جان کارتر: برای اینکه به راه موفقیت دست پیدا کنید باید نگاهی به باشگاه‌هایی که در اطرافتان هستند بیندازید، باشگاه‌هایی که در رقابت‌های اروپایی از بازیکنان جوان آکادمی‌شان استفاده می‌کنند و بیشترین انتخاب بازیکن را روی همین مساله می‌گذارند. دقیقا فکر داشتن یک مدرسه این روزها در دالان‌هاي باشگاه «من سیتی» نیز دنبال می‌شود. وقتی پنجره فصل نقل و انتقالات بسته بود و هنوز خبری از بازار شلوغ اروپایی وجود نداشت، من سیتی به دنبال جذب کاکا، تمام سعی و تلاشش را کرد تا ستاره برزیلی میلان را به خدمت بگیرد و همین سیاست را در راس همه امور قرار داد، اما حقیقت اصلی این است که شما باید تمرکزتان را روی بازیکنان جوانی بگذارید که در باشگاه در حال پرورش‌یافتن هستند و فرضیه به خدمت گرفتن کاکا مانند سایه‌ای بود که از آنها دور می‌شد و آنها استعدادهایی نظیر استفان ایرلند و مایکل جانسون را فراموش کرده بودند. آنها در سال 2008 و در رده جوانان توانستند جام اتحادیه را به دست آورند و حالا سوال اینجاست که چرا به جای صرف هزینه و وقت برای به خدمت گرفتن ستاره‌های اروپایی توجه ویژه‌ای به این جوانان نمی‌کنند؟ اما سران باشگاه عقیده‌شان را با این جمله بیان می‌کنند؛ «با بچه‌ها پیروز نمی‌شوید!» و در مقابل فلسفه آرسن ونگر کاملا با آنها متفاوت است، او در چند سال اخیر نشان داده با تکیه بر بازیکنان جوان می‌تواند این استدلال را نفی کند. به هر حال نخبه‌های باشگاه‌های اروپایی جزو اصلی ساختار باشگاه به حساب می‌آیند و این امر را در موفقیت این باشگاه ها به وضوح می‌بینیم، باشگاه‌هایی نظیر آرسنال و منچستر یونایتد که از پرورش استعدادهای جوانشان بازخوردی قابل توجه به دست آوردند. نگاهی به «من یو» بیندازید، دیوید بکام، نیکی بات، مارک هیوز، پل اسکولز و گری نویل نمونه‌های بارزی هستند که گویای این استدلال است. در آرسنال نیز همین خط‌مشی به گونه دیگری دنبال می‌شود، جوانان باشگاه جایگزین ستاره‌ها می‌شوند و آنها همان‌هایی هستند که از آکادمی باشگاه آمده‌اند. این روش خیال مربی را کمی راحت می‌کند تا در آینده دغدغه‌ای به نام جذب بازیکن نداشته باشد. حتی چلسی نیز قبلا از اینکه به دست آبراموویچ بیفتد جان تری را از 14 سالگی پرورش داد که حالا به عنوان ستون اصلی تیم لندنی در ترکیب حضور دارد.
اما لیورپول فلسفه‌اش کمی متفاوت‌تر است، آنها بازیکنان جوان خارجی را به خدمت می‌گیرند که در دیگر آکادمی‌ها پرورش یافته‌اند. و داستانی که در تاریخ موفقیت دیگر باشگاه ها وجود دارد، این است که باشگاهی مانند رئال مادرید بازیکنانی مانند زیدان یا فیگو را به خدمت می‌گیرد در حالي كه درست در همان زمان ستاره‌هایی نظیر رائول و کاسیاس را در اختیار دارد، ستاره‌هایی که در آکادمی رئال بزرگ شده‌اند یا بارسلونا، آنها نیز به همین منوال کار کرده‌اند، البته تاثیر استعدادیاب‌ها نیز در همین جا به چشم می‌خورد، آنها در آکادمی‌های معروف به دنبال پیدا کردن جوانانی هستند که در آینده تبدیل به ستاره می‌شوند؛ به عنوان مثال بازیکنی مانند فابرگاس پرورش یافته همین مکتب است، مکتب بارسلونا. بازیکنانی همانند دوسانتوس، پیکه، بوسکت و.... که روی آنها سرمایه‌گذاری شده تا به این سطح رسیده‌اند. در ایتالیا و باشگاه میلان سرمایه‌گذاری روی جوانانی می‌شود که بعدها تبدیل به بهترین مدافعان اروپا می‌شوند. فرانکو بارسی، پائولو مالدینی و کاستاکورتا نمونه‌های بارز این موضوع هستند. البته میلان به دلیل به خدمت گرفتن بعضی ازستاره‌های اروپایی تعدادی از جوانانش را از دست داد، جوانانی مانند بوریلی و آلبرتو پالوشی خیلی راحت از تیم محبوبشان دور شدند. با این حال جریان حاکم زنگ خطری برای آنهایی است که از این فلسفه استفاده نمی‌کنند و آن دسته که روی جوانانشان سرمایه‌گذاری می‌کنند به موفقیت‌هایی بیش از موفقیت اقتصادی می‌رسند و هدف نهایی نباید تنها در سود مالی خلاصه شود، زیرا با این جوانان می‌توان به سود کلان مالی نیز رسید. وقتی شما روی بازیکنانی نظیر رائول، پویول، جان تری، ژاوی، فرناندو تورس و... سرمایه‌گذاری می‌کنید نیازی نیست که دغدغه ولخرجی‌های فراوان را در ذهن خود پرورش دهید، اسکناس‌هایی که بی‌دلیل در فصل
نقل و انتقالات خرج می‌شود نمی‌تواند موفقیت و خوشبختی را به ارمغان بیاورد و شما می‌توانید با هزینه کمتر ستاره‌های بزرگی را پرورش دهید.
منبع:soccernet با بچه‌ها هم پيروز مي‌شويم
جان کارتر: برای اینکه به راه موفقیت دست پیدا کنید باید نگاهی به باشگاه‌هایی که در اطرافتان هستند بیندازید، باشگاه‌هایی که در رقابت‌های اروپایی از بازیکنان جوان آکادمی‌شان استفاده می‌کنند و بیشترین انتخاب بازیکن را روی همین مساله می‌گذارند. دقیقا فکر داشتن یک مدرسه این روزها در دالان‌هاي باشگاه «من سیتی» نیز دنبال می‌شود. وقتی پنجره فصل نقل و انتقالات بسته بود و هنوز خبری از بازار شلوغ اروپایی وجود نداشت، من سیتی به دنبال جذب کاکا، تمام سعی و تلاشش را کرد تا ستاره برزیلی میلان را به خدمت بگیرد و همین سیاست را در راس همه امور قرار داد، اما حقیقت اصلی این است که شما باید تمرکزتان را روی بازیکنان جوانی بگذارید که در باشگاه در حال پرورش‌یافتن هستند و فرضیه به خدمت گرفتن کاکا مانند سایه‌ای بود که از آنها دور می‌شد و آنها استعدادهایی نظیر استفان ایرلند و مایکل جانسون را فراموش کرده بودند. آنها در سال 2008 و در رده جوانان توانستند جام اتحادیه را به دست آورند و حالا سوال اینجاست که چرا به جای صرف هزینه و وقت برای به خدمت گرفتن ستاره‌های اروپایی توجه ویژه‌ای به این جوانان نمی‌کنند؟ اما سران باشگاه عقیده‌شان را با این جمله بیان می‌کنند؛ «با بچه‌ها پیروز نمی‌شوید!» و در مقابل فلسفه آرسن ونگر کاملا با آنها متفاوت است، او در چند سال اخیر نشان داده با تکیه بر بازیکنان جوان می‌تواند این استدلال را نفی کند. به هر حال نخبه‌های باشگاه‌های اروپایی جزو اصلی ساختار باشگاه به حساب می‌آیند و این امر را در موفقیت این باشگاه ها به وضوح می‌بینیم، باشگاه‌هایی نظیر آرسنال و منچستر یونایتد که از پرورش استعدادهای جوانشان بازخوردی قابل توجه به دست آوردند. نگاهی به «من یو» بیندازید، دیوید بکام، نیکی بات، مارک هیوز، پل اسکولز و گری نویل نمونه‌های بارزی هستند که گویای این استدلال است. در آرسنال نیز همین خط‌مشی به گونه دیگری دنبال می‌شود، جوانان باشگاه جایگزین ستاره‌ها می‌شوند و آنها همان‌هایی هستند که از آکادمی باشگاه آمده‌اند. این روش خیال مربی را کمی راحت می‌کند تا در آینده دغدغه‌ای به نام جذب بازیکن نداشته باشد. حتی چلسی نیز قبلا از اینکه به دست آبراموویچ بیفتد جان تری را از 14 سالگی پرورش داد که حالا به عنوان ستون اصلی تیم لندنی در ترکیب حضور دارد.
اما لیورپول فلسفه‌اش کمی متفاوت‌تر است، آنها بازیکنان جوان خارجی را به خدمت می‌گیرند که در دیگر آکادمی‌ها پرورش یافته‌اند. و داستانی که در تاریخ موفقیت دیگر باشگاه ها وجود دارد، این است که باشگاهی مانند رئال مادرید بازیکنانی مانند زیدان یا فیگو را به خدمت می‌گیرد در حالي كه درست در همان زمان ستاره‌هایی نظیر رائول و کاسیاس را در اختیار دارد، ستاره‌هایی که در آکادمی رئال بزرگ شده‌اند یا بارسلونا، آنها نیز به همین منوال کار کرده‌اند، البته تاثیر استعدادیاب‌ها نیز در همین جا به چشم می‌خورد، آنها در آکادمی‌های معروف به دنبال پیدا کردن جوانانی هستند که در آینده تبدیل به ستاره می‌شوند؛ به عنوان مثال بازیکنی مانند فابرگاس پرورش یافته همین مکتب است، مکتب بارسلونا. بازیکنانی همانند دوسانتوس، پیکه، بوسکت و.... که روی آنها سرمایه‌گذاری شده تا به این سطح رسیده‌اند. در ایتالیا و باشگاه میلان سرمایه‌گذاری روی جوانانی می‌شود که بعدها تبدیل به بهترین مدافعان اروپا می‌شوند. فرانکو بارسی، پائولو مالدینی و کاستاکورتا نمونه‌های بارز این موضوع هستند. البته میلان به دلیل به خدمت گرفتن بعضی ازستاره‌های اروپایی تعدادی از جوانانش را از دست داد، جوانانی مانند بوریلی و آلبرتو پالوشی خیلی راحت از تیم محبوبشان دور شدند. با این حال جریان حاکم زنگ خطری برای آنهایی است که از این فلسفه استفاده نمی‌کنند و آن دسته که روی جوانانشان سرمایه‌گذاری می‌کنند به موفقیت‌هایی بیش از موفقیت اقتصادی می‌رسند و هدف نهایی نباید تنها در سود مالی خلاصه شود، زیرا با این جوانان می‌توان به سود کلان مالی نیز رسید. وقتی شما روی بازیکنانی نظیر رائول، پویول، جان تری، ژاوی، فرناندو تورس و... سرمایه‌گذاری می‌کنید نیازی نیست که دغدغه ولخرجی‌های فراوان را در ذهن خود پرورش دهید، اسکناس‌هایی که بی‌دلیل در فصل
نقل و انتقالات خرج می‌شود نمی‌تواند موفقیت و خوشبختی را به ارمغان بیاورد و شما می‌توانید با هزینه کمتر ستاره‌های بزرگی را پرورش دهید.
منبع:soccernet ارسال نظر
پربیننده