یكی از نقاط برجسته و نورانی حادثه عاشورا مساله عزت نفس مؤمن و ذلت ناپذیری مؤمنین است كه در واقع تبلور قرآن كریم در عاشورا می‌باشد چرا كه خداوند در این رابطه می‌فرماید: «یقولون لئن رجعنا إلی المدینه لیخرجن الأعز منها الأذل و لله العزه و لرسوله و للمؤمنین ولكن‌المنافقین لایعلمون». یعنی منافقان خواهند گفت: وقتی كه به مدینه باز گردیم عزیزتران [كفار] ذلیل‌تران [مومنان] را اخراج خواهند کرد و حال آنكه عزت فقط از آن خدا و رسولش و مؤمنین است ولكن منافقین نمی‌فهمند! و در جای دیگر منافقین را سرزنش می‌كند كه چرا برای عزت یافتن به سراغ كفار می‌روند و حال آنكه تمامی عزت از آن خداست، چه عزت دنیوی و چه عزت اخروی و حتی عزت ظاهری و موقتی كه در دست كفار می‌باشد نیز از آن خداست كه آن را بزودی پس خواهد گرفت: «أیبتغون عندهم‌العزه و لله العزه جمیعا». و در حدیثی از امام صادق علیه‌السلام می‌خوانیم: «خداوند تمامی امور مؤمن را به خودش واگذار كرده جز یك امر؛ آن این است كه حق ندارد خود را خوار و ذلیل كند چرا كه خدا عزت را برای خود و رسول و مؤمنین برگزیده است».