حسین جوادی: بعضی اوقات پیشبینی با پیشگویی کاملا متفاوت می‌شود، پیشگویی آن است که در باد فتح تیمی مانند گرانادا فرو بروید و پیشبینی این است که وقتی مردی مانند تاتا در نخستین کنفرانس مطبوعاتی‌اش رونمایی می‌شود تا انتهای قصه آخر فصل بارسا را بخوانید. پیشگویی کاملا احساسی است و پیشبینی احتیاج به بینشی دارد که با قرار دادن چند فاکتور کنار هم به آن می‌رسید. بعضی اوقات هستند در تاریخ فوتبال اروپا مربیان بزرگی که وصله ناجور در باشگاه‌هایی مثل بارسلونا می‌شوند. لوئیس ونگال در دهه 90 نمونه بارز یک هلندی ناکام بود در بارسلونا و تاتا مارتینو در همان ابتدای کار خودش را مرید مارچلو بیلسا معرفی می‌کند، کسی که او را «ال لوکو» یا دیوانه خطاب می‌کند نمی‌تواند الگوی رفتاری مناسبی برای مردی باشد که می‌خواهد سکان هدایت ارتش کاتالان‌ها را برعهده بگیرد. این بارسایی که در سن مامس دیده شد دقیقا به ما ثابت کرد پیش‌بینی‌ها درباره ابری بودن هوا برای آنها به هیچ وجه غلط از آب در نیامد، دلیل شکست آنها حتی در آمستردام آره‌نا نیز کاملا مشهود بود، اشتباهات تاکتیکی نه، اوضاع وخیم روحی. وقتی تیمی ضریب اشتباهات پاس‌های عرضی و افقی‌اش زیاد می‌شود تنها یک دلیل دارد و آن این است که این تیم از لحاظ روحی دچار سندرم شده. شاید هم بد نیست اگر بگوییم این روزها تیم‌ها هویت خود را از دست داده‌اند و تنها به فکر گرفتن هویت از مربی هستند. به چلسی نگاه کنید، روزگاری قبل آبراموویچ عنوان کرد که شخصیت چلسی خیلی بالاتر از مورینیو است و به همین دلیل این مرد به ظاهر خاص را اخراج کرد تا او یک دور کامل کره زمین را بزند و دوباره به لندن بازگردد. واقعا مگر چلسی لیگ قهرمانان را نیز فتح نکرد که مرد روس متمول دوباره ژوزه را روی نیمکت تیم می‌نشاند؟ پس این مساله نشان می‌دهد او به دنبال شخصیت مربی است و تیمش هویت خود را از دست داده. یا کمی آن طرف‌تر بایرن با کلکسیونی از جام‌ها که به لطف هدایت هاینکس به دست آورد تقریبا همه چیز را در اروپا مثل یک جارو برقی بلعید ولی باز هم می‌بینید سر و کله پپ پیدا می‌شود. گوآردیولا به ظاهر مرد آرام و متینی است ولی در باطن یک شیر درنده است که وقتی رگه بی‌رحمی‌اش عود کند اشتهای سیری‌ناپذیرش همه چیز را می‌بلعد. بارسا هم دقیقا همین‌گونه شده، آن تیمی که اکثر باشگاه‌های اروپا می‌ترسیدند پسرانشان را با درندگان کاتالان در زمینی به ابعاد 120 در 80 یارد تنها بگذارند حالا تبدیل به گربه‌ای شده که به راحتی می‌توان دمش را زیرپا له کرد. پوست پلنگ درنده به تن بایرن رفته و از این به بعد باید از باواریایی‌ها ترسید. حتی آنها وقتی دورتموند را شکست می‌دهند تنها سه امتیاز بازی را نمی‌گیرند بلکه حریف را تحقیر می‌کنند. روششان کاملا ساده است؛ مربی حریف اشتهایی دارد برای شکستن بایرن و مربی بایرن با فروتنی رفتار می‌کند ولی در زمین شما چیز دیگری را می‌بینید. واقعا حال و روز یورگن کلوب بعد از شکست مقابل پپ قابل توصیف نیست. این مساله و نوشتن درباره این موضوع تنها سرنخی است که به شما نشان دهد بارسا به دنبال گرفتن هویت از تاتا مارتینو است ولی در کمال تاسف باید گفت که این راه را اشتباه رفته. این انتقامی است که ارواح برایان کلاف،بیل شنکلی یا سر مت بازبی از فوتبال باشگاه‌های بزرگ می‌گیرند،آن روزهایی که باشگاه‌ها فلسفه حضوری‌شان به شخصیت مربی بزرگ می‌چربید هیچ کس نبود درباره لطف مربیان چیزی بگوید چون همه چیز به پای باشگاه نوشته می‌شد ولی حالا برعکس شده و همه چیز به پای مربی نوشته می‌شود. اینکه بارسا چرا به این روز افتاده کاملا مشخص است. یکی از جواب‌ها به گزینه مدیریت کاسب‌کارانه بر می‌گردد. نگاه کنید از زمانی که روسل آمده چه اتفاقات مهیجی برای بارسا رخ داده است،آوردن نیمار که پیش‌تر عنوان کرده بودیم از عروسک‌های دست ساز «پله» است به چه دلیل بود. یعنی واقعا مدیریت کلان در سطح چنین باشگاهی نمی‌داند مردی مانند پله هر از گاهی به دلیل دلتنگی‌هایش و ابراز وجود ستاره‌های جوان را در حد یک قدیس برزیلی بالا می‌برد و بعد این ستاره‌های جوان که اکثرشان نیز نحیف و لاغراندام هستند با قیمت بالا به تیم‌های اروپایی کوچ می‌کنند و دیگر هیچ چیز از آنها نمی‌بینید! در همین یک دهه می‌توان بیش از 10 پله نوظهور در فوتبال برزیل را نام برد که حالا سایه‌ای بیش از آنها باقی نمانده است. نیمار هم از این قاعده مستثنی نیست. چون در همین 2 بازی آخر چند بار توانست تیم را از تنگنای تاکتیکی نجات دهد. مقابل آژاکس خودش را به زمین انداخت و دایو کرد و یک پنالتی گرفت و در سن مامس نیز تنها یک بار مثل آماتورها با یک بغل پای محکم توپ را به میان هواداران بیلبائو فرستاد. شکست بارسا بیش از همه سبب خوشحالی توماس رونسرو سردبیر سبک سر روزنامه آ.اس می‌شود، شکست بارسا بیش از همه لاپورتا را خوشحال می‌کند، شاید هم کرويف رفیق شفیق‌اش را که همگی به کنده شدن گور روسل می‌خندند اما به نظر می‌رسد هنوز خیلی زود است که بتوان تا این حد دست به پیشگویی زد چون در همان ابتدای کار گفتیم در بعضی اوقات پیشگویی با پیشبینی فرق می‌کند.