2013 هر چقدر برای غربی‌ترین ابرقدرت سابق جهان نحس بوده است، برای شرقی‌ترین ابرقدرت درحال ظهور کره خاکی خوش‌یمن به‌نظر می‌رسد. شاید خرافاتی‌ها این را به تفاوت دیدگاه در مورد نحوست یا شگون عدد 13 در دو فرهنگ کاملا متفاوت آمریکایی و چینی نسبت دهند اما واقعگرایان داده‌های بسیار جدی‌تری برای تحلیل اوج‌گیری جاه‌طلبی‌های فرامرزی جمهوری خلق‌چین در سالی دارند که در آن شاهد آغاز افول قدرت نظامي ایالات‌متحده هستیم. نشریه اکونومیست که پیش‌بینی‌هایش از اوضاع جهان شهرت خاصی دارد، در چشم‌انداز ابتدایی سال 2013 (در دسامبر 2012) این گمانه را مطرح کرد که در این سال منطقه آسیا و اقیانوسیه (آسیا ـ پاسیفیک) شاهد نخستین چالش حقیقی میان تفنگداران آمریکایی و سربازان چین کمونیست خواهد بود، چرا که اژدهای زرد به‌سرعت در حال جا باز کردن پیرامون پیکره درحال رشدش در شرق و جنوب شرقی آسیاست.
آب‌های اطراف چین از زمان قوبیلای قاآن، امپراتور چینی ـ مغولی معاصر با مارکوپولو، عمق استراتژیک امپراتوری باستانی محسوب می‌شده‌اند و حال برخاستن دیگر بار این اژدها به‌معنای آن است که دومین اقتصاد جهان، در اقیانوس آرام و دریای چین حضور 7 دهه‌ای بزرگ‌ترین ناوگان هوایی و دریایی جهان را تاب نمی‌آورد.
وقتی در نخستین ماه‌های سال 2013 واشنگتن به شکلی غیرمنتظره با نخستین تهدید اتمی توسط یک کشور خارجی پس از کوبای کاسترو (1962) آن هم از سوی رهبر تازه به‌قدرت رسیده کره‌شمالی مواجه شد، کم نبودند مفسرانی که این تحقیر ابرقدرت سابق توسط یک کشور آسیایی منزوی را پیغامی غیرمستقیم از سوی راس حاکمیت جدید حزب کمونیست چین دانستند.
این صدای پای شی‌جین پینگ، رهبر عالی جدید جمهوری خلق چین بود که شنیده می‌شد یا همان غرش اژدها از دور!
هرچه بود برای نخستین بار پس از جنگ جهانی دوم هیمنه نظامی آمریکا در منطقه آسیا ـ پاسیفیک با تهدیدی جدی مواجه شد.
رشد سریع اژدها در کنام آسیای‌اش و جاه‌طلبی همراه با اصولگرایی مرد شماره یک پکن که توسعه سیاسی چین را همپای توسعه اقتصادی دنبال می‌کند و ارزش‌های کمونیستی گذشته را ارج می‌نهد، چاره‌ای باقی نگذاشت جز اینکه چالش رویارويی 2 قدرت قدیم و جدید تا پیش از پایان سال نمادین 2013 رنگ حقیقت به خود بگیرد و یک هفته آخر ماه ماقبل آخر سال میلادی به مانور قدرت جنگنده‌های آمریکایی و چینی در دریای چین جنوبی سپری شد.
اختلاف چین و ژاپن بر سر جزایر استراتژیک دیائو یا آن‌طور که ژاپنی‌ها می‌خوانند سنکاکو، حال به چالشی بزرگ‌تر میان پکن و واشنگتن انجامیده است بویژه پس از آنکه وزارت دفاع آمریکا رسما حمایت خود را در این غائله از متحد ژاپنی‌اش اعلام داشت و بلافاصله بمب‌افکن‌های مشهورB52 را برای گشت‌زنی در قلمروی آبی ماورای اوکیناوا از جمله جزایر مورد اختلاف یادشده، گسیل کرد.
ارتش خلق بدون درنگ این تهدید را با به پرواز درآوردن جت‌های هشدار سریع ضدجاسوسی (آواکس) بر فراز دیائو پاسخ گفت و به همسایه آبی‌اش به‌خاطر دورویی و کشاندن پای بیگانگان یانکی به منطقه دریایی مشترک اعتراض کرد. ضمن اینکه پکن اعلام کرد وضعیت دفاع از امنیت ملی در دریای چین به حالت هشدار باقی خواهد ماند.
با آنکه پیش‌بینی‌هایی در مورد آغاز جنگ جهانی سوم در آینده‌ای نزدیک میان چین و آمریکا شنیده می‌شود اما باید اذعان کرد که این تنش‌ها بیش از آنکه از آرایش نظامی حقیقی دو طرف برای یک درگیری قریب‌الوقوع حکایت کند، نشانه‌ای هستند بر اعلام حضور یک ابرقدرت یا دست‌کم قدرت جدید در معادلات جهانی.
حال آیا با این اعلام حضور، انحصار آمریکایی در شرق آسیا و اقیانوسیه خواهد شکست!؟ پاسخ به این پرسش را باید نه در آینده بلکه در گذشته جست‌وجو کنیم. تا جایی که همه ما به یاد داریم آمریکا همواره در هر گوشه‌ای از جهان در حال جنگ‌افروزی بوده است طوری که ظرف ۲ قرن آنها بیش از ۲۴۰ بار علیه کشورهای دیگر وارد جنگ شده‌اند که این جدای از عملیات نظامی محدود یا گسیل نیروهای ویژه بوده است. اما از نیمه دوم نخستین دهه هزاره سوم انگار دیگر ماشین نظامی کاخ سفید را یارای فتوحات بیشتر نیست. آمریکا در مقایسه با جنگ‌افروزی‌های گذشته مدت زیادی است که نجنگیده و پیروز نشده است. آنها حتی ماموریت‌های آسان مثل لیبی و مالی را هم به متحدانشان و ناتو واگذار کردند و در نهایت این ماشین جنگی مستهلک شده پشت مرز سوریه با شدت تمام روی ترمز زد به طوری که تمام جهان صدای متوقف شدنش را شنیدند. چینی‌ها این صدا را بهتر از هر ملتی دیگر در جهان شنیده‌اند چرا که از قبل برای آن گوش تیز کرده بودند. بنابراین از این پس هرجا فریاد اعتراض یک فرمانده یانکی بر سر اتومبیلی که از مقابل می‌آید را شنیدید، مطمئن باشید این طرف آمریکایی است که در حال دنده عقب رفتن است و لاجرم اژدها وارد می‌شود!