پیدایش اینترنت به دهه ۱۹۶۰ میلادی بازمی‌گردد؛ زمانی که دولت ایالات متحده آمریکا بر اساس طرحی موسوم به ARPA (آژانس تحقیق پروژه‌های پیشرفته) که در آن زمان برای کارکردهای دفاعی به‌وجود آمده بود، تصمیم گرفت کامپیوترهای موجود در شهر‌های مختلف (در آن زمان چیزی به نام کامپیوتر شخصی وجود نداشت بلکه سازمان‌های بزرگ، دانشگاه‌ها و مراکز دولتی معمولاً دارای سیستم‌های کامپیوتر بزرگ مین فریم بودند) را که هر کدام مربوط به نگهداری و پردازش اطلاعاتی خاص بودند، به یکدیگر متصل کند تا مراکزی که این کامپیوترها را به کار می‌گرفتند، بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند و اطلاعات یا قدرت محاسبات موجود را به اشتراک بگذارند. اولین‌بار در سال ۱۹۶۹ چهار کامپیوتر در دو ایالت مختلف با موفقیت ارتباط برقرار کردند و با اضافه شدن واژه نت به نام طرح اولیه، نام آن به آرپانت تبدیل شد. گسترش آرپانت در طول دهه 70 میلادی ادامه پیدا کرد. سال ۱۹۸۱ تعداد مراکز متصل به ۲۱۳ مرکز رسیده بود و هر 20 روز یک مرکز جدید به شبکه متصل می‌شد. با اضافه شدن کامپیوترهای بیشتر به آرپانت و گسترش جغرافیایی آن کم‌کم موسسات غیرنظامی هم به آن علاقه‌مند شدند. همزمان در بازار تکنولوژی کامپیوتر، عرضه سیستم‌های مختلفی برای برقراری ارتباط بین کامپیوترهای یک سازمان از طریق شبکه مختص همان سازمان رو به رشد گذاشته بود. این سیستم‌ها امکان برقراری ارتباط، انتقال داده و رد و بدل کردن پیام‌های کوتاه بین کامپیوترهای موجود در طبقات و بخش‌های مختلف یک سازمان را فراهم می‌کردند. هر کدام از این سیستم‌ها برای انتقال اطلاعات از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر از روش‌ها و قراردادهایی انحصاری استفاده می‌کردند. در دهه ۷۰ میلادی تعدادی از این سازمان‌ها تصمیم گرفتند شبکه‌های داخلی‌شان را به هم و به آرپانت متصل کنند. این در حقیقت ایده اصلی ایجاد اینترنت (میان شبکه یا شبکه شبکه‌ها) بود. برای متصل کردن شبکه‌های مختلف به هم لازم بود همه این شبکه‌ها روش‌ها و قراردادها یا پروتکل‌های یکسانی را برای اتصال به هم و انتقال اطلاعات بپذیرند. به همین دلیل پروتکل‌های TCP و IP طراحی و توسط همه شبکه‌ها پذیرفته و اجرا شدند. در سال ۱۹۷۴ رسما نام اینترنت روی این شبکه گذاشته شد. در آن زمان مهم‌ترین سرویس اینترنتی، سرویس پست الکترونیک بود. بنابر این سازمان‌ها و مراکز زیادی که مایل به استفاده از این سرویس بودند به شبکه پیوستند و مشغول استفاده از این سرویس شدند. اولین سرویس دهنده‌های خصوصی اینترنت که خدمات اینترنت را به مردم و موسسات کوچک‌تر رساندند در دهه 80 شکل گرفتند. این شرکت‌ها توانستند قیمت سرویس‌های اینترنتی را به حدی برسانند که برای شرکت‌ها و موسسات کوچک‌تر و حتی کالج‌ها و دبیرستان‌ها قابل دسترس باشد. با کمتر شدن قیمت در دهه 90 استفاده از خدمات این شرکت‌ها همه‌گیر شد و به داخل خانه‌ها رسید و اینترنت را به یک رسانه فراگیر و تاثیرگذار تبدیل کرد. در ابتدا استفاده تجاری از شبکه ممنوع بود اما با گسترش همه‌جانبه شبکه کم‌کم کسانی به فکر استفاده‌های تجاری و راه‌اندازی تجارت‌های مبتنی بر شبکه شدند. تا ۱۹۹۴ سازمان‌های اصلی اداره کننده شبکه اصلی آرپانت که همگی دولتی بودند منحل یا غیردولتی شده بودند و کار نگهداری و گسترش و اداره شبکه از حالت متمرکز خارج و به شرکت‌های خصوصی سپرده شده و محدودیت کار تجاری در شبکه به کلی حذف شد.
در اروپا سرن از سال ۱۹۸۴ از پروتکل TCP/IP برای اتصال کامپیوترها و مراکز کنترل شتابدهنده‌ها استفاده می‌کرد. در ۱۹۸۸ سرن اولین اتصال‌ها را با بقیه اینترنت برقرار کرد و به اینترنت پیوست. سرن پیشرو گسترش اینترنت در اروپا بود. همزمان در ۱۹۸۹ ژاپنی‌ها برای اولین‌بار شبکه‌های داخلی‌شان را به اینترنت متصل کردند و بعد سنگاپور و تایلند آسیا را به اینترنت متصل کردند. اینترنت مجموعه‌ای گسترده از شبکه‌هاست که از پروتکل
TCP/IP به منظور ارتباط با یکدیگر استفاده می‌کند. اینترنت شامل خطوط ارتباطی با سرعت بالا بین گروه‌های اصلی یا کامپیوترهای میزبانی است که داده‌ها و پیام‌ها را منتقل می‌کنند. در اینترنت به طور کلی می‌توان همه کامپیوترها را به دو دسته تقسیم کرد؛ سرویس‌گیرنده و سرویس‌دهنده. سرویس‌دهنده‌ها، خدماتی مانند وب و FTP را برای دیگر سیستم‌ها فراهم می‌کنند و سرویس‌گیرنده‌ها، برای دستیابی به این خدمات به سرویس‌دهنده‌ها وصل می‌شوند. یک کامپیوتر سرویس‌دهنده می‌تواند چندین سرویس مختلف را فراهم کند.
نشانی IP
به هر رایانه در اینترنت یک (و در مواقعی چند) نشانی منحصر به فرد به نام «نشانی پروتکل اینترنت» اختصاص داده می‌شود که به اختصار به آن IP می‌گوییم. IP از چهار بخش عددی تشکیل شده که با نقطه از هم جدا می‌شوند مثل 5. 45. 211. 199. هر بخش می‌تواند از صفر تا 255 باشد. درحقیقت ۸ بیت یا یک بایت. این سیستم اجازه مشخص کردن 2 به توان 64 آدرس مختلف را می‌دهد. هر رایانه در اینترنت IP یگانه‌ای دارد (در این مورد استثناهایی وجود دارد). سرویس‌دهندگان اینترنت عموما IP های ثابتی دارند که تغییر نمی‌کند. کامپیوترهایی که با خط تلفن به اینترنت وصل می‌شوند IP پویا دارند، یعنی در هر تماس، شرکت سرویس دهنده یک IP به آنها اختصاص می‌دهد و احتمالاً هر بار که به اینترنت وصل می‌شوند IP متفاوتی می‌گیرند.
نام دامنه
معمولا به خاطر سپردن یک رشته از اعداد که نشانی IP را تشکیل می‌دهند مشکل است. همچنین نشانی IP ممکن است تغییر کند. به همین خاطر سرویس‌دهندگان از اسم‌های قابل درک توسط انسان که نام دامنه (domain name) نامیده می‌شود، استفاده می‌کنند. برای مثال در آدرس wikipedia.org که از دو بخش تشکیل شده،org دامنه رده بالا و Wikipedia دامنه است. دو نوع دامنه رده بالا وجود دارد: دامنه‌های سازمانی که شامل net.com.edu.org.mil.gov.info biz. برای سازمان‌های نظامی، سازمان‌های غیرتجاری، دانشگاه‌ها، شرکت‌ها، ارائه دهندگان خدمات مربوط به شبکه‌ها، موسسات بازرگانی، سایت‌های اطلاع‌رسانی و سازمان‌های دولتی می‌شود و دامنه‌های جغرافیایی مثلir. و uk. برای سرویس دهنده‌هایی است که در ایران و انگلیس قرار دارند.
DNS
DNS مخفف Domain Name Service یا سرویس نام دامنه است. سرویسی که با گرفتن نام دامنه کد چهار بخشی IP آن را به شما تحویل می‌دهد. برای هر کدام از دامنه‌های رده بالا تعدادی سرویس دهنده DNS اصلی در جهان وجود دارد. مثلا سرویس دهنده اصلی دامنه رده بالای ir. در مرکز پژوهش‌های بنیادی در تهران قرار دارد. تعیین سرویس دهنده‌های اصلی DNS ساختار این سرویس‌دهنده‌ها، تخصیص دامنه‌های رده بالا و امور حقوقی آنها و بقیه امور مربوط به آنها توسط سازمانی به نام IANI انجام می‌شود. پیش از تشکیل این سازمان یک شخص در دانشگاه کارولینای جنوبی بر اساس قراردادی با وزارت دفاع آمریکا این کار را به عهده داشت. IANI بر اساس قراردادی با وزارت بازرگانی ایالات متحده تشکیل شده است. وقتی شما آدرس سایتی را در مرورگر وب تایپ می‌کنید، مرورگر این نام را به سرویس‌دهنده DNSدر شرکتی که به شما خدمات اینترنتی می‌دهد یا سرویس دهنده DNS روی شبکه محلی شرکت محل کار شما می‌فرستد. این سرویس‌دهنده با برقراری ارتباط با سرویس‌دهنده اصلی دامنه رده بالای مربوطه، آدرس IP چهار بخشی مربوط به نام درخواستی شما را از آن می‌گیرد.
پورت
هر کامپیوتر سرویس‌دهنده سرویس خود را از طریق یک پورت در دسترس قرار می‌دهد؛ یک پورت برای هر سرویس. هر پورت با یک شماره مشخص می‌شود. برای مثال اگر یک سرویس‌دهنده سرویس وب و FTP را ارائه دهد، معمولا سرویس‌دهنده وب روی پورت ۸۰ قابل استفاده‌است وFTP روی پورت ۲۱ قابل دسترسی است. سرویس‌گیرنده می‌تواند با مشخص کردن آدرس TPو شماره پورت به سرویس مورد نظر خود متصل شود. مثلا آدرس wikipedia.org:80 یا ۸۰،۲4،۴۵،۱:۸۰ ما را به یک سرویس دهنده وب و آدرس ۸۷،۳۴،۱۲،۱۱:۲۱ ما را به یک سرویس دهنده FTP متصل خواهد کرد. پورت‌ها و استفاده از آنها را می‌توان به کمک نرم‌افزارهایی مثل دیواره‌های آتش (FireWall) محدود کرد. مثلا شرکتی که به شما خدمات اینترنتی ارائه می‌دهد، می‌تواند با محدود کردن دسترسی به پورت شماره ۲۱، شما را از دسترسی به سرویس دهنده‌های FTP محروم کند.
Protocol
زمانی که سرویس‌گیرنده از طریق یک پورت خاص به سرویس‌دهنده وصل شد، می‌توانیم از طریق یک پروتکل (یا قرارداد) به سرویس‌دهنده دسترسی داشته باشیم. پروتکل یک راه از پیش‌تعریف شده برای گفت‌وگو با سرویس‌دهنده است. نام پروتکل در آدرس‌های اینترنتی قبل از نام دامنه می‌آید.
برای مثال http://www.web.com که http:// پروتکل وب است یا ftp://ftp.site.com که ftp:// پروتکل FTP یا انتقال فایل است.
اینترنت امروزی
اینترنت هم اکنون دارای قراردادهای گوناگونی در مورد پروتکل‌های ارتباطی و شامل اطلاعات فنی آنهاست که به‌وسیله آنها نوع تبادل اطلاعات در سطح شبکه اینترنت توضیح داده می‌شود. این پروتکل‌ها توسط گروه‌های کاری مهندسی اینترنت که برای اعمال نظر توسط عموم مردم نیز گشوده شده است، تهیه شده‌اند. این گروه‌ها مدارکی تهیه کردند که چون در حین تشکیل از همگان می‌خواست نظرات خود را در مورد آنها بدهند، به مدارک درخواست برای اعلام‌نظر یا(RFCs) معروف شدند. بعضی از این مدارک تا جایی پیشرفت کردند که توسط گروه تخصصی معماری اینترنت به عنوان استاندارد اینترنت تعیین شدند. امروزه بیشتر آشنایی ما با اینترنت از طریق وب است. واژه وب (به معنی تار) در بسیاری از ترکیبات اینترنتی می‌آید. کم‌کم وب به‌عنوان واژه بین‌المللی جا افتاده و به منظورهای مختلفی به کار می‌رود. این واژه معمولاً به صورت اشتباه به جای اینترنت به کار می‌رود اما وب در حقیقت یکی از خدماتی است که روی اینترنت ارائه می‌شود، مانند پست الکترونیک. ایده صفحه‌های متنی که با لینک‌هایی به هم متصل باشند بر اساس بعضی از نرم‌افزارهای کامپیوتری که قبلا ساخته شده بودند شکل گرفت. در ۱۹۸۹ تیم برنزلی که در سرن کار می‌کرد توانست این ایده را روی شبکه داخلی سرن که مبتنی بر TCP/IP بود پیاده کند. کار تیم برنزلی در مدت کوتاهی تبدیل به عمده‌ترین سرویس شبکه اینترنت شد که به آن نام وب دادند. تیم برنزلی به خاطر طراحی این سیستم در ۲۰۰۴ برنده جایزه تکنولوژی هزاره شد و اینترنت باز هم گستردگی بیشتری پیدا کرد. در قسمت‌های بعدی این مطلب در هفته‌های بعد، بازگویی تاریخ گسترش اینترنت و ایجاد تکنولوژی‌های نو مربوط به آن را ادامه خواهیم داد. تارنمای جهاني چگونه به وجود آمد؟
پیدایش اینترنت به دهه ۱۹۶۰ میلادی بازمی‌گردد؛ زمانی که دولت ایالات متحده آمریکا بر اساس طرحی موسوم به ARPA (آژانس تحقیق پروژه‌های پیشرفته) که در آن زمان برای کارکردهای دفاعی به‌وجود آمده بود، تصمیم گرفت کامپیوترهای موجود در شهر‌های مختلف (در آن زمان چیزی به نام کامپیوتر شخصی وجود نداشت بلکه سازمان‌های بزرگ، دانشگاه‌ها و مراکز دولتی معمولاً دارای سیستم‌های کامپیوتر بزرگ مین فریم بودند) را که هر کدام مربوط به نگهداری و پردازش اطلاعاتی خاص بودند، به یکدیگر متصل کند تا مراکزی که این کامپیوترها را به کار می‌گرفتند، بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند و اطلاعات یا قدرت محاسبات موجود را به اشتراک بگذارند. اولین‌بار در سال ۱۹۶۹ چهار کامپیوتر در دو ایالت مختلف با موفقیت ارتباط برقرار کردند و با اضافه شدن واژه نت به نام طرح اولیه، نام آن به آرپانت تبدیل شد. گسترش آرپانت در طول دهه 70 میلادی ادامه پیدا کرد. سال ۱۹۸۱ تعداد مراکز متصل به ۲۱۳ مرکز رسیده بود و هر 20 روز یک مرکز جدید به شبکه متصل می‌شد. با اضافه شدن کامپیوترهای بیشتر به آرپانت و گسترش جغرافیایی آن کم‌کم موسسات غیرنظامی هم به آن علاقه‌مند شدند. همزمان در بازار تکنولوژی کامپیوتر، عرضه سیستم‌های مختلفی برای برقراری ارتباط بین کامپیوترهای یک سازمان از طریق شبکه مختص همان سازمان رو به رشد گذاشته بود. این سیستم‌ها امکان برقراری ارتباط، انتقال داده و رد و بدل کردن پیام‌های کوتاه بین کامپیوترهای موجود در طبقات و بخش‌های مختلف یک سازمان را فراهم می‌کردند. هر کدام از این سیستم‌ها برای انتقال اطلاعات از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر از روش‌ها و قراردادهایی انحصاری استفاده می‌کردند. در دهه ۷۰ میلادی تعدادی از این سازمان‌ها تصمیم گرفتند شبکه‌های داخلی‌شان را به هم و به آرپانت متصل کنند. این در حقیقت ایده اصلی ایجاد اینترنت (میان شبکه یا شبکه شبکه‌ها) بود. برای متصل کردن شبکه‌های مختلف به هم لازم بود همه این شبکه‌ها روش‌ها و قراردادها یا پروتکل‌های یکسانی را برای اتصال به هم و انتقال اطلاعات بپذیرند. به همین دلیل پروتکل‌های TCP و IP طراحی و توسط همه شبکه‌ها پذیرفته و اجرا شدند. در سال ۱۹۷۴ رسما نام اینترنت روی این شبکه گذاشته شد. در آن زمان مهم‌ترین سرویس اینترنتی، سرویس پست الکترونیک بود. بنابر این سازمان‌ها و مراکز زیادی که مایل به استفاده از این سرویس بودند به شبکه پیوستند و مشغول استفاده از این سرویس شدند. اولین سرویس دهنده‌های خصوصی اینترنت که خدمات اینترنت را به مردم و موسسات کوچک‌تر رساندند در دهه 80 شکل گرفتند. این شرکت‌ها توانستند قیمت سرویس‌های اینترنتی را به حدی برسانند که برای شرکت‌ها و موسسات کوچک‌تر و حتی کالج‌ها و دبیرستان‌ها قابل دسترس باشد. با کمتر شدن قیمت در دهه 90 استفاده از خدمات این شرکت‌ها همه‌گیر شد و به داخل خانه‌ها رسید و اینترنت را به یک رسانه فراگیر و تاثیرگذار تبدیل کرد. در ابتدا استفاده تجاری از شبکه ممنوع بود اما با گسترش همه‌جانبه شبکه کم‌کم کسانی به فکر استفاده‌های تجاری و راه‌اندازی تجارت‌های مبتنی بر شبکه شدند. تا ۱۹۹۴ سازمان‌های اصلی اداره کننده شبکه اصلی آرپانت که همگی دولتی بودند منحل یا غیردولتی شده بودند و کار نگهداری و گسترش و اداره شبکه از حالت متمرکز خارج و به شرکت‌های خصوصی سپرده شده و محدودیت کار تجاری در شبکه به کلی حذف شد.
در اروپا سرن از سال ۱۹۸۴ از پروتکل TCP/IP برای اتصال کامپیوترها و مراکز کنترل شتابدهنده‌ها استفاده می‌کرد. در ۱۹۸۸ سرن اولین اتصال‌ها را با بقیه اینترنت برقرار کرد و به اینترنت پیوست. سرن پیشرو گسترش اینترنت در اروپا بود. همزمان در ۱۹۸۹ ژاپنی‌ها برای اولین‌بار شبکه‌های داخلی‌شان را به اینترنت متصل کردند و بعد سنگاپور و تایلند آسیا را به اینترنت متصل کردند. اینترنت مجموعه‌ای گسترده از شبکه‌هاست که از پروتکل
TCP/IP به منظور ارتباط با یکدیگر استفاده می‌کند. اینترنت شامل خطوط ارتباطی با سرعت بالا بین گروه‌های اصلی یا کامپیوترهای میزبانی است که داده‌ها و پیام‌ها را منتقل می‌کنند. در اینترنت به طور کلی می‌توان همه کامپیوترها را به دو دسته تقسیم کرد؛ سرویس‌گیرنده و سرویس‌دهنده. سرویس‌دهنده‌ها، خدماتی مانند وب و FTP را برای دیگر سیستم‌ها فراهم می‌کنند و سرویس‌گیرنده‌ها، برای دستیابی به این خدمات به سرویس‌دهنده‌ها وصل می‌شوند. یک کامپیوتر سرویس‌دهنده می‌تواند چندین سرویس مختلف را فراهم کند.
نشانی IP
به هر رایانه در اینترنت یک (و در مواقعی چند) نشانی منحصر به فرد به نام «نشانی پروتکل اینترنت» اختصاص داده می‌شود که به اختصار به آن IP می‌گوییم. IP از چهار بخش عددی تشکیل شده که با نقطه از هم جدا می‌شوند مثل 5. 45. 211. 199. هر بخش می‌تواند از صفر تا 255 باشد. درحقیقت ۸ بیت یا یک بایت. این سیستم اجازه مشخص کردن 2 به توان 64 آدرس مختلف را می‌دهد. هر رایانه در اینترنت IP یگانه‌ای دارد (در این مورد استثناهایی وجود دارد). سرویس‌دهندگان اینترنت عموما IP های ثابتی دارند که تغییر نمی‌کند. کامپیوترهایی که با خط تلفن به اینترنت وصل می‌شوند IP پویا دارند، یعنی در هر تماس، شرکت سرویس دهنده یک IP به آنها اختصاص می‌دهد و احتمالاً هر بار که به اینترنت وصل می‌شوند IP متفاوتی می‌گیرند.
نام دامنه
معمولا به خاطر سپردن یک رشته از اعداد که نشانی IP را تشکیل می‌دهند مشکل است. همچنین نشانی IP ممکن است تغییر کند. به همین خاطر سرویس‌دهندگان از اسم‌های قابل درک توسط انسان که نام دامنه (domain name) نامیده می‌شود، استفاده می‌کنند. برای مثال در آدرس wikipedia.org که از دو بخش تشکیل شده،org دامنه رده بالا و Wikipedia دامنه است. دو نوع دامنه رده بالا وجود دارد: دامنه‌های سازمانی که شامل net.com.edu.org.mil.gov.info biz. برای سازمان‌های نظامی، سازمان‌های غیرتجاری، دانشگاه‌ها، شرکت‌ها، ارائه دهندگان خدمات مربوط به شبکه‌ها، موسسات بازرگانی، سایت‌های اطلاع‌رسانی و سازمان‌های دولتی می‌شود و دامنه‌های جغرافیایی مثلir. و uk. برای سرویس دهنده‌هایی است که در ایران و انگلیس قرار دارند.
DNS
DNS مخفف Domain Name Service یا سرویس نام دامنه است. سرویسی که با گرفتن نام دامنه کد چهار بخشی IP آن را به شما تحویل می‌دهد. برای هر کدام از دامنه‌های رده بالا تعدادی سرویس دهنده DNS اصلی در جهان وجود دارد. مثلا سرویس دهنده اصلی دامنه رده بالای ir. در مرکز پژوهش‌های بنیادی در تهران قرار دارد. تعیین سرویس دهنده‌های اصلی DNS ساختار این سرویس‌دهنده‌ها، تخصیص دامنه‌های رده بالا و امور حقوقی آنها و بقیه امور مربوط به آنها توسط سازمانی به نام IANI انجام می‌شود. پیش از تشکیل این سازمان یک شخص در دانشگاه کارولینای جنوبی بر اساس قراردادی با وزارت دفاع آمریکا این کار را به عهده داشت. IANI بر اساس قراردادی با وزارت بازرگانی ایالات متحده تشکیل شده است. وقتی شما آدرس سایتی را در مرورگر وب تایپ می‌کنید، مرورگر این نام را به سرویس‌دهنده DNSدر شرکتی که به شما خدمات اینترنتی می‌دهد یا سرویس دهنده DNS روی شبکه محلی شرکت محل کار شما می‌فرستد. این سرویس‌دهنده با برقراری ارتباط با سرویس‌دهنده اصلی دامنه رده بالای مربوطه، آدرس IP چهار بخشی مربوط به نام درخواستی شما را از آن می‌گیرد.
پورت
هر کامپیوتر سرویس‌دهنده سرویس خود را از طریق یک پورت در دسترس قرار می‌دهد؛ یک پورت برای هر سرویس. هر پورت با یک شماره مشخص می‌شود. برای مثال اگر یک سرویس‌دهنده سرویس وب و FTP را ارائه دهد، معمولا سرویس‌دهنده وب روی پورت ۸۰ قابل استفاده‌است وFTP روی پورت ۲۱ قابل دسترسی است. سرویس‌گیرنده می‌تواند با مشخص کردن آدرس TPو شماره پورت به سرویس مورد نظر خود متصل شود. مثلا آدرس wikipedia.org:80 یا ۸۰،۲4،۴۵،۱:۸۰ ما را به یک سرویس دهنده وب و آدرس ۸۷،۳۴،۱۲،۱۱:۲۱ ما را به یک سرویس دهنده FTP متصل خواهد کرد. پورت‌ها و استفاده از آنها را می‌توان به کمک نرم‌افزارهایی مثل دیواره‌های آتش (FireWall) محدود کرد. مثلا شرکتی که به شما خدمات اینترنتی ارائه می‌دهد، می‌تواند با محدود کردن دسترسی به پورت شماره ۲۱، شما را از دسترسی به سرویس دهنده‌های FTP محروم کند.
Protocol
زمانی که سرویس‌گیرنده از طریق یک پورت خاص به سرویس‌دهنده وصل شد، می‌توانیم از طریق یک پروتکل (یا قرارداد) به سرویس‌دهنده دسترسی داشته باشیم. پروتکل یک راه از پیش‌تعریف شده برای گفت‌وگو با سرویس‌دهنده است. نام پروتکل در آدرس‌های اینترنتی قبل از نام دامنه می‌آید.
برای مثال http://www.web.com که http:// پروتکل وب است یا ftp://ftp.site.com که ftp:// پروتکل FTP یا انتقال فایل است.
اینترنت امروزی
اینترنت هم اکنون دارای قراردادهای گوناگونی در مورد پروتکل‌های ارتباطی و شامل اطلاعات فنی آنهاست که به‌وسیله آنها نوع تبادل اطلاعات در سطح شبکه اینترنت توضیح داده می‌شود. این پروتکل‌ها توسط گروه‌های کاری مهندسی اینترنت که برای اعمال نظر توسط عموم مردم نیز گشوده شده است، تهیه شده‌اند. این گروه‌ها مدارکی تهیه کردند که چون در حین تشکیل از همگان می‌خواست نظرات خود را در مورد آنها بدهند، به مدارک درخواست برای اعلام‌نظر یا(RFCs) معروف شدند. بعضی از این مدارک تا جایی پیشرفت کردند که توسط گروه تخصصی معماری اینترنت به عنوان استاندارد اینترنت تعیین شدند. امروزه بیشتر آشنایی ما با اینترنت از طریق وب است. واژه وب (به معنی تار) در بسیاری از ترکیبات اینترنتی می‌آید. کم‌کم وب به‌عنوان واژه بین‌المللی جا افتاده و به منظورهای مختلفی به کار می‌رود. این واژه معمولاً به صورت اشتباه به جای اینترنت به کار می‌رود اما وب در حقیقت یکی از خدماتی است که روی اینترنت ارائه می‌شود، مانند پست الکترونیک. ایده صفحه‌های متنی که با لینک‌هایی به هم متصل باشند بر اساس بعضی از نرم‌افزارهای کامپیوتری که قبلا ساخته شده بودند شکل گرفت. در ۱۹۸۹ تیم برنزلی که در سرن کار می‌کرد توانست این ایده را روی شبکه داخلی سرن که مبتنی بر TCP/IP بود پیاده کند. کار تیم برنزلی در مدت کوتاهی تبدیل به عمده‌ترین سرویس شبکه اینترنت شد که به آن نام وب دادند. تیم برنزلی به خاطر طراحی این سیستم در ۲۰۰۴ برنده جایزه تکنولوژی هزاره شد و اینترنت باز هم گستردگی بیشتری پیدا کرد. در قسمت‌های بعدی این مطلب در هفته‌های بعد، بازگویی تاریخ گسترش اینترنت و ایجاد تکنولوژی‌های نو مربوط به آن را ادامه خواهیم داد. ارسال نظر
پربیننده