شهاب احمدی: 1- خروس‌ها از اینکه به پرتغال و سوئد برخورد نکرده بودند بسیار خوشحال بودند اما فکرش را هم نمی‌کردند که در کی‌یف زمینگیر شوند!! فرانسه در شبی تلخ با 2 گل مغلوب اوکراین شد تا صعودش به اما و اگر‌های زیادی بستگی داشته باشد. فرانک ریبری «برند» جدید تیم ملی فرانسه و شانس اصلی بردن توپ طلا هم به کارشان نیامد و همانند دیگر یاران فرانسه نمایش متوسط رو به پایینی از خود ارائه کرد. ریبری که هیچگاه برای کشورش بازیکن «ویژه‌ای» نبوده است بسیار امیدوار بود که با عملکردی تحسین برانگیز هم پاسخ بخشی از انتقادات پیرامون خود را بدهد و هم توپ طلا را برای خود تضمین کند (چرا که دیدار رفت پلی‌آف‌آخرین مهلت برای رای‌دهندگان توپ طلا بود) اما ریبری همچون همیشه نتوانست برند «متفاوتی» برای کشورش باشد. 2- در همان شب اما کریستیانو رونالدو در دیداری نفسگیرتر توانست همچون همیشه با موفقیت کشورش را رهبری کند. رونالدو که همیشه برای کشورش مهره «متفاوتی» بوده است این بار هم در شرایطی که پرتغال در گلزنی به بن‌بست خورده بود در یک لحظه با جاگیری فوق‌العاده خود باز هم برای کشورش گلزنی کرد تا پرتغال در موقعیت برتر برای صعود به جام‌جهانی قرار گیرد. این اولین باری نبود که رونالدو منجی کشورش می‌شد، با نگاهی گذرا به گذشته می‌توان مورد‌های متعددی از درخشش «متفاوت» رونالدو برای پرتغالی پیدا کرد که اتفاقا به نسبت سایر تیم‌های درجه یک اروپا، از مهره‌های تاثیرگذار کمتری نیز برخوردار است.
3- فرانک ریبری بازیکنی فوق‌العاده است؛ اما سوال اینجاست که او آیا در این اندازه فوق‌العاده است که بتواند توپ طلایی را تصاحب کند که یک جایزه کاملا فردی محسوب می‌شود؟! ریبری در سالی که گذشت سه‌گانه را همراه بایرن تصاحب کرد؛ اما آیا صرف بردن سه‌گانه برای فتح توپ طلا کافی است؟! هر فردی که بازی‌های بایرن را دنبال کرده باشد به خوبی درک می‌کند که ریبری دقیقا به همان اندازه موثر بوده است که شوآن اشتایگر، روبن، لام و نویر موثر بوده‌اند. بایرن با گروهی از بازیکنان خوب و یکدست موفق به فتح سه‌گانه شد نه فرانک ریبری. باید پذیرفت که ریبری به هیچ وجه برای بایرن تافته‌ای جدا بافته محسوب نمی‌شود. دادن توپ طلا به ریبری به منزله این است که او از سایر هم‌تیمی‌هایش بازیکن بسیار بهتری بوده است، اما آیا حقیقتا اینگونه است؟!
4- توپ طلا یک جایزه کاملا فردی است که به توانایی‌های فردی یک بازیکن داده می‌شود نه لزوما افتخارات گروهی. توپ طلا به بازیکنی داده می‌شود که برند «ویژه» و «متفاوتی» برای تیم باشگاهی و ملی‌اش محسوب شود. برنده توپ طلا باید بازیکنی باشد که بتواند یک‌تنه تیمش را به افتخار برساند، باید بتواند یک‌تنه تیمش را رهبری کند و در شرایط بحرانی به تنهایی ورق را برگرداند. برنده توپ طلا باید بازیکنی باشد که سایر هم‌تیمی‌هایش و همچنین سرمربی‌اش همگی با افتخار و متفق‌القول به این مساله اعتراف کنند که او برترین بازیکن تیم است. لیونل مسی، کریستیانو رونالدو و زلاتان ابراهیموویچ با اختلاف خیره کننده‌ای نسبت به تمام بازیکنان دنیا دارای چنین ویژگی‌هایی هستند؛ بازیکنانی که صاحب رکوردهای گوناگون و متعدد فردی هستند. برنده توپ طلا باید بازیکنی باشد که کره خاکی با افتخار روی او انگشت بگذارد و بگوید آری، او بازیکن متفاوتی است.
5- تاریخ همیشه بهترین قاضی است، نه‌تنها در مساله فوتبال بلکه در تمام موضوعات. تاریخ به خوبی قضاوت خواهد کرد که بردن توپ طلا توسط ریبری در عصر مسی، رونالدو و ایبرا چیزی شبیه به یک سوء‌تفاهم به نظر می‌رسد!! پیروزی ریبری اتفاقا تناقضی تاریخی را نیز به وجود خواهد آورد؛ تناقضی تاریخی به نام وسلی اشنایدر، بازیکنی که هم سه‌گانه را فتح کرد و هم کشورش را در راه صعود به فینال جام جهانی به خوبی رهبری کرد اما در نهایت موفق به فتح توپ طلا نشد. تاریخ به خوبی قضاوت خواهد کرد که آن اشنایدر بازیکن متفاوت تری بود یا این ریبری!
6- توپ طلا رفته رفته تبدیل به یک مورد عجیب و پر از تناقض برای فوتبالدوستان می‌شود. سال‌ها که می‌گذرد از ارزش و اعتبار این جایزه حداقل در بین فوتبالدوستان و طرفداران فوتبال کاسته می‌شود چرا که پیرامون سیستم برگزاری‌اش انتقاد‌ها و تردید‌های جدی وارد است! 13 ژانویه ریبری در حالی قدم به مراسم «bollon d’or» می‌گذارد که احتمالا سرسخت‌ترین رقیبش این مراسم را تحریم خواهد کرد و او بدون شک از بیشترین شانس برای تصاحب جایزه‌ای برخوردار است که شاید دیگر آن اعتبار و ارزش گذشته را نداشته باشد.