درباره سومین جشنواره فیلم شهر
در «شهر» خبری هست!
1- نزدیک به یک ماه پس از جشنواره‌ای پرطمطراق و البته مهم همچون «فیلم فجر»، شاید کمتر انتظار می‌رفت جشنواره‌ای موضوعی بتواند با استقلال کیفی فیلم‌ها و استقبال کمی مخاطبان، توفیق خروج از سایه سنگین جشنواره مادر را بدست آورد و به تعبیری «دیده شود» اما کافی است در همین چند روز گذرتان به یکی از پردیس‌های سینمایی یا سینماهایی چون «آزادی» و «فلسطین» افتاده باشد تا از میان انبوه مخاطبان به صف ایستاده در برابر گیشه‌ها و آمد و شد هنرمندان و سینماگران در میانشان تحقق چنین امری را به تمامی تصدیق کنید؛ «سومین جشنواره فیلم شهر» به‌خوبی «دیده» می‌شود.
2- جشنواره «فیلم شهر» که این روزها سومین دوره خود را پشت سر می‌گذارد، از آن دست جشنواره‌های موضوعی است که در کنار «جشنواره فیلم پلیس» می‌توان آن را باتوقع تأثیرگذاری و هدایت جریان سینمای اجتماعی به‌عنوان گام نخست اصلاح فرهنگ «شهروندی» و «شهرنشینی» در ایران، دنبال کرد و امیدوار نتایج برگزاری‌شان بود، اما این توقع و امید قطعاً الزاماتی را می‌طلبد که در درجه نخست آن پیگیری و تدبیر در برگزاری با کیفیت جشنواره، تبلیغات صحیح جهت درگیر کردن مخاطبان با جشنواره و از همه مهم‌تر همراهی سینماگران و سیاستگذاران در بارورکردن دوره به دوره و گام‌به‌گام جشنواره قرار دارد. جشنواره «شهر» در این دوره نشان داد که در دو گام نخست، به درجه مطلوب نزدیک شده است؛ برگزیدن آثار کیفی و قابل توجه در زمینه «معضلات شهری» (از‌آثار بلند داستانی تا مستند‌های کوتاه و نیمه بلند)، چینش صحیح و استفاده از پتانسیل ممکن جهت اکران در بازه زمانی مرده سینماهای کشور(مجموعه‌های سینمایی نوساز و پردیس‌ها) و تبلیغ صحیح در زمینه جلب نظر مخاطبان(که با استناد به صفوف فشرده مخاطبان در برابر گیشه‌ها می‌توان بر آن صحه گذاشت)، همه از نمودهای این توفیق است، اما نکته مهم و قطعاً گام نهایی برای «اتمام کار»، همان «همت سینماگران» در تولید آثار «کیفی»تر (که میزان استقبال مخاطبان از آثار در همین دوره هم می‌تواند ملاک قابل توجهی در تعریف محدوده آن باشد) و نیز «تدبیر سیاستگذاران» در حمایت از تولید و اکران این آثار است.
3- در کنار موارد محتوایی، اما نمی‌توان (و نباید) از برخی نقاط ضعف و بی‌برنامه‌گی‌ها در اجرائیات جشنواره چشم‌پوشی کرد. جشنواره شهر که متولی برگزاری آن «سازمان فرهنگی - هنری شهرداری تهران» است، در کنار توفیق قابل توجه در سامان‌دادن جشنواره‌ای پرمحتوا با موضوع «شهر»، در اتمام «لذت حضور» برای مخاطبان، اندکی ناکام مانده است که با نگاهی به برنامه اکران‌ها و نیز کیفیت توزیع و فروش بلیت‌‌ها به خوبی می‌توان حلقه‌های گمشده این عدم توفیق را بازشناخت. همزمانی اکران فیلم‌های پرمخاطبی چون «درباره الی»، «وقتی همه خوابیم»، «اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر» و... در سالن‌های کم‌ظرفیت، با اکران فیلم‌های کمتر شناخته شده در سالن‌های اصلی،
خود به خود به بی‌نظمی‌ای منجر شد که خروجی قریب به ذهن و قابل انتظار آن هم درگیری‌ها و همهمه‌هایی نامتناسب با فضای یک جشنواره فرهنگی(با نگاهی ویژه به رفتارهای شهروندی!) بود. این نه فقط در بازه طرح برنامه اکران که در مدیریت توزیع بلیت برای مدعوین (که به اعتراف مسؤولان سالن‌های اکران بعضاً تا دو الی سه برابر ظرفیت معمول یک سالن صورت گرفته است!) هم قابل پیش‌گیری و تدبیر بود. تأخیر در اکران برخی فیلم‌ها و نیز نبود انتظامات سازمان یافته برای راهنمایی، هدایت و البته پاسخگویی (که شیرینی استقبال پررنگ مخاطبان از جشنواره را در برخی موارد تحت‌الشعاع قرار می‌داد) هم از آن دست مواردی است که شاید با قرارگرفتن در انبان تجربیات جشنواره سوم توفیقات جشنواره چهارم فیلم شهر را دوچندان کند.
4- نکته پایانی اینکه؛ جشنواره‌های موضوعی و کلاً تکیه بر انتقاداتی کلیشه شده تحت عنوان «تعدد جشنواره‌ها» در ایران دیگر به بحثی بدون تاریخ و البته بی‌سرانجام بدل شده است که در هر مقطع زمانی و به هر بهانه‌ای می‌تواند طرح و با انقضای همان مقطع زمانی به فراموشی سپرده شود، اما جشنواره موفق «فیلم پلیس»، جشنواره (حقیقتاً) بین‌المللی «سینما حقیقت» و امروز جشنواره تأثیرگذار «فیلم شهر»، کم‌کم تبدیل به مصادیقی شده‌اند، برای تأیید لزوم پرداخت و امکان مدیریت صحیح «موضوعات» در عرصه «فیلمسازی» که با تکیه بر آنها، هم می‌توان رد صرف «تعدد جشنواره‌ها» را به چالش کشید و هم این پدیده را آسیب‌شناسی و از قبل آن جشنواره‌ها را غربال کرد.
بزرگداشت ملاقلی‌پور و احدی
در جشنواره «فیلم شهر»
وطن امروز: مراسم بزرگداشت رسول ملاقلی‌پور، کارگردان و رسول احدی، فیلمبردار فقید سینمای کشور شامگاه چهارشنبه 14 اسفند ماه در خانه هنرمندان ایران برگزار شد. در ابتدای این مراسم احد میکائیل‌زاده، معاون فرهنگی و اطلاع‌رسانی جشنواره لوح تقدیر سومین جشنواره بین‌المللی فیلم شهر را به خانواده‌های ملاقلی‌پور و احدی اهدا کرد. در هنگام اهدای جوایز دکتر رجبی‌معمار، جواد طوسی، محمدرضا شرف‌الدین، مهدی فخیم‌زاده و احمد نجفی حضور داشتند و در ادامه به بیان خاطراتی از این دو رسول فقید سینمای ایران پرداختند.احمد نجفی، بازیگر دو فیلم از ملاقلی‌پور هم گفت: من افتخار دارم که در بخشی از فعالیت‌های خود با تفکر ملاقلی‌پور آشنا شدم و با وی به یک همگرایی رسیدم؛ ملاقلی‌پور همان‌طوری که با احساس داستان‌هایش را تعریف می‌کرد با احساس نیز می‌ساخت. وی خاطر نشان کرد: رسول ملاقلی‌پور و رسول احدی در آثار مشترکشان چون یک چشم و یک دل بودند و حاصل فعالیت آنها آثار درخشانی است که به یادگار مانده است. نگاه
درباره سومین جشنواره فیلم شهر
در «شهر» خبری هست!
1- نزدیک به یک ماه پس از جشنواره‌ای پرطمطراق و البته مهم همچون «فیلم فجر»، شاید کمتر انتظار می‌رفت جشنواره‌ای موضوعی بتواند با استقلال کیفی فیلم‌ها و استقبال کمی مخاطبان، توفیق خروج از سایه سنگین جشنواره مادر را بدست آورد و به تعبیری «دیده شود» اما کافی است در همین چند روز گذرتان به یکی از پردیس‌های سینمایی یا سینماهایی چون «آزادی» و «فلسطین» افتاده باشد تا از میان انبوه مخاطبان به صف ایستاده در برابر گیشه‌ها و آمد و شد هنرمندان و سینماگران در میانشان تحقق چنین امری را به تمامی تصدیق کنید؛ «سومین جشنواره فیلم شهر» به‌خوبی «دیده» می‌شود.
2- جشنواره «فیلم شهر» که این روزها سومین دوره خود را پشت سر می‌گذارد، از آن دست جشنواره‌های موضوعی است که در کنار «جشنواره فیلم پلیس» می‌توان آن را باتوقع تأثیرگذاری و هدایت جریان سینمای اجتماعی به‌عنوان گام نخست اصلاح فرهنگ «شهروندی» و «شهرنشینی» در ایران، دنبال کرد و امیدوار نتایج برگزاری‌شان بود، اما این توقع و امید قطعاً الزاماتی را می‌طلبد که در درجه نخست آن پیگیری و تدبیر در برگزاری با کیفیت جشنواره، تبلیغات صحیح جهت درگیر کردن مخاطبان با جشنواره و از همه مهم‌تر همراهی سینماگران و سیاستگذاران در بارورکردن دوره به دوره و گام‌به‌گام جشنواره قرار دارد. جشنواره «شهر» در این دوره نشان داد که در دو گام نخست، به درجه مطلوب نزدیک شده است؛ برگزیدن آثار کیفی و قابل توجه در زمینه «معضلات شهری» (از‌آثار بلند داستانی تا مستند‌های کوتاه و نیمه بلند)، چینش صحیح و استفاده از پتانسیل ممکن جهت اکران در بازه زمانی مرده سینماهای کشور(مجموعه‌های سینمایی نوساز و پردیس‌ها) و تبلیغ صحیح در زمینه جلب نظر مخاطبان(که با استناد به صفوف فشرده مخاطبان در برابر گیشه‌ها می‌توان بر آن صحه گذاشت)، همه از نمودهای این توفیق است، اما نکته مهم و قطعاً گام نهایی برای «اتمام کار»، همان «همت سینماگران» در تولید آثار «کیفی»تر (که میزان استقبال مخاطبان از آثار در همین دوره هم می‌تواند ملاک قابل توجهی در تعریف محدوده آن باشد) و نیز «تدبیر سیاستگذاران» در حمایت از تولید و اکران این آثار است.
3- در کنار موارد محتوایی، اما نمی‌توان (و نباید) از برخی نقاط ضعف و بی‌برنامه‌گی‌ها در اجرائیات جشنواره چشم‌پوشی کرد. جشنواره شهر که متولی برگزاری آن «سازمان فرهنگی - هنری شهرداری تهران» است، در کنار توفیق قابل توجه در سامان‌دادن جشنواره‌ای پرمحتوا با موضوع «شهر»، در اتمام «لذت حضور» برای مخاطبان، اندکی ناکام مانده است که با نگاهی به برنامه اکران‌ها و نیز کیفیت توزیع و فروش بلیت‌‌ها به خوبی می‌توان حلقه‌های گمشده این عدم توفیق را بازشناخت. همزمانی اکران فیلم‌های پرمخاطبی چون «درباره الی»، «وقتی همه خوابیم»، «اشکان، انگشتر متبرک و چند داستان دیگر» و... در سالن‌های کم‌ظرفیت، با اکران فیلم‌های کمتر شناخته شده در سالن‌های اصلی،
خود به خود به بی‌نظمی‌ای منجر شد که خروجی قریب به ذهن و قابل انتظار آن هم درگیری‌ها و همهمه‌هایی نامتناسب با فضای یک جشنواره فرهنگی(با نگاهی ویژه به رفتارهای شهروندی!) بود. این نه فقط در بازه طرح برنامه اکران که در مدیریت توزیع بلیت برای مدعوین (که به اعتراف مسؤولان سالن‌های اکران بعضاً تا دو الی سه برابر ظرفیت معمول یک سالن صورت گرفته است!) هم قابل پیش‌گیری و تدبیر بود. تأخیر در اکران برخی فیلم‌ها و نیز نبود انتظامات سازمان یافته برای راهنمایی، هدایت و البته پاسخگویی (که شیرینی استقبال پررنگ مخاطبان از جشنواره را در برخی موارد تحت‌الشعاع قرار می‌داد) هم از آن دست مواردی است که شاید با قرارگرفتن در انبان تجربیات جشنواره سوم توفیقات جشنواره چهارم فیلم شهر را دوچندان کند.
4- نکته پایانی اینکه؛ جشنواره‌های موضوعی و کلاً تکیه بر انتقاداتی کلیشه شده تحت عنوان «تعدد جشنواره‌ها» در ایران دیگر به بحثی بدون تاریخ و البته بی‌سرانجام بدل شده است که در هر مقطع زمانی و به هر بهانه‌ای می‌تواند طرح و با انقضای همان مقطع زمانی به فراموشی سپرده شود، اما جشنواره موفق «فیلم پلیس»، جشنواره (حقیقتاً) بین‌المللی «سینما حقیقت» و امروز جشنواره تأثیرگذار «فیلم شهر»، کم‌کم تبدیل به مصادیقی شده‌اند، برای تأیید لزوم پرداخت و امکان مدیریت صحیح «موضوعات» در عرصه «فیلمسازی» که با تکیه بر آنها، هم می‌توان رد صرف «تعدد جشنواره‌ها» را به چالش کشید و هم این پدیده را آسیب‌شناسی و از قبل آن جشنواره‌ها را غربال کرد.
بزرگداشت ملاقلی‌پور و احدی
در جشنواره «فیلم شهر»
وطن امروز: مراسم بزرگداشت رسول ملاقلی‌پور، کارگردان و رسول احدی، فیلمبردار فقید سینمای کشور شامگاه چهارشنبه 14 اسفند ماه در خانه هنرمندان ایران برگزار شد. در ابتدای این مراسم احد میکائیل‌زاده، معاون فرهنگی و اطلاع‌رسانی جشنواره لوح تقدیر سومین جشنواره بین‌المللی فیلم شهر را به خانواده‌های ملاقلی‌پور و احدی اهدا کرد. در هنگام اهدای جوایز دکتر رجبی‌معمار، جواد طوسی، محمدرضا شرف‌الدین، مهدی فخیم‌زاده و احمد نجفی حضور داشتند و در ادامه به بیان خاطراتی از این دو رسول فقید سینمای ایران پرداختند.احمد نجفی، بازیگر دو فیلم از ملاقلی‌پور هم گفت: من افتخار دارم که در بخشی از فعالیت‌های خود با تفکر ملاقلی‌پور آشنا شدم و با وی به یک همگرایی رسیدم؛ ملاقلی‌پور همان‌طوری که با احساس داستان‌هایش را تعریف می‌کرد با احساس نیز می‌ساخت. وی خاطر نشان کرد: رسول ملاقلی‌پور و رسول احدی در آثار مشترکشان چون یک چشم و یک دل بودند و حاصل فعالیت آنها آثار درخشانی است که به یادگار مانده است. ارسال نظر
پربیننده