هر دو تيم در انتقال از فاز دفاع به حمله عملكرد مناسبي داشتند و ضدحمله‌هاي خطرناكي در اين ديدار مشاهده شد ولي بالعكس در انتقال از فاز حمله به دفاع، ضعيف ظاهر شدند. در هفته سيزدهم رقابت‌های لیگ برتر انگلیس، تاتنهام در ورزشگاه وايت‌هارت‌لين ميزبان منچستريونايتد بود. اين ديدار در نهايت با نتيجه 2 بر 2 به تساوي كشيده شد تا تاتنهام در 25 ديدار آخر ليگ برتر در مقابل شياطين سرخ فقط يك برد داشته باشد. هر دو تيم تشابهات زيادي داشتند از قبيل استفاده از سيستم 1-3-2-4، شيوه دفاع و حمله يكسان. اين دو تيم از دفاع منطقه‌اي با 9 بازيكن در يك سوم دفاع استفاده مي‌كردند. شيوه بازي تاتنهام براي رسيدن به گل، رساندن سريع توپ به يك سوم تهاجمي و دادن پاس در آن منطقه براي رساندن توپ به كانال‌هاي كناري زمين بود. آنها با تكيه بر سرعت و توانايي‌هاي بازيكناني مانند واكر و لنون، تمام شرايط را براي يك ارسال مناسب مهيا مي‌كردند و در صورت رسيدن توپ به سولدادو، او نيز كسي نبود كه قدر موقعيت را نشناسد اما با استفاده از چنين شيوه‌اي، تاتنهام موفق نشد به گل برسد. مشكل در اينجا بود كه اگر تيمي داراي مدافعاني با ميانگين قد مناسب و توانمند روي توپ‌هاي هوايي باشد (مانند ويديچ و جونز) نمي‌توان به سادگي از ارسال‌ها سود برد و اتفاقات خاص، تعيين‌كننده شرايط بازي مي‌شود. روش ديگر آنها در مقابل تيمي كه در يك سوم دفاعي خود از شيوه دفاع منطقه‌اي استفاده مي‌كرد و با فشردگي زياد در عمق، راه را براي نفوذ بسته بود، استفاده از ضربات ايستگاهي مستقيم بود. شيوه‌اي كه در دقيقه 18 با تيزهوشي واكر، تاتنهام را پيش انداخت و در ادامه بازي نيز موقعيت‌هاي ديگري روي دروازه حريف ايجاد كرد. در مقابل، شياطين سرخ با انجام بازي مالكانه در زمين حريف از همين روش يعني ارسال از جناحين استفاده مي‌كردند ولي در اين طرف از زمين، خبري از مدافعاني در سطح مدافعان منچستر نبود و هر ارسال مي‌توانست يك موقعيت خطرناك گل روي دروازه حريف ايجاد كند. اتفاقي كه در دقيقه 32، با اشتباه واكر در دفع توپ و نداشتن آگاهي از محيط، روني را به گل رساند. شاگردان ويلاس بوآس همچنان بر ارسال‌هاي بي‌فايده اصرار مي‌ورزيدند اما هرگاه مي‌توانستند پاس در عمق دهند يا از كانال‌هاي كناري، حركاتي مورب داشته باشند، باعث بهم ريختن ساختار دفاع منچستريونايتد مي‌شدند. آنها فقط يكبار روي ارسال واكر از جناح راست صاحب موقعيت شدند كه دليل آن شكل نگرفتن دفاع منچستر در مواجهه با اين ضدحمله بود. يكي از راه‌هاي نفوذ به دروازه در مقابل شيوه دفاع منطقه‌اي حريف، شوت زدن است، كاري كه بازيكنان تاتنهام چندين مرحله آن را انجام دادند و بالاخره در دقيقه54 ، شوت مهارنشدني ساندرو از پشت 18 قدم، تاتنهام را از حريف پيش انداخت اما خوشحالي هواداران در وايت‌هارت‌لين، تنها 3 دقيقه به‌طول انجاميد و روني از روي نقطه پنالتي، بازي را به تساوي كشاند تا بازيكنان تاتنهام نشان دهند، هنوز در كنترل هيجان القا شده پس از رسيدن به گل موفق نیستند. در صحنه خطاي پنالتي روي ولبك، 7 بازيكن تاتنهام براي زدن گل و بدون رعايت پوشش مناسب، در زمين حريف حضور داشتند. در نتيجه در ضدحمله پيش آمده، فضاي زيادي در اختيار بازيكنان منچستريونايتد قرار گرفت. اين بازي به تساوي كشيده شد تا باز هم تاتنهام در اين ورزشگاه موفق به برد منچستريونايتد نشود، اتفاقي كه از سال 2001 تاكنون هواداران اين تيم را آزار داده است. هر دو تيم در انتقال از فاز دفاع به حمله عملكرد مناسبي داشتند و ضدحمله‌هاي خطرناكي در اين ديدار مشاهده شد ولي بالعكس در انتقال از فاز حمله به دفاع، ضعيف ظاهر شدند كه نتيجه آن هم دادن فضا به حريف در بسياري از دقايق بازي بود. البته از حضور بازيكنان سرعتي و داراي تخصص در ضدحمله، در عناصر تهاجمي هر دو تيم نبايد غافل شد. وين روني با تحرك مناسب، موفق به دريافت 42 پاس شد و 36 پاس نيز ارسال كرد كه 78 درصد آن سالم بود. او تعداد 16 پاس از مجموع پاس‌هايش را رو به جلو و در جهت تدارك حمله ارسال كرد. با اين نمايش قابل قبول و به ثمر رساندن 2 گل، بايد او را موثرترين بازيكن اين ديدار دانست. بي‌شك ويلاس بوآس از هفته گذشته تاكنون تلاش‌هاي فراواني انجام داده است تا شاگردانش شكست كابوس‌وار 6 بر صفر مقابل منچسترسيتي را به دست فراموشي سپارند. او آنها را به گونه‌اي به لحاظ رواني آماده كرده بود كه برد در مقابل شياطين سرخ،
دست يافتني به نظر مي‌رسيد. تبديل يك تيم بازنده با آن نتيجه فاجعه‌بار به تيمي كه شخصيت برد در آن قابل مشاهده بود، از توانايي‌هاي يك مربي در كلاس اول جهاني است.