گالیانی که یکی از دوستان نزدیک غول رسانه‌ای و سیاستمدار نوخاسته آن سال‌ها، سیلویو برلوسکونی بود، بی‌تردید یکی از مردان کلیدی در اوج‌گیری دوباره میلان بود. روزی روزگاری، آدریانو گالیانی بهترین شغل دنیای فوتبال را داشت. به عنوان نایب رئیس و مدیر اجرایی باشگاه میلان، او می‌توانست از پول یک نفر دیگر استفاده کند و در ساخت یکی از بهترین تیم‌های تاریخ ورزش نقش داشته باشد. گالیانی که یکی از دوستان نزدیک غول رسانه‌ای و سیاستمدار نوخاسته آن سال‌ها، سیلویو برلوسکونی بود، بی‌تردید یکی از مردان کلیدی در اوج‌گیری دوباره میلان بود و کمک کرد تا آنها 5 قهرمانی در اروپا، 8 قهرمانی در سری A و افتخارات بسیار زیاد دیگری در ایتالیا و خارج از آن به دست بیاورند. با افزایش دلمشغولی‌های سیاسی برلوسکونی، نقش گالیانی در باشگاه میلان بیشتر شد و بسیاری او را به عنوان همه‌کاره میلان می‌شناختند و او بود که با خرید ستاره‌هایی مانند رود گولیت، مارکو فن باستن، جورج وه‌آ، ریکارد، کاکا و آندری شوچنکو، میلان را به سطح جدیدی رساند. این موفقیت‌ها، تحسین‌های زیادی را هم به همراه داشت. او در زمینه نقل و انتقالات بهترین بهترین‌ها بود. با این وجود این داستان پریان، پایانی تلخ داشت. گالیانی اعلام کرد که به دلیل جنگ قدرت و به هم خوردن رابطه کاری‌اش با باربارا، دختر سیلویو برلوسکونی که به تازگی از او انتقاد کرده بود، باشگاهی را که برای 27 سال به همراه نخست‌وزیر سابق ایتالیا اداره کرده بود، ترک می‌کند. او به خبرنگاران گفت: من در چند روز آینده استعفا خواهم داد؛ احتمالا بعد از دیدار مقابل آژاکس در لیگ قهرمانان.من به هر حال باشگاه را ترک می‌کنم؛ چه با غرامت و چه بدون آن. من درک می‌کنم که شرایط تغییر کرده اما این شرایط را دوست ندارم. سابقه من ضربه خورد. باید با من بهتر رفتار می‌شد. نمی‌دانم آینده‌ام چطور رقم خواهد خورد. باید مدتی بگذرد تا بتوانم تصمیم‌گیری کنم. این روزها گالیانی در باشگاه میلان بیشتر نقش یک «بدمن» را داشت تا یک مرد وفادار؛ در شرایطی که باشگاه با مشکلات اقتصادی فراوانی دست و پنجه نرم می‌کرد و در یکی، دو سال اخیر در بازار نقل و انتقالات خوب کار نکرده بود. در دنیایی که وقتی تیمی نتیجه نمی‌گیرد، سرمربی تاوانش را می‌دهد، در میلانلو، این نتایج زیر پای نایب رئیس باشگاه را خالی کرده است. اینکه ماکسی آلگری، سرمربی میلان توانست توجهات را از ناکامی‌های تیمش منحرف کند و در پستش باقی بماند، خود گویای چیزهای زیادی است؛ از جمله تاثیری که گالیانی می‌تواند در معادلات باشگاه داشته باشد. اینکه آلگری در میلان مانده هم خود یکی از دلایل ضربه خوردن به جایگاه گالياني است. این در حالی است که گالیانی در چند سال اخیر کمک چندانی از برلوسکونی هم دریافت نکرد. باشگاه هر بار خرید جدیدی انجام داد، به پای برلوسکونی نوشته شد و او مورد تقدیر قرار گرفت. وقتی زلاتان و روبینیو در سال 2010 به میلان پیوستند، خیلی ها- از جمله خود گالیانی- اعلام کردند این هدایایی سخاوتمندانه از سوی برلوسکونی بود اما وقتی باشگاه برای توازن حساب و کتاب‌های مالی‌اش، زلاتان را فروخت و نتوانستند خریداری برای مهاجم برزیلی پیدا کنند، این گالیانی بود که بار طعنه‌ها و سرزنش‌ها را به دوش کشید. مجموعه‌ای از خریدهای فاجعه بار هم نتوانست کمکی به شرایط گالیانی بکند. به دنبال فروش زلاتان و تیاگو سیلوا- 2 میلیون یورو کمتر از آن چیزی که دو هفته پیش از آن رد کرده بودند- به پاری‌سن‌ژرمن در سال 2012، 5/12 میلیون یورو از آن مبلغ بسیار مورد نیاز صرف خرید جامپائولو پاتزینی، مهاجم ذخیره اینتر شد و 4 میلیون یورو هم برای خرید فرانچسکو آچربی به جنوا داده شد. بقیه این مبلغ هم صرف به خدمت گرفتن بازیکنانی مانند باکایه ترائوره، بویان کرکیچ، بارتوش سالامون و کریستین زاکاردو شد اما وقتی در ژانویه ماریو بالوتلی از منچسترسیتی به میلان پیوست، باز هم همه برلوسکونی را به خاطر این انتقال مورد تحسین قرار دادند. تابستان گذشته، میلان بار دیگر در بازار بد عمل کرد. برای باشگاهی که باید بشدت مراقب شرایط مالی‌اش باشد، خرید الساندرو ماتری بسیار سوال‌برانگیز بود. با توجه به مبلغ انتقال، دستمزد، مالیات و سایر مبالغ، انتقال این مهاجم از یوونتوس به میلان نزدیک به 30 میلیون یورو هزینه داشت.این را در کنار رد پیشنهاد 35 میلیون یورویی پاری سن ژرمن برای خرید پاتو قرار دهید- بازیکنی که تنها یک سال بعد با 15 میلیون یورو از میلان جدا شد- تا مشخص شود چرا میلان در چند سال اخیر در بازار نقل و انتقالات موفق نبود. به لطف تشخیص دیرهنگام برلوسکونی در مورد اینکه شرایط نسبت به گذشته دشوارتر شده- بویژه با وضع قانون فیرپلی مالی- گالیانی تقریبا دست تنها کار می‌کرد اما حتی با توجه به این مساله هم نقل و انتقالات باشگاه با شرایط ایده‌آل فاصله زیادی داشت. هیچ برنامه‌ریزی و سیاست مشخصی در آن دیده نمی‌شد و مشخص نبود که قرار است باشگاه برای خط دفاعی و درون دروازه چه چاره‌ای بیندیشد ضمن اینکه پافشاری برای ادامه کار آلگری باعث شده بود هواداران باشگاه دلیل کافی برای کنار گذاشتن گالیانی داشته باشند. حمایت کردن از مربی یک مساله است و ایستادن پشت سرمربی‌ای که در دو سال و نیم گذشته، از نظر تکنیکی و تاکتیکی نتوانسته چیزی به بازیکنان اضافه کند، چیز دیگری است. خبر خوب برای میلانی‌ها اینکه حداقل یک نفر در باشگاه- باربارا برلوسکونی- نیاز به تغییر را احساس کرده و سرانجام گالیانی را مجبور کرد پیش از اینکه کنار گذاشته شود، خود تصمیم به کناره‌گیری کند. داستان یک امپراتور
ظهور و سقوط گالیانی
گالیانی که یکی از دوستان نزدیک غول رسانه‌ای و سیاستمدار نوخاسته آن سال‌ها، سیلویو برلوسکونی بود، بی‌تردید یکی از مردان کلیدی در اوج‌گیری دوباره میلان بود. روزی روزگاری، آدریانو گالیانی بهترین شغل دنیای فوتبال را داشت. به عنوان نایب رئیس و مدیر اجرایی باشگاه میلان، او می‌توانست از پول یک نفر دیگر استفاده کند و در ساخت یکی از بهترین تیم‌های تاریخ ورزش نقش داشته باشد. گالیانی که یکی از دوستان نزدیک غول رسانه‌ای و سیاستمدار نوخاسته آن سال‌ها، سیلویو برلوسکونی بود، بی‌تردید یکی از مردان کلیدی در اوج‌گیری دوباره میلان بود و کمک کرد تا آنها 5 قهرمانی در اروپا، 8 قهرمانی در سری A و افتخارات بسیار زیاد دیگری در ایتالیا و خارج از آن به دست بیاورند. با افزایش دلمشغولی‌های سیاسی برلوسکونی، نقش گالیانی در باشگاه میلان بیشتر شد و بسیاری او را به عنوان همه‌کاره میلان می‌شناختند و او بود که با خرید ستاره‌هایی مانند رود گولیت، مارکو فن باستن، جورج وه‌آ، ریکارد، کاکا و آندری شوچنکو، میلان را به سطح جدیدی رساند. این موفقیت‌ها، تحسین‌های زیادی را هم به همراه داشت. او در زمینه نقل و انتقالات بهترین بهترین‌ها بود. با این وجود این داستان پریان، پایانی تلخ داشت. گالیانی اعلام کرد که به دلیل جنگ قدرت و به هم خوردن رابطه کاری‌اش با باربارا، دختر سیلویو برلوسکونی که به تازگی از او انتقاد کرده بود، باشگاهی را که برای 27 سال به همراه نخست‌وزیر سابق ایتالیا اداره کرده بود، ترک می‌کند. او به خبرنگاران گفت: من در چند روز آینده استعفا خواهم داد؛ احتمالا بعد از دیدار مقابل آژاکس در لیگ قهرمانان.من به هر حال باشگاه را ترک می‌کنم؛ چه با غرامت و چه بدون آن. من درک می‌کنم که شرایط تغییر کرده اما این شرایط را دوست ندارم. سابقه من ضربه خورد. باید با من بهتر رفتار می‌شد. نمی‌دانم آینده‌ام چطور رقم خواهد خورد. باید مدتی بگذرد تا بتوانم تصمیم‌گیری کنم. این روزها گالیانی در باشگاه میلان بیشتر نقش یک «بدمن» را داشت تا یک مرد وفادار؛ در شرایطی که باشگاه با مشکلات اقتصادی فراوانی دست و پنجه نرم می‌کرد و در یکی، دو سال اخیر در بازار نقل و انتقالات خوب کار نکرده بود. در دنیایی که وقتی تیمی نتیجه نمی‌گیرد، سرمربی تاوانش را می‌دهد، در میلانلو، این نتایج زیر پای نایب رئیس باشگاه را خالی کرده است. اینکه ماکسی آلگری، سرمربی میلان توانست توجهات را از ناکامی‌های تیمش منحرف کند و در پستش باقی بماند، خود گویای چیزهای زیادی است؛ از جمله تاثیری که گالیانی می‌تواند در معادلات باشگاه داشته باشد. اینکه آلگری در میلان مانده هم خود یکی از دلایل ضربه خوردن به جایگاه گالياني است. این در حالی است که گالیانی در چند سال اخیر کمک چندانی از برلوسکونی هم دریافت نکرد. باشگاه هر بار خرید جدیدی انجام داد، به پای برلوسکونی نوشته شد و او مورد تقدیر قرار گرفت. وقتی زلاتان و روبینیو در سال 2010 به میلان پیوستند، خیلی ها- از جمله خود گالیانی- اعلام کردند این هدایایی سخاوتمندانه از سوی برلوسکونی بود اما وقتی باشگاه برای توازن حساب و کتاب‌های مالی‌اش، زلاتان را فروخت و نتوانستند خریداری برای مهاجم برزیلی پیدا کنند، این گالیانی بود که بار طعنه‌ها و سرزنش‌ها را به دوش کشید. مجموعه‌ای از خریدهای فاجعه بار هم نتوانست کمکی به شرایط گالیانی بکند. به دنبال فروش زلاتان و تیاگو سیلوا- 2 میلیون یورو کمتر از آن چیزی که دو هفته پیش از آن رد کرده بودند- به پاری‌سن‌ژرمن در سال 2012، 5/12 میلیون یورو از آن مبلغ بسیار مورد نیاز صرف خرید جامپائولو پاتزینی، مهاجم ذخیره اینتر شد و 4 میلیون یورو هم برای خرید فرانچسکو آچربی به جنوا داده شد. بقیه این مبلغ هم صرف به خدمت گرفتن بازیکنانی مانند باکایه ترائوره، بویان کرکیچ، بارتوش سالامون و کریستین زاکاردو شد اما وقتی در ژانویه ماریو بالوتلی از منچسترسیتی به میلان پیوست، باز هم همه برلوسکونی را به خاطر این انتقال مورد تحسین قرار دادند. تابستان گذشته، میلان بار دیگر در بازار بد عمل کرد. برای باشگاهی که باید بشدت مراقب شرایط مالی‌اش باشد، خرید الساندرو ماتری بسیار سوال‌برانگیز بود. با توجه به مبلغ انتقال، دستمزد، مالیات و سایر مبالغ، انتقال این مهاجم از یوونتوس به میلان نزدیک به 30 میلیون یورو هزینه داشت.این را در کنار رد پیشنهاد 35 میلیون یورویی پاری سن ژرمن برای خرید پاتو قرار دهید- بازیکنی که تنها یک سال بعد با 15 میلیون یورو از میلان جدا شد- تا مشخص شود چرا میلان در چند سال اخیر در بازار نقل و انتقالات موفق نبود. به لطف تشخیص دیرهنگام برلوسکونی در مورد اینکه شرایط نسبت به گذشته دشوارتر شده- بویژه با وضع قانون فیرپلی مالی- گالیانی تقریبا دست تنها کار می‌کرد اما حتی با توجه به این مساله هم نقل و انتقالات باشگاه با شرایط ایده‌آل فاصله زیادی داشت. هیچ برنامه‌ریزی و سیاست مشخصی در آن دیده نمی‌شد و مشخص نبود که قرار است باشگاه برای خط دفاعی و درون دروازه چه چاره‌ای بیندیشد ضمن اینکه پافشاری برای ادامه کار آلگری باعث شده بود هواداران باشگاه دلیل کافی برای کنار گذاشتن گالیانی داشته باشند. حمایت کردن از مربی یک مساله است و ایستادن پشت سرمربی‌ای که در دو سال و نیم گذشته، از نظر تکنیکی و تاکتیکی نتوانسته چیزی به بازیکنان اضافه کند، چیز دیگری است. خبر خوب برای میلانی‌ها اینکه حداقل یک نفر در باشگاه- باربارا برلوسکونی- نیاز به تغییر را احساس کرده و سرانجام گالیانی را مجبور کرد پیش از اینکه کنار گذاشته شود، خود تصمیم به کناره‌گیری کند. ارسال نظر
پربیننده