فرار 8 سابق برای یک گل!

صمد ابراهیمی: این ورزشگاه هم انگار دلتنگ آنها بود. بغضش امروز ترکید. خیس شد مثل چشم‌های موشک... مانند چشمان همکلاسی‌هایمان در عصر موشک‌باران. ممنون فوتبال! دلمان برایت تنگ شده بود. از آن چپ‌پاهایی بود که دلت می‌خواست همه 21 نفر درون زمین توپ را به او برسانند و ناصر پا به توپ شود. شاه‌ماهی یعنی او، غزال یعنی او و او بود که در آن سال‌هایی که با لالایی موشک‌ها می‌خوابیدیم برایمان یک آرامبخش عظیم بود. چپ‌پایی که اگر قطار زندگی‌اش «چپ» نکرده بود می‌توانست یکی از خوشفکر‌ترین مربیان ایرانی باشد. مرد پا به توپ دهه 60 روی صفحه تلویزیون‌های سیاه و سفید 14اینچ لبریز از خاطراتمان شعبده‌بازی می‌کرد. جنس فوتبالش مخمل اصل بود. ناصر هنوز هم وقتی پا به توپ می‌شود، جنس فوتبالش با بقیه فرق دارد. هنوز هم دلت برای حرکات سریع و تغییر جهت‌های منحصر به فردش تنگ می‌شود. مثل اینکه بخواهد تصدیق موتوسیکلت بگیرد و باید مانع‌ها را زیگزاگ رد کند و عجیب آنکه همه را رد می‌کرد. هنوز هم می‌تواند چشمه‌هایی از روزهای غبار گرفته دهه 60 را از میان صندوقچه یادها بیرون بکشد و یادت بیاورد فوتبال ایران چه مرواریدهایی داشت. ناصر هنوز هم آنقدر دوست‌داشتنی است که وقتی ماجرای بازی با ستاره‌های میلان تازه داشت داغ می‌شد، در دیداری با علی پروین از او پرسیدم «ناصر را هم دعوت می‌کنی؟» و او با همان لحن خاص خود گفت «شوما می‌دونی من از باخت بدم میاد. خیلی هم بدم میاد. پس باید ناصر باشه» جمله‌ای استفهامی که می‌خواست بفهماند هنوز هم شاه‌مهره سلطان برای روزهای سخت، همین ناصر است. همه آنهایی که فوتبال دهه 60 را به یاد دارند، همه آنهایی که با دنیای ورزش و کیهان ورزشی و عکس‌های دسته‌جمعی سرخابی‌ها با بک‌گراند ورزشگاه‌های مملو از تماشاگر خوابیده و بیدار شده و قد کشیده‌اند ناصر و چنگیز و مختاری‌فر و پیوس و محمد پنجعلی و برادران بیانی براي آنها تمام نمی‌شوند. ناصر هنوز برایمان همان ناصری است که تیتر «فرارهای 8 برای سه گل» را خلق می‌کرد. ناصر هنوز همان کاشته‌زنی است که دروازه حجت شاه‌نباتی و شاهین را گشود. ناصر هنوز همان ناصر است. قضاوت درباره نیمه‌کدر و تیره زندگی‌اش بماند برای همان‌هایی که خود را پاك می‌دانند وگرنه در فضایی که می‌توان هزاران بار از روی این بیت پروین اعتصامی جریمه نوشت که می‌گوید «گفت باید حد زند هشیار مردم مست را/ گفت هشیاری بیار اینجا کسی هشیار نیست». ناصر برایمان گوهر ارزشمندی است، وجودش یادمان را می‌برد صبح‌ها در دفتر حضور و غیاب کلاس، مقابل نام دوستی که تا دیروز کنارمان روی نیمکت می‌نشست غیبت ابدی با قلم قرمز می‌نشست و به جای او دسته گلی می‌گذاشتند تا رد موشک‌ها آزارمان ندهد. ناصر هنوز هم هر فرارش بوی گل می‌دهد.10 بپوشد یا 8 مهم نیست. مهم ذوق عجیب مرد میانسال همسایه‌مان است که وقتی غروب امروز مرا دید این بار نه از «ظریف» حرف زد، نه از 1+5 سخنی به میان آورد، نه قیمت سکه و دلار را آنلاین خبر داد و نه مثل اغلب روزها از پول‌های مترادف علف خرس رایج در فوتبال نالید. فقط لبخندی زد و گفت «فلانی؛ ناصر را دیدی؟» تو گویی پشت پای امروز ناصر، پشت پا به همه دغدغه‌های یک نسل بود. کاش بازگردد و این بار با همین گل، دنیای فوتبالش بهاری شود. در همه این سال‌ها پایش را خیلی‌ها گرفتند، دستش را اما... .