سارا شكري: سروش و آرش فرازمند (گروه موسيقي سگ‌هاي زرد) در قطعه هنرمندان دفن شدند و همین امر باعث شد تا گروه فرهنگ و هنر «وطن امروز» به دفن اجساد آنها با طرح یک سوال که آیا فعالان موسیقی زیرزمینی که در خارج از کشور فعالیت می‌کردند، شرایط لازم برای خاکسپاری در قطعه هنرمندان را داشته‌اند و آیا باید این فعالان موسیقی زیرزمینی قدردانی مي‌شدند یاخیر. خبر «وطن امروز» بازتاب گسترده یافت و علی مرادخانی، معاون هنری وزارت ارشاد در گفت‌وگو با فارس توضیحاتی درباره دفن این اجساد در قطعه هنرمندان ارائه داد. او تاکید داشته این دو فرزندان آقای فرازمند هستند و من در جریان واقعه نبودم. واقعا نکته تامل برانگیز این است که چه توجیهی دارد که معاون هنری وزیر ارشاد علی مرادخانی در بخشی از مصاحبه آورده است: «من در جریان واقعه نبودم.» و ایشان تنها به سفارش آقای سریر که از سوی خانه سینما تماس گرفته است مجوز دفن را صادر کرده است. حال این سوال مطرح می‌شود که آیا تنها فرزند هنرمند بودن دلیل بر هنرمند بودن و حضور در قطعه هنرمندان است. اگر این دلیل درست و منطقی است و شرایط لازم و کافی است چرا احمد جورقانیان که از علاقه‌مندان فیلم و سینما بوده و بسیاری از تهیه‌کنندگان و نویسندگان سینمایی وی را به عنوان بزرگ‌ترین آرشیودار فیلم در ایران می‌شناختند در این قطعه دفن نشد. پس دفن اجساد در قطعه هنرمندان دارای شرایط و ضوابطی است که متاسفانه علی مرادخانی آن را رعایت نکرده است. در بخش دیگری از سخنان مرادخانی آمده است: «این دو در قطعه هنرمندان دفن بشوند تا لااقل گفته شود که این دو شهروندان ما بوده‌اند.» یا در بخش دیگر گفته است: «من گفتم خیلی نسبت به آنها شناخت نداشته‌ام. آقای نوربخش هم گفت اینها هنرمند و جزو ما بوده‌اند. از آن طرف هم آقای سریر که می‌دانید هم موسیقیدان است و هم در حوزه خانه سینما فعالیت می‌کند، به من گفت که فلانی این کار خیلی شایسته است، من هم دیدم آقای فرازمند 30 سال است که در این کشور زحمت کشیده است و از هنرمندان ما است و آدم به درد بخوری است آن را قبول کردم.» مرادخانی معتقد است ما مرده‌ها را ممیزی نمی‌کنیم و گفت: «در این میان تناقض وجود دارد. مثلا مرحوم فردین از جمله کسانی است که در بعد از انقلاب، ما فعالیتی از او ندیدیم ولی در قطعه هنرمندان به خاک سپرده شد. این تناقضات باید برطرف بشود.» اما هیچ کس به آقای مرادخانی یادآور نشد که اگر محمدعلی فردین در قطعه هنرمندان جای گرفت به این دلیل است که او با گروه‌های معاند در خارج از کشور هیچ حشر و نشری نداشت، خائن به موطنش و نظام جمهوری اسلامی نبود، هیچگاه علیه مواضع جمهوری اسلامی اظهارنظری نکرد و به قولی گزک به دست دشمنان این نظام نداد. اما این دو فعال موسیقی زیرزمینی هیچگاه نتوانستند از وزارت ارشاد مجوز موسیقی دریافت کنند و مهاجرت را به ماندن در ایران ترجیح دادند. حال باید محمدعلی فردین را با فرازمندها مقایسه کرد؟ اگر مصاحبه مرادخانی را یک بار با دقت مرور کنیم هر بار تاکید کرده است که سریر مصر بوده است که این اجساد در قطعه هنرمندان دفن شود. سریر رئیس کانون آهنگسازان خانه سینماست و یکی از اعضای هیات مدیره دوره دوازدهم خانه سینما و این نکته مهم نشان از آن دارد که گشایش خانه سینما با عجله و شتاب و دور از تعمق و تفکر صورت گرفت و این خانه مجرایی مناسب برای پیش بردن اهداف سیاسی به شمار می‌آید. معاون هنری وزیر ارشاد پاسخ درستی به 100 میلیون هزینه برای حمل اجساد به ایران که اولین‌بار در «وطن امروز» به آن اشاره شد، نداده و در نهایت گفته است: «حال اینکه چرا معاونت سینمایی این هزینه را انجام داده باید از آقای ایوبی بپرسید. جالب است اگر ما این کار را هم نمی‌کردیم یکسری سوالات دیگر پرسیده می‌شد.» آقای ایوبی بارها در سخنانشان اعلام کرده‌اند پولی در سازمان سینمایی برای هزینه کردن ندارند، آنوقت در اثر کدام اتفاق سازمان سینمایی که شرایط مالی مساعدی نداشت ناگهان هزینه کردن 100 میلیون ناقابل از جیب بیت‌المال برای هنرمندان زیرزمینی که موسیقی غیرمجاز- خلاف قوانین وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی- منتشر می‌کردند را نادیده می‌گیرد. معاون هنری وزیر ارشاد در کل این مصاحبه خود را از همه جریان بی‌اطلاع معرفی می‌کند اما نکته اینجاست که او به محمد سریر اعتماد کرده است که از فعالان خانه سینماست. حال این سوال مطرح است که خانه سینما که به دستان حجت‌الله ایوبی در روز ملی سینما 20 شهریورماه بازگشایی شد کار صنفی انجام می‌دهد یا مجرای مناسبی برای هزینه کردن سازمان سینمایی و رسیدن برخی افراد به مطامع خود است؟