محمدصادق حاج‌صمدی: اساسا از زمانی که حق و باطل در مقابل هم تعریف شدند تولی و تبری نیز جزو لاینفک این دو به حساب آمدند و از آنجا که هر چيزي یا حق است یا باطل و میانه‌ای در این میان وجود ندارد همیشه آدمی در حال انتخاب یکی از اینهاست و شاید بتوان گفت که تمام اسلام در همین تولی و تبری خلاصه می‌شود آنجا که شعارش لاالهالاالله است و قولوا لاالهالاالله تفلحوا! در این عبارت كليدي، اول یک برائت هست که «لا اله» و دوم یک تولی که «الا الله». درواقع تا برائت از غیر خدا محقق نشود اعتقاد به خدا تحقق نمی‌یابد. هرکس کافر به این طاغوت بشود، می‌تواند ایمان به خدا بیاورد و این تکفیر طاغوت همان تبری است که هزینه دارد. 100 البته تولی نیز هزینه دارد اما هزینه آن را مولی می‌دهد. هزینه را خدا می‌دهد بلاتشبیه با نعمت و اولیای خدا با صدقاتشان و خیرشان که شامل است و ولایت را به معنای منظور ایجاد می‌کنند لکن هزینه برائت را باید هر کسی خودش بدهد. برای برائت باید از آبرو مایه گذاشت و شاید جان داد. بسیاری بودند که دوستدار حق بودند در کوفه چنان که همام بن غالب در جواب امام‌حسين(ع) می‌گوید قلب‌هاي‌شان با توست... لكن اين دوستداران هزینه‌ای که باید برای برائت از باطل می‌دادند را ندادند كه شد آنچه شد و اگر استنباط وجه برائت را به‌واسطه اين حديث مثلي لا يبايع مثل يزيد از قيام امام بكنيم اين برائت هزينه‌اش شد داستان كربلا.
امروز نیز این تولی و تبری مصادیق بارز خود را دارد. اگر آمریکا و اسرائیل را و اساسا استکبار را، نماد طاغوت بدانیم چونانکه هستند؛ اسلام آمریکایی می‌شود آن اسلامی که جهادش حذف شده باشد. اسلامی که جهاد ندارد هم یعنی برائت ندارد چرا که مجاهدت و مقاومت اصولا در رفتار مقابل باطل است که تعریف می‌شود. انقلاب اسلامی هم در ذاتش تبری از استکبار بود و الا ولایت حق را حتي به ظاهر، پهلوی دوم نیز پذیرفته بود و سفارت انگلستان هم برای دهه محرمی که در آن شعار مرگ بر اسرائیل داده نشود اقامه عزا مي‌كند. شاه هم گفته بود به امام بگويند مرگ بر اسرائيل نگويد؛ عليه شاه هم حرف نزند؛ هرچه مي‌خواهد بگويد. يعني هرچيز ديگري از اسلام بگويد الا همين برائتش را. لكن تولي و تبري غير قابل انفصالند و آن ولايتي كه برائت از طاغوت نداشته باشد مي‌شود اين كشور‌هاي خليج فارس كه نماز جماعت و مسجد ساختنشان به جاست، با اسرائيل سر ميز نشستن‌شان هم پابرجاست! مي‌شود اين دولت‌هايي كه نه تحريم مي‌شوند و نه انرژي هسته‌ايشان پرونده‌دار مي‌شود و ظاهرشان هم مسلمان است. مي‌شود دولت عربستان‌سعودي كه آمريكا به‌عنوان پرچم اسلام علمش مي‌كند و به آن اسلحه هم مي‌فروشد. مي‌شود دولت مسلمانان مالزي كه تولي دارند
اما تبرايشان را داده‌اند و توسعه خريده‌اند.
جمهوري اسلامي هم هر هزينه‌اي كه می‌دهد هزينه برائت است. 300 هزار شهيد هزينه شعار «نه شرقي نه غربي» بود و احمدي‌روشن‌ها هزينه مرگ بر اسرائيل است و حمايت از مقاومت است كه هنوز از ما شهيد مي‌گيرد. مادامي كه اين تبري هست هزينه هم هست. براي همين هم هست كه مساله آمريكا با ما انرژي هسته‌اي نيست. براي همين است كه تحريم‌ها به نام سلاح هسته‌اي تصويب مي‌شود اما اينها بهانه است. آن روزي كه انرژي هسته‌اي نبود هم تحريم‌ها بود. اصل دشمني استكبار با ما همين است كه اسلام ما ولايت و برائت را با هم دارد. اين طاغوت آمريكا هر كسي كه از او برائت بجويد را تحريم مي‌كند و تحريم‌هايش را هم ادامه مي‌دهد. هميشه هم بهانه‌اي پيدا مي‌كند كه آنچه مي‌خواهد را انجام بدهد. پيدا نكنند هم بهانه‌اش را خودشان دست و پا مي‌كنند و 11 سپتامبر شاهدي ابدي بر اين مدعاست! طاغوت شامي بهانه خارجي بودن امام حسين عليه‌السلام را علم كرد و امام مسلمين را به جرم خروج از اسلام به شهادت رساند! اگر انرژي هسته‌اي نباشد حقوق بشر است. اگر آن نباشد چيز ديگري است. آمريكا، سوريه و ليبي و عراق و كره‌شمالي و يمن و ويتنام و... را به بهانه‌هاي مختلف تحريم كرده و مي‌كند و اشتراك اينها هم اين بوده كه زير پرچم آمريكا نمي‌رفتند. براي همين هم هست كه مقام معظم رهبري به تيم مذاكره‌كننده خوشبين‌اند لكن به اين شش كشور بدبين بودند و هستند. اساسا طاغوت عهدشكن است. معاويه هم پيمان‌شكن بود و تاريخ پر است از عهدشكني‌هاي از معاويه گرفته تا اوباما و همين سگ هار منطقه! مكيان، صلحشان را با پيامبر شكستند. معاويه عهد كرده بود كه خودش را اميرالمومنين نخواند و يزيد را هم جانشين خودش نكند! در دوره قاجار روس‌ها با ما عليه انگليس‌ها متحد شدند، فرانسوي‌ها عليه روس‌ها و بعد انگليس‌ها عليه فرانسوي‌ها، همه متحد ما شدند و همه هم عهدهايشان را شكستند. تاريخ استعمار پير پر است از اين موارد كه تقريبا با همه عليه همه متحد شده و با همه هم پيمانش را شكسته است. آمريكا نيز همان سگ زرد است فرقي هم نمي‌كند كه رئيس‌جمهورش چه رنگي باشد! بگذريم از تجربه تعليق دوره اصلاحات كه پيمان‌شكني سه كشور اروپايي در آن اظهرمن‌الشمس است.
اين تاكيدي كه بر اين به قول بعضي پيروزي در ژنو مي‌شود نيز پشت آدم را از آن مي‌لرزاند كه شش ماه بعد به بهانه ديگري، بازي دشمني را كه از دشمن جز آن بر نمي‌آيد ادامه دهند و تعبير امروز ما از آنچه به توافق رسيده فردا توجيه نداشته باشد. پس فرمود بعد از صلح با دشمنت، از او سخت برحذر باش، زيرا گاه دشمن، خود را به تو نزديك مى‌كند تا غافلگيرت سازد؛ پس دورانديش و محتاط باش و خوش‌بينى به دشمن را متهم كن. اگرچه ملت بهاي برائتش را قبلا داده و باز هم مي‌دهد اما به اين عهدي كه شش كشوري كه استعمار و استثمار و تجاوز و پيمان‌شكني ويژگي تواريخشان است؛ بسته‌اند نبايد اطمينان كرد. اگرچه ممكن است و شايد در اين 6 ماه به تعهداتشان عمل كنند اما نه تنها باب دشمني همچنان باز است كه اينها هم قابل برگشت است و اساسا حرف از تحريم‌هايي كه غير از براي انرژي هسته‌اي وضع شده‌اند، زده نشده است. شايد امروز صلاح مملكت اين بوده باشد كه شده و چاره‌اي غير از اين نبوده باشد كه آن‌وقت مي‌شود عين حكمت از آنچه سلام خدا بر او فرمود حكيم نيست آنكه مدارا نكند با كسي كه چاره‌اي جز مداراي با او ندارد. از فرزندان انقلاب هم چيزي جز مصلحت‌انديشي نظام انتظار نمي‌رود و اگر اين موفقيتي كه مرقوم كرده‌اند حاصل شده خدا اجرشان را مي‌دهد و ملت دستشان را هم مي‌بوسد اما اينكه بهترين راه از ميان بدترين گزينه‌ها انتخاب شده باشد يك چيز است و اميد بستن به وعده طواغيت عالم چيز ديگر. اين توافقنامه هيچ چيزي بيش از يك صلح موقت نيست مگر اينكه اساس عداوت از ميان برود كه يعني جمهوري اسلامي استكبارستيزي‌اش را كنار بگذارد يا غرب دست از تجاوز و زورگويي بكشد! يا دشمن دست از دشمني خود بردارد كه قضاوت آن را تاريخ پيش از اين كرده و خداي فرموده كه لن ترضي عنك اليهود والنصري حتي تتبع ملتهم.