شهادت حضرت رقيه(س) دختر كوچك امام حسين(ع) در شام (61 ق) رقيهخاتون يا فاطمه بنت‌الحسين(ع) معروف به فاطمه صغيره، دختر آخر امام حسين(ع) از مادري به نام اماسحاق بنت طلحه يا شاهزنان بود. سن مبارك او را 3، 4 يا 5 سال دانستهاند. امام حسين(ع) بسيار به او مهر ميورزيد و وي نيز به پدر بزرگوارش علاقه فراواني داشت. رقيّه به همراه پدر، برادران، عموها و ديگر خاندان نبوي راهي سرزمين كربلا شد. پس از شهادت امام(ع) و يارانش به اسارت كوفيان درآمده و سپس راهي شام شدند. رقيّه خاتون در شام، شب و روز در فراق پدر ميگريست و پدر را طلب ميكرد. معروف است كه در خرابه شام، پس از ديدن سر بريده پدر و گفت‌وگوي سوزناك با وي، لب بر صورت پدر نهاده و آنچنان گريست كه بيهوش شد. وقتي كه او را حركت دادند، دريافتند كه از دنيا رفته است. آستانه حضرت رقيه(س) يكي از زيارتگاههاي شيعيان در شهر دمشق، پايتخت سوريه در 300 متري شمال شرقي مسجد مشهور اموي واقع است.
اعتراف عراق به استفاده از سلاحهاي شيميايي در جنگ عليه ايران (1381 ش)
پس از آنكه سالها از پايان هشت سال دفاع مقدس گذشته و سازمان ملل، عراق را به عنوان آغازگر جنگ معرفي كرده بود، مقامات بلندپايه عراقي با اعتراف به استفاده بغداد از سلاحهاي شيميايي در جريان جنگ هشت ساله با ايران ادعا كردند عراق مجبور به استفاده و به كارگيري اين نوع تسليحات شده است. اين در حالي است كه ايران طي جنگ بارها از حملات شيميايي عراق به مردم ايران و رزمندگان اسلام خبر داده و خواستار رسيدگي به آن بود ولي با سكوت مجامع بينالمللي مواجه ميشد.
آغاز تأسيس تهران جديد در زمان سلطنت ناصرالدين شاه قاجار (1246 ش)
با آغاز سلسله قاجاريه، تهران به عنوان پايتخت كشور معرفي شد و پادشاهان در آن، اقامت داشتند. اين روال بيش از 70 سال ادامه يافت تا اينكه در بيست و يكمين سال سلطنت ناصرالدين شاه قاجار، بر اثر فزوني جمعيت، وي تصميم گرفت كه شهر را وسعت داده و شهري با نام خود در كنار تهران قديم يا عتيق بنا كند. از اين رو، در اين روز برابر با يازدهم شعبان 1284ق كلنگ توسعه تهران و احداث شهر جديد با نام دارالخلافه ناصري را به زمين زد و از اين پس، تهران به اين نام خوانده ميشد.
درگذشت سيدحسين مكي، سياستمدار، مورخ و نويسنده معاصر (1378ش)
سيدحسين مكي در سال 1290ش به دنيا آمد. وي پس از گذراندن تحصيلات مقدماتي به تهران رفت و به خدمات دولتي پرداخت. مكي بعد از شهريور 1320 و ايجاد فضاي باز سياسي، فعاليتهاي رسمي خود را در مطبوعات آغاز كرد و نوشتههاي تاريخي، تحقيقي و ادبي او، بخش مهمي از مندرجات روزنامههاي درجه اول تهران بود. مكي در سالهاي بعد به عضويت حزب ايران و حزب دموكرات ايران درآمد و اين، سرآغازی براي فعاليتهاي سياسي او در مجالس پانزدهم، شانزدهم و هفدهم شد. او از طرفداران سرسخت دكتر مصدق به شمار ميرفت و در مبارزات ملي كردن صنعت نفت، تلاش زيادي از خود نشان داد. مكي عضو هيات خلع‌يد از كمپاني جنوب بود و به علت خدماتش، به سرباز فداكار ملقب گرديد. وي پس از كودتاي 28 مرداد 32 به حاشيه رانده شد و هنگامي كه در سال 1339 به فعاليتهاي سياسي روي آورد، رژيم مانع فعاليت مكي شد. حسين مكي از آن پس به كارهاي علمي و ادبي روي آورد و آثار متنوعي را به نگارش درآورد. تاريخ 20 ساله ايران در 8 جلد، كتاب سياه در 8 جلد، خاطرات سياسي در دو جلد، زندگاني سيدحسن مدرس در دو جلد، وقايع 30 تير و تصحيح ديوان مشتاق و فرخي‌يزدي از جمله آثار او است. حسين مكي، به عنوان آخرين فرد از رجال و اطرافيان دكتر محمد مصدق در جريان ملي شدن صنعت نفت، سرانجام در اواسط آذر سال 1378ش در 88 سالگي در تهران درگذشت.