صدرا مهرابي: مسابقه دوستانه ستارگان ميلان با پرسپوليس، بدون شك يك اتفاق ويژه و نادر است، اتفاقي كه در فوتبال ايران جدي گرفته نمي‌شود و اساسا فرصت يا اتفاقاتي از اين دست شكل نمي‌گيرد. خيلي ساده است. يك باشگاه براي گذران امور خود و البته درآمدزايي راه‌هاي مشخصي دارد. همه جاي دنيا اين راه‌ها و روش‌ها يكسان است. پخش تلويزيوني، اسپانسرهاي روي پيراهن و تبليغات محيطي در ورزشگاه‌هاي محل بازي، عمده‌ترين راه‌هايي هستند كه درآمدهاي يك باشگاه را در طول فصل رقم مي‌زنند. باشگاه‌هاي بزرگ اما به اينها قناعت نمي‌كنند. داشتن هوادار مي‌تواند آنها را وارد مدل‌هاي تازه‌اي كند. مثل همين مسابقه‌اي كه حالا قرار است پاي ستاره‌هاي سابق ميلان را به تهران باز كند. تورنمنت‌هاي چند جانبه و بازي‌هاي دوستانه نيز حالا بخش قابل توجهي از درآمدهاي باشگاه‌هاي بزرگ اروپايي را به خود اختصاص مي‌دهند. تورهاي آسيايي كه در اين چند ساله حسابي توسط باشگاه‌هايي چون رئال مادريد، منچستر، بارسلونا، ليورپول و... مد شده، يك بازار جذاب و ويژه است. آسيا بهترين بخش اين بازار و پرسودترين آن است. ميزان علاقه‌مندي بالا و به همان ميزان طرفدار قابل توجه، باشگاه‌هاي بزرگ اروپايي و البته اسپانسرهاي تبليغاتي را براي حضور پررنگ و هميشگي در اين بازار ترغيب مي‌كند. آنها همان‌طور كه در ساليان اخير به كرات ديده شده، براي سفر به آسيا و خاورميانه هميشه و حتي در ميانه فصل و كوران ليگ‌هاي اروپايي خودشان نيز آماده‌اند. ايران البته از اين بازار سهمي ندارد. قطر و امارات در خاورميانه و چين، اندونزي و مالزي از شرق آسيا شركاي اصلي باشگاه‌هاي اروپايي در اين بازار به شمار مي‌روند. ژاپن و كره جنوبي نيز البته به نوعي و با برگزاري تورنمنت‌هايي مثل جام باشگاه‌هاي جهان طي سال‌هاي قبل در توكيو با باشگاه‌هاي اروپايي همكاري‌هاي تنگاتنگي داشته‌اند اما حالا شايد ميزان پيشرفت آنها در فوتبال جهان، كار طرف اروپايي را براي بستن قراردادهاي چرب و نرم در اين حوزه سخت‌تر كند. اما درباره ايران؛ بخش فراموش شده از بازار جذاب فوتبال آسيا كه حضور در آن هم مي‌تواند براي اروپايي‌ها حسابي سودده باشد. درست مثل مشاركت آنها در نفت، پتروشيمي و صنعت خودرو. ايران كه همواره براي اروپايي‌ها بازاري فوق‌العاده و دوست داشتني بوده است اما چرا تا حالا پاي اروپايي‌ها به فوتبال ايران باز نشده؟ چرا ايران هيچگاه بخشي از تور آسيايي باشگاه‌هاي بزرگ اروپايي نيست؟ آيا ميزان تماشاگران در ايران كمتر از اندونزي و مالزي است يا حمايت اسپانسرها و كمپاني‌هاي بزرگ، به مانند آنچه كه در قطر و امارات وجود دارد، مانع كار است؟ دلايل ديگري را هم البته مي‌توان عنوان كرد. تحريم‌هاي چند سال اخير، نبود استاديوم‌ها و امكانات مدرن، هتل‌هاي مجهز، خطوط هواپيمايي درجه يك و نكاتي از اين دست شايد دم‌دست‌ترين چيزهايي باشد كه مي‌توان درباره عدم حضور ايران در اين بازار جذاب برشمرد. با اين همه سفر بايرن‌مونيخ در سال‌هاي گذشته و حالا ستارگان ميلان به تهران نشان مي‌دهد، اگر پاي يك قرارداد معقول و خوب در ميان باشد، حتي بزرگ‌ترين باشگاه‌هاي اروپا هم مي‌توانند در لابه‌لاي تورهاي خارجي خود سفري به تهران داشته باشند. در واقع محمد رويانيان، مديرعامل باشگاه پرسپوليس كاري را انجام داده كه به راحتي مي‌تواند انجام دهد، كاري كه علي فتح‌الله‌زاده در بيش از يك دهه حضورش در استقلال از انجام آن عاجز بوده و مديران سابق پرسپوليس نيز هر يك به نوعي لياقت و عرضه انجامش را نداشته‌اند. مسابقه پرسپوليس و ستارگان ميلان آنگونه كه از تعرفه‌هاي تبليغاتي شركت برگزاركننده اين مسابقه بر مي‌آيد، حدود 5/4 ميليارد تومان ارزش دارد كه اگر حدود 70 درصد آن هم به تحقق بپيوندد، بيش از 3 ميليارد تومان يا به عبارتي يك ميليون دلار درآمد تبليغاتي خواهد داشت. به اين رقم، بليت فروشي مسابقه با درنظر گرفتن حداقل ٥٠ هزار تماشاگر با ميانگين بليت 7 هزار تومان (بليت‌هاي مسابقه ١٥، ٨ و ٥ هزار توماني هستند) حداقل ١٠٠ هزار دلار ديگر اضافه خواهد شد كه براي يك بازي نه‌چندان پراهميت آن هم با تيمي شكل گرفته از بازيكنان قديمي ميلان عدد معقولي به نظر مي‌رسد. به عبارت بهتر اگر حضور ستاره‌هاي قديمي ميلان كه از جمع آنها البته ديدن ستاره‌هايي چون پائولو مالديني، فرانكو باره‌سي، دروسي، گتوزو و دي‌كانيو واقعا دوست داشتني به نظر مي‌رسد، توانسته بيش از يك ميليون و صد هزار دلار درآمد داشته باشد، به طور قطع برگزاري تورنمنت‌هاي چهارجانبه و انجام مسابقه تداركاتي با باشگاه‌هاي درجه يك اروپايي هم مي‌تواند مقرون به صرفه و عملی باشد.