مرگ محمدعلي فروغي، سياستمدار و نخست‌وزير رژيم پهلوي (1321ش) محمدعلي فروغي در سال 1254 شمسي به دنيا آمد و پس از مرگ پدر به «ذكاءالملك» ملقب گرديد. جد اعلاي اين خانواده از يهوديان بغداد بود كه براي تجارت به ايران آمد و در اصفهان سكني گزيد و مسلمان شد. پدر فروغي از معاريف فرهنگي زمان خود به شمار ميرفت كه تحت تأثير ميرزا ملكم‌خان از پيشكسوتان ترويج فرهنگ غربي و فراماسونري در ايران به شمار ميرود. محمدعلي فروغي مشوق احمدشاه قاجار براي استعفا بود و در به قدرت رسيدن رضاخان و تأسيس سلسله پهلوي، نقشي اساسي ايفا كرد. او نخستين رئیس‌الوزراي رضاخان بود كه 16 سال بعد نيز براي اولين‌بار تاج پادشاهي را بر سر محمدرضا پهلوي نهاد. فروغي پنج بار وزير امور خارجه، چهار بار وزير دارايي، سه بار وزير دادگستري، چهار بار وزير جنگ، يك بار وزير اقتصاد، يك بار كفيل نخست‌وزير، يك بار رئيس مجلس شوراي ملي و سه بار نخست‌وزير شد. محمدعلي فروغي سرانجام در 5 آذر 1321 ش، در 67 سالگي، هنگامي كه وزير دربار محمدرضا پهلوي بود، بر اثر سكته قلبي درگذشت.
تشكيل بسيج مستضعفين به فرمان امام خميني(ره) و روز بسيج (1358ش)
به دنبال پيروزي انقلاب، دست غارتگران استعمارگر از ايران قطع شد و منافع آنان به خطر افتاد. آنان از آن پس براي حفظ منافع خود به فكر مقابله با انقلاب افتاده و عليه آن توطئه كردند. يكي از خطراتي كه انقلاب نوپاي اسلامي را تهديد ميكرد، حمله نظامي بود. بنابراين حضرت امام خميني(ره) در پنجم آذرماه سال 1358 فرمان تشكيل بسيج مستضعفين را صادر كردند و همگان را به تشكيل ارتش بيست ميليوني فرا خواندند. اين نهاد مردمي با داشتن نيروهاي با ايمان، فداكار و پرتلاش كه از متن جامعه برخاستهاند، در تمام صحنههاي انقلاب اسلامي بويژه در طول 8 سال دفاع مقدس ملت ايران، نقشي تعيين‌كننده داشته است. بسيج، وظيفه جذب، آموزش و سازماندهي نيروهاي مردمي و اعزام آنها به جبهههاي نبرد را برعهده داشت و توانست با سامان دادن به نيروهاي مؤمن و ارزشي، ارتشي مردمي را پي‌ريزي كند. بسيج، اكنون نيز در عرصههاي اجتماعي، فرهنگي و نظامي ايران اسلامي، با همان شور و نشاط اوليه، حضوري فعال دارد.
رحلت شيخ طوسي، عالم شهير شيعه و موسس حوزه علميه نجف اشرف (460 ق)
شيخ ابوجعفر محمدبن الحسن طوسي معروف به شيخ‌الطائفه از ستارگان درخشان جهان اسلام در سال 385 قمري در خراسان به دنيا آمد. در سال 408 قمري يعني 23 سالگي به بغداد كه مركز بزرگ علوم و فرهنگ اسلامي آن زمان بود مهاجرت نمود و تا پايان عمر در عراق ماند. وي مدت پنج سال از محضر درس شيخ مفيد مستفيض شد و 23 سال هم از خدمت سيدمرتضي شاگرد ارزشمند شيخ مفيد بهرهمند گشت. شيخ طوسي پس از استادش سيدمرتضي، رياست علمي و فتوايى شيعه را برعهده گرفت و به علت يك سلسله آشوبهاي به وجود آمده از سوي مخالفان، خانه و كتابخانهاش به تاراج رفت. شيخ كه خانه، كتابها و دستنوشتههاي خود را در بغداد از دست داده بود، به نجف اشرف مهاجرت كرد. او حوزه علميه جديدي را در آنجا به وجود آورد و پايههاي استوار اين مركز بزرگ را بنا گذاشت، طوري كه پس از گذشت هزار سال از آن تاريخ، هنوز اصالت علمي خود را حفظ كرده و ديگر مراكز اسلامي را تغذيه فرهنگي ميكند. شيخ طوسي فقه را با نگارش كتاب «المبسوط» وارد مرحلهاي جديد نمود، ولي دو اثر بسيار مهم ايشان با نام «تهذيب» و «استبصار» در كنار كتاب «كافي» از كليني و «من لايَحضره الفَقيه» از شيخ صدوق كتب چهارگانه حديث شيعه را تشكيل ميدهند. شمار آثار شيخ طوسي به بيش از 50 جلد ميرسد كه التِبْيان في تفسير القرآن در 10 جلد، تلْخيص الشافي، كتابُ الابْواب و... از آن جملهاند. گذشته از آثار گرانبها و ارزشمند علمي، دانشوران بزرگي در حوزه درسي شيخ طوسي پرورش يافتند كه شمار آنان را افزون از سيصد دانشمند مجتهد نوشتهاند. شيخ طوسي سرانجام در محرم سال 460 قمري در 76 سالگي رخ در نقاب خاك كشيد و در نجف اشرف به خاك سپرده شد.
آغاز جنگ چالدران بين پادشاهي ايران و امپراتوري عثماني (920 ق)
پس از روي كار آمدن سلطان سليم اول به پادشاهي عثماني در 918 ق، وي اقدام به قتل عام بيش از چهل هزار تن از شيعيان نمود. در سال 920 ق جنگ سختي در چالدران روي داد كه به شكست شاه اسماعيل صفوي انجاميد و تبريز به دست عثماني افتاد. هرچند بر اثر مقاومت مردمي شاه عثماني مجبور به تخليه آذربايجان شد ولي اثر اين شكست تا آخر عمر شاه صفوي، او را ميآزرد.