کرد اما به بن‌بست خوردن بارسا در برخی دیدار‌های دو فصل اخیر که حتی گاهی به عدم ایجاد موقعیت گلزنی منجر می‌شد، این تئوری را با اما و اگر‌هایی روبه‌رو کرد، خصوصا در بازی‌هایی که لئو مسی درخشش همیشگی را نداشت، بارسا برای خلق موقعیت به مشکل برمی‌خورد. حقیقتی که باید پذیرفت کامل نبودن این سیستم است. هر تئوری و تاکتیکی که در فوتبال متولد می‌شود مزایا و معایبی دارد، اگر مزایا بر معایب بچربد، شاخ و برگ یافته و به تکامل رسیده و همه‌گیر می‌شود و اگر تمام قد عیب باشد فراموش می‌شود. حقیقت این است که بارسا گاهی نمی‌تواند راحت به گل برسد. بارسا از راحت‌ترین راه گلزنی محروم است، یعنی روی آوردن به بازی هوایی. دیگر مدافعی نیست که پاس را قطع کند و فضا را ببندد. چه ایرادی دارد که بارسا با یک کرنر و ضربه سر به گل برسد؟ یا بتواند از ریباند این ضربات استفاده کند؟ یا مهاجمی را طعمه مدافعان قرار داده و تمرکز را روی مسی کاهش دهد؟ مهاجمی که با دوندگی بی‌امانش پا به سن گذاشتگی ژاوی و شکنندگی اینیستا را جبران کند و دفاع حریف را بشدت تحت فشار قرار دهد. با احترام به تاثیر فوق‌العاده مارتینو در تحول بازی تدافعی تیم، همه می‌دانیم که دیر یا زود مدافعی با کلاس جهانی به آبی و اناری‌ها خواهد پیوست و این بسیار ضروری است. جانشینی ویکتور والدس چالش بزرگ دیگر بارسا در آینده‌ای نزدیک است اما اکنون زمزمه‌های خرید یک مهاجم 9 کلاسیک وجود دارد. خرید یک مدافع برای جانشینی پویول، خرید جانشین والدس، تعیین جانشین ژاوی در چند سال آینده و در کنار آن تزریق بازیکنان جوانی مثل بارترا، مونتویا، روبرتو، دئولوفئو، دونگو و... مواردی است که خواه یا ناخواه انجام خواهد شد و مهم این است که خوب انجام شود اما این تغییرات سبک بازی بارسا را متحول نمی‌کند، البته منظور از تحول تغییر تیکی‌تاکا نیست، بلکه ایجاد تنوع بیشتر و غیرقابل پیش‌بینی بودن برای حریف است و این تصمیمی است که ذهن مارتینو را درگیر خود کرده است. گرچه حضور نیمار و تغییرات مارتینو تا اینجای کار بارسا را از رکودی که دامنگیرش شده بود رهایی داده اما این خلأ هنوز حس می‌شود. مارتینو دوست دارد بارسا غیرقابل پیش‌بینی‌تر باشد، دستش برای هرگونه تغییر باز باشد و پلن‌های مختلفی را برای آچمز حریفان استفاده کند. کاتالان‌ها به دنبال آگوئرو یا لواندوفسکی
بارسا به یک 9 کلاسیک نیاز دارد؟
وجود بازیکنی با ویژگی‌های لیونل مسی اصلی‌ترین عامل شکل‌گیری پدیده False9 بود. در حقیقت پپ گوآردیولا مسی را آزاد گذاشت تا همه جای زمین را تحت نفوذ خود قرار دهد و با رهبری پاس‌های ترکیبی خاص بارسا به عمق بزند. مسی هم برتری عددی و تکنیکی در میانه زمین ایجاد می‌کرد و هم بدون آنکه همانند مهاجمان کلاسیک «هدف» مدافعی خاص قرار گیرد، راه‌های نفوذ به دروازه را می‌آزمود. شیوه‌ای که با حضور فابرگاس در بارسا و تیم ملی اسپانیا پررنگ‌تر شد. برای تیکی‌تاکای بارسلونا این یک فصل نو بود و با درخشش لئو مسی هیچکس خلأ یک مهاجم کلاسیک در محوطه جریمه را حس نمی‌کرد اما به بن‌بست خوردن بارسا در برخی دیدار‌های دو فصل اخیر که حتی گاهی به عدم ایجاد موقعیت گلزنی منجر می‌شد، این تئوری را با اما و اگر‌هایی روبه‌رو کرد، خصوصا در بازی‌هایی که لئو مسی درخشش همیشگی را نداشت، بارسا برای خلق موقعیت به مشکل برمی‌خورد. حقیقتی که باید پذیرفت کامل نبودن این سیستم است. هر تئوری و تاکتیکی که در فوتبال متولد می‌شود مزایا و معایبی دارد، اگر مزایا بر معایب بچربد، شاخ و برگ یافته و به تکامل رسیده و همه‌گیر می‌شود و اگر تمام قد عیب باشد فراموش می‌شود. حقیقت این است که بارسا گاهی نمی‌تواند راحت به گل برسد. بارسا از راحت‌ترین راه گلزنی محروم است، یعنی روی آوردن به بازی هوایی. دیگر مدافعی نیست که پاس را قطع کند و فضا را ببندد. چه ایرادی دارد که بارسا با یک کرنر و ضربه سر به گل برسد؟ یا بتواند از ریباند این ضربات استفاده کند؟ یا مهاجمی را طعمه مدافعان قرار داده و تمرکز را روی مسی کاهش دهد؟ مهاجمی که با دوندگی بی‌امانش پا به سن گذاشتگی ژاوی و شکنندگی اینیستا را جبران کند و دفاع حریف را بشدت تحت فشار قرار دهد. با احترام به تاثیر فوق‌العاده مارتینو در تحول بازی تدافعی تیم، همه می‌دانیم که دیر یا زود مدافعی با کلاس جهانی به آبی و اناری‌ها خواهد پیوست و این بسیار ضروری است. جانشینی ویکتور والدس چالش بزرگ دیگر بارسا در آینده‌ای نزدیک است اما اکنون زمزمه‌های خرید یک مهاجم 9 کلاسیک وجود دارد. خرید یک مدافع برای جانشینی پویول، خرید جانشین والدس، تعیین جانشین ژاوی در چند سال آینده و در کنار آن تزریق بازیکنان جوانی مثل بارترا، مونتویا، روبرتو، دئولوفئو، دونگو و... مواردی است که خواه یا ناخواه انجام خواهد شد و مهم این است که خوب انجام شود اما این تغییرات سبک بازی بارسا را متحول نمی‌کند، البته منظور از تحول تغییر تیکی‌تاکا نیست، بلکه ایجاد تنوع بیشتر و غیرقابل پیش‌بینی بودن برای حریف است و این تصمیمی است که ذهن مارتینو را درگیر خود کرده است. گرچه حضور نیمار و تغییرات مارتینو تا اینجای کار بارسا را از رکودی که دامنگیرش شده بود رهایی داده اما این خلأ هنوز حس می‌شود. مارتینو دوست دارد بارسا غیرقابل پیش‌بینی‌تر باشد، دستش برای هرگونه تغییر باز باشد و پلن‌های مختلفی را برای آچمز حریفان استفاده کند. ارسال نظر
پربیننده