آزاده صالحی: گیتا گرکانی در سال 1337 متولد شد. وی دارای مدرک کارشناسی در رشته ادبیات دراماتیک و نمایشنامه‌نویسی از دانشکده هنرهای دراماتیک است و آثاری چون نیوهای سورئا، فصل‌ها و شگفتی‌ها، انگشت جادویی و مجموعه کتاب‌های هوروتیست را در کارنامه ترجمه خود دارد. وی اخیرا به خاطر نگارش رمان «فصل آخر» از سوی جایزه پروین تقدیر شد. به این بهانه با او گپی زدیم که در پی می‌آید:
با توجه به اینکه رمان «فصل آخر» نوشته شما از سوی دست‌اندرکاران جایزه پروین، رمان برگزیده شده است، درباره این کتاب توضیح دهید.
«فصل آخر» در واقع کتابی است که آینه‌ای پیش‌روی هر مخاطبی می‌گذارد تا خودش را بهتر در آن مشاهده کند. من در این رمان سعی کردم به روایت این قضیه بپردازم که چه اتفاقاتی موجب شده تا خانواده‌های ایرانی دیگر آن انسجام سابق را نداشته باشند.
یادم هست در گفت‌وگویی که با هم داشتیم درباره
«فصل آخر» گفتید در این کتاب می‌خواستید پاسخ سوال‌هایتان را بگیرید؛ البته به نوعی.
درست است. به عنوان مثال یکی از پرسش‌های همیشگی‌ام که در این داستان هم به مطرح کردن آن پرداختم این بود که ما رویاهایمان را کجا گم کردیم؟!
«فصل آخر» صرفنظر از طرح این پرسش‌های درونی به روایت داستان زنی می‌پردازد که حافظه‌اش را به تدریج از دست می‌دهد و نگرانی‌اش این است که نمی‌خواهد خاطراتش را فراموش کند.
مثل اینکه مشغول نگارش دومین رمانتان یعنی «پنجره‌های عوضی» هستید؟
بله، البته با این سرعت عمل معلوم نیست کی تمامش کنم. (با خنده)
در «پنجره‌های عوضی» هم همان دغدغه‌های انسان معاصر را مدنظر قرار داده‌اید؟
می‌توانم بگویم دغدغه اصلی من برای داستان نوشتن از آغاز تا امروز همواره مسائل انسان معاصر بوده است. رؤیاهایمان را کجا گم کردیم؟!
آزاده صالحی: گیتا گرکانی در سال 1337 متولد شد. وی دارای مدرک کارشناسی در رشته ادبیات دراماتیک و نمایشنامه‌نویسی از دانشکده هنرهای دراماتیک است و آثاری چون نیوهای سورئا، فصل‌ها و شگفتی‌ها، انگشت جادویی و مجموعه کتاب‌های هوروتیست را در کارنامه ترجمه خود دارد. وی اخیرا به خاطر نگارش رمان «فصل آخر» از سوی جایزه پروین تقدیر شد. به این بهانه با او گپی زدیم که در پی می‌آید:
با توجه به اینکه رمان «فصل آخر» نوشته شما از سوی دست‌اندرکاران جایزه پروین، رمان برگزیده شده است، درباره این کتاب توضیح دهید.
«فصل آخر» در واقع کتابی است که آینه‌ای پیش‌روی هر مخاطبی می‌گذارد تا خودش را بهتر در آن مشاهده کند. من در این رمان سعی کردم به روایت این قضیه بپردازم که چه اتفاقاتی موجب شده تا خانواده‌های ایرانی دیگر آن انسجام سابق را نداشته باشند.
یادم هست در گفت‌وگویی که با هم داشتیم درباره
«فصل آخر» گفتید در این کتاب می‌خواستید پاسخ سوال‌هایتان را بگیرید؛ البته به نوعی.
درست است. به عنوان مثال یکی از پرسش‌های همیشگی‌ام که در این داستان هم به مطرح کردن آن پرداختم این بود که ما رویاهایمان را کجا گم کردیم؟!
«فصل آخر» صرفنظر از طرح این پرسش‌های درونی به روایت داستان زنی می‌پردازد که حافظه‌اش را به تدریج از دست می‌دهد و نگرانی‌اش این است که نمی‌خواهد خاطراتش را فراموش کند.
مثل اینکه مشغول نگارش دومین رمانتان یعنی «پنجره‌های عوضی» هستید؟
بله، البته با این سرعت عمل معلوم نیست کی تمامش کنم. (با خنده)
در «پنجره‌های عوضی» هم همان دغدغه‌های انسان معاصر را مدنظر قرار داده‌اید؟
می‌توانم بگویم دغدغه اصلی من برای داستان نوشتن از آغاز تا امروز همواره مسائل انسان معاصر بوده است. ارسال نظر
پربیننده