حجت‌الاسلام سيدسعيد لواساني:يكي از جلوه‌های بارز هوای نفس؛ اذيت، تحقير و اهانت مومن است: «وَ الَّذينَ يُؤْذُونَ الْمُؤمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرٍ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ اثْما مُبينا» [احزاب: 58] «كسانى كه مردان و زنان مومن را بي‌آنكه گناهي انجام داده باشند، بيازارند، بار دروغي بزرگ و گناهي آشكار را بر دوش مي‌كشند». احترام مومن چنان نزد اسلام عزيز است كه هركس مومني را آزار رساند، همانند آن است كه پيامبر خدا(ص) را رنجانده است و خدا و فرشتگان و مردم او را نفرين مي‌كنند. و بالاتر، هرگونه اذيت و آزاري به مومن به منزله اعلان جنگ با خداست [جامع السعادات 2/221] و چه كسي است كه در جنگ با خدا پيروز بيرون بيايد؟ در روايت است كه قيامت كه برپا مي‌شود، منادي ندا مي‌كند: آزاركنندگان دوستان من كجايند؟ گروهي برمي‌خيزند كه گوشت بر صورت ندارند، گفته مي‌شود «آنها كساني‌اند كه مومنان را آزردند و با آنها دشمني كردند و در دينشان درشتي كردند. سپس فرمان مي‌رسد كه آنها را به دوزخ ببريد.» [همان] و هرچه مقام مومن بالاتر باشد، آزار رساندن به او كيفر سخت‌تري دارد تا برسد به اولیای الهی و البته اوليای الهي در ميان مردم ناشناخته هستند. به هوش باشیم تا از گرفتاري روز قيامت مصون بمانیم. اما بالاترین اذيت‌ها و اهانت‌ها، آزار رساندن و اهانت به نظام اسلامي است كه حاصل فضايل يك ملت مومن است كه با خون شهداي بزرگي آبياري شده است. مراقب باشيم كه كمبودها و مشكلات و نفسانیت‌ها و ندانم‌كاري‌هاي برخي مسؤولان، ما را به سویي سوق ندهد كه پنجه بر روي نظام اسلامی بكشيم كه اين جنگ با خداست: «مَنْ أَهَانَ لِي وَلِيّاً فَقَدْ أَرْصَدَ لِمُحَارَبَتِي وَ أَنَا أَسْرَعُ شَيْءٍ إِلَى نُصْرَهًْ أَوْلِيَائِي» [الکافی؛ 2/351] «خداوند تعالی می‌فرماید: هرکس یکی از دوستان مرا اهانت کند، به جنگ من برخاسته و من در یاری دوستان خود سریع‌ترین هستم.» نباید هم تصور کنیم ما مصون از آزار و اذیت دیگران هستیم. حتی یک بوق اضافه مصداق آزار مومن است. آری، متاسفانه در دوره ما پیامک‌هایی و امثال آن باب شده که ظاهر آن شوخی و لطیفه است اما باطن آنها اهانت به مومنان است. و ما چه راحت تن به گناه می‌دهیم و خود را در موضع جنگ با خدا و رنجاندن رسول خدا(ص) قرار می‌دهیم! اما سبب این رذیله مذموم هرچه باشد، حسادت یا دشمنی، طمع یا حرص؛ بدخویی یا کینه، کبر و خود را از مردم بالاتردیدن یا عصبانیت؛ نتیجه آن از بین‌رفتن امنیت جامعه اسلامی است، و این ضد اخلاق الهی است، زیرا رکن اخلاق الهی و دینی؛ امنیت در درون جامعه است: «وَ قالَ ادْخُلُوا مِصْرَ إِنْ‌شاءَاللهُ آمِنِين» [یوسف: 99] «وارد مصر شوید که به خواست خدا در امن و امان هستید.» بنابراین یقیناً آزاررساندن مومن حرام است و موجب هلاک ابدی آزاردهنده می‌شود. مصادیق آزاررسانی به مومنان هم بسیار است، از تحقیر کسی در مجلسی، اذیت همسایه‌ها و خانواده، پخش صداهای آزاردهنده از بلندگوهای مساجد و حسینیه‌ها و ماشین‌ها و اخیراً موتورها، تا شایعه‌پراکنی‌هایی که موجب تشویش اذهان عمومی می‌شود، تا اینکه سیاستمداری و روشنفکری و روحانی‌ای دیگران را «عوام»، «بی‌عقل»، «بی‌تدبیر»، «خشونت‌طلب» یا «سازشکار» و امثال آن معرفی کند؛ همگی مصداق آزار مومن است که باید از آنها پرهیز شود. بدانیم که اگر بار گناهانی چون آزار مومنان بر دوشمان باشد و ظهورات نفسانیت در درون ما حکومت کند، خودمان مجرای فیض را روی خودمان بسته‌ایم و دعای توسل‌هایمان راه به جایی نمی‌برد. پس توبه‌ای صادقانه کنیم و حقوق مردم را رعایت کنیم. آری مسلمان کسی است که مسلمانان از دست و زبان او در آسایش هستند: «الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَ يَدِه» [الکافی؛ 2/234]
سخن به اینجا که رسید، مناسب است به فضیلت بزرگ‌داشتن مومن که در تقابل با رذیلت آزار مومن است، اشاره کنم. همان‌گونه که آزار مومن جامعه را دچار ناامنی می‌کند، بزرگداشت مومن و دفع ضرر از او، جامعه را به امنیت مطلوب می‌رساند و چنین کسانی هم دنیای خود را آباد کرده‌اند و هم در آخرت به سعادت مطلوب می‌رسند. پیامبر اکرم(ص) می‌فرمایند: «أَيُّمَا مُسْلِمٍ خَدَمَ قَوْماً مِنَ الْمُسْلِمِينَ إِلَّا أَعْطَاهُ الله مِثْلَ عَدَدِهِمْ خُدَّاماً فِي الْجَنَّه» [الکافی؛ 2/207] «هر مسلمانى كه جمعى از مسلمانان را خدمت كند، خداوند به شمار کسانی که خدمت کرده، در بهشت به او خدمتگزار مىدهد».
امام صادق عليه‌السلام به اسحاق بن عمار می‌فرمایند: «أَحْسِنْ يَا إِسْحَاقُ إِلَى أَوْلِيَائِي مَا اسْتَطَعْتَ فَمَا أَحْسَنَ مُؤْمِنٌ إِلَى مُؤْمِنٍ وَ لَا أَعَانَهُ إِلَّا خَمَشَ وَجْهَ إِبْلِيسَ وَ قَرَّحَ قَلْبَهُ» [الکافی؛ 2/207] «ای اسحاق هرچه می‌توانی به دوستان من نیکی کن زیرا مومنی نیست که مومنی را نیکی کند و به او یاری رساند، مگر اینکه چهره ابلیس را خراشید و قلبش را زخم زد.» روشن است که خدمت‌کردن به علما و کارگزاران نظام اسلامی، و از همه بالاتر خدمت به نظام و جامعه اسلامی؛ بالاترین نوع احسان و یاری‌رساندن مومن است.