به‌رغم ادعای تهیه‌کننده فیلم استرداد در برنامه هفت اخیر و دفاعیات کارگردان محترم، به نظرم استرداد فیلم بدی نیست و در دنباله آنچه در برنامه 7 مطرح شد تمام بحث ما این است که کارگردان‌ها و تهیه‌کنندگان حق دارند راجع به موضوعات مختلف تاریخی حتی از دیدگاه خودشان فیلم بسازند. علی غفاری خوب یا بد؛ با این همه نباید انتقاد کرد که علی غفاری صلاحیت نداشت استرداد را بسازد! پس چه کسی صلاحیت داشت؟ حتما همان برج‌عاج‌نشین‌های سینما که قبلا فارابی را می‌دوشیدند و به بهانه ساخت فیلم دفاع مقدسی، رزمندگان و مردم را عده‌ای دزد نشان می‌دادند، یا برج‌عاج‌نشینی که از دفاتر مراجع عظام پول می‌گیرد تا فیلم مثلا دینی و تاریخی بسازد. واقعیت این است که علی غفاری صلاحیت دارد یا ندارد، کار بلد هست یا نیست، در درجه اهمیت قرار ندارد. حقیقت این است که برج‌عاج‌نشینان سینما کسانی هستند که وقتی کمک‌های دولتی نصیبشان نمی‌شود لوس‌بازی در می‌آوردند و تا مرز ضد انقلاب بودن و اپوزیسیون‌نمایی پیش می‌روند و در گفت‌وگوهای غیررسمی از نظام جمهوری اسلامی باج می‌خواهند تا هنرمندنمایی کنند. شمقدری هر خاصیتی که نداشت بزرگ‌ترین حسنش این بود که دست برج‌عاج‌نشینان را از بیت‌المال مسلمین رسما قطع کرد. شمقدری خیلی اشتباه کرد اما همین حرکت وی خنکایی بر دل مردم بود. آنچه در ایام تدبیر و امید ناراحتی‌آفرین است این است که برج‌عاج‌نشین‌های پرده‌نشین که سابقه طولانی در رفاقت با مهاجرانی‌ها و سازمان فرش دارند برای اینکه فرزند دلبندشان به عرصه فیلمسازی ورود کند بیت‌المال را دستاویزی قرار می‌دهند و 20 میلیارد و هفتصد میلیون تومان اعتبار برای فرزند دلبندشان فراهم می‌آورند تا فیلم بسازد. اما نکته این است که همین فیلمی که از یکی از نهادهای اصلی مشارکت 30 درصدی به مبلغ 900 میلیون تومان گرفته است مشارکت 30 درصدی شهرداری را جلب کرده و حالا پس از سکانداری اهالی ظاهرا تدبیر و امید، رئیس اغلب فتنه‌های فرهنگی قراردادی را با فارابی می‌بندد که چند صد میلیون دیگر از این نهاد دریافت کند تا با میلیاردهایی که دریافت می‌کند فیلمی چند صدمیلیونی بسازد و گویا از الان به دنبال این است که از رئیس جشنواره فیلم فجر مساعدتی برای دریافت جایزه برای فرزند دلبندش بگیرد. عجب سینمای تهوع‌آوری است که پول‌های نفتی به اهالی خلاق سینما و جوانانی که پشت درهای بسته فرهنگ و هنر کز کرده‌اند، نمی‌رسد. در دولت تدبیر و امید برج‌عاج‌نشین‌های سینما که از رانت‌های نفتی و دولتی سینما سیراب نمی‌شوند قطعا تکتازی خواهند کرد و از نهادی ارزشی که سرقفلی خود را به این تهیه‌کننده برج‌عاج‌نشین سپرده است صد چندان تعجب خواهیم کرد. واقعا باید استراتژی نیکوی شمقدری برای تعطیل‌کردن خانه سینما را ستود. شمقدری می‌دانست برای بستن منافذ رانتخواران باید لانه را تطهیر کرد تا ملکه‌های این لانه با نداشتن اتکایی ثابت دستشان از رانت‌های دولتی کوتاه شود وگرنه مگر می‌شود برج عانشینی که فیلم هی جو و گربه لاته (معروف به گربه آوازه‌خوان) را ساخته، تهیه‌کننده ارزشی باشد؟ قبای ارزشی واقعا بر تنشان گشاد است. علی غفاری و محسن علی‌اکبری، به کوری چشم برج‌عاج‌نشینان، نوش جانتان. در حاشیه اعتراض برج‌عاج‌نشین‌های سینما به استرداد
عاقبت باج‌خواهی فاخر!
به‌رغم ادعای تهیه‌کننده فیلم استرداد در برنامه هفت اخیر و دفاعیات کارگردان محترم، به نظرم استرداد فیلم بدی نیست و در دنباله آنچه در برنامه 7 مطرح شد تمام بحث ما این است که کارگردان‌ها و تهیه‌کنندگان حق دارند راجع به موضوعات مختلف تاریخی حتی از دیدگاه خودشان فیلم بسازند. علی غفاری خوب یا بد؛ با این همه نباید انتقاد کرد که علی غفاری صلاحیت نداشت استرداد را بسازد! پس چه کسی صلاحیت داشت؟ حتما همان برج‌عاج‌نشین‌های سینما که قبلا فارابی را می‌دوشیدند و به بهانه ساخت فیلم دفاع مقدسی، رزمندگان و مردم را عده‌ای دزد نشان می‌دادند، یا برج‌عاج‌نشینی که از دفاتر مراجع عظام پول می‌گیرد تا فیلم مثلا دینی و تاریخی بسازد. واقعیت این است که علی غفاری صلاحیت دارد یا ندارد، کار بلد هست یا نیست، در درجه اهمیت قرار ندارد. حقیقت این است که برج‌عاج‌نشینان سینما کسانی هستند که وقتی کمک‌های دولتی نصیبشان نمی‌شود لوس‌بازی در می‌آوردند و تا مرز ضد انقلاب بودن و اپوزیسیون‌نمایی پیش می‌روند و در گفت‌وگوهای غیررسمی از نظام جمهوری اسلامی باج می‌خواهند تا هنرمندنمایی کنند. شمقدری هر خاصیتی که نداشت بزرگ‌ترین حسنش این بود که دست برج‌عاج‌نشینان را از بیت‌المال مسلمین رسما قطع کرد. شمقدری خیلی اشتباه کرد اما همین حرکت وی خنکایی بر دل مردم بود. آنچه در ایام تدبیر و امید ناراحتی‌آفرین است این است که برج‌عاج‌نشین‌های پرده‌نشین که سابقه طولانی در رفاقت با مهاجرانی‌ها و سازمان فرش دارند برای اینکه فرزند دلبندشان به عرصه فیلمسازی ورود کند بیت‌المال را دستاویزی قرار می‌دهند و 20 میلیارد و هفتصد میلیون تومان اعتبار برای فرزند دلبندشان فراهم می‌آورند تا فیلم بسازد. اما نکته این است که همین فیلمی که از یکی از نهادهای اصلی مشارکت 30 درصدی به مبلغ 900 میلیون تومان گرفته است مشارکت 30 درصدی شهرداری را جلب کرده و حالا پس از سکانداری اهالی ظاهرا تدبیر و امید، رئیس اغلب فتنه‌های فرهنگی قراردادی را با فارابی می‌بندد که چند صد میلیون دیگر از این نهاد دریافت کند تا با میلیاردهایی که دریافت می‌کند فیلمی چند صدمیلیونی بسازد و گویا از الان به دنبال این است که از رئیس جشنواره فیلم فجر مساعدتی برای دریافت جایزه برای فرزند دلبندش بگیرد. عجب سینمای تهوع‌آوری است که پول‌های نفتی به اهالی خلاق سینما و جوانانی که پشت درهای بسته فرهنگ و هنر کز کرده‌اند، نمی‌رسد. در دولت تدبیر و امید برج‌عاج‌نشین‌های سینما که از رانت‌های نفتی و دولتی سینما سیراب نمی‌شوند قطعا تکتازی خواهند کرد و از نهادی ارزشی که سرقفلی خود را به این تهیه‌کننده برج‌عاج‌نشین سپرده است صد چندان تعجب خواهیم کرد. واقعا باید استراتژی نیکوی شمقدری برای تعطیل‌کردن خانه سینما را ستود. شمقدری می‌دانست برای بستن منافذ رانتخواران باید لانه را تطهیر کرد تا ملکه‌های این لانه با نداشتن اتکایی ثابت دستشان از رانت‌های دولتی کوتاه شود وگرنه مگر می‌شود برج عانشینی که فیلم هی جو و گربه لاته (معروف به گربه آوازه‌خوان) را ساخته، تهیه‌کننده ارزشی باشد؟ قبای ارزشی واقعا بر تنشان گشاد است. علی غفاری و محسن علی‌اکبری، به کوری چشم برج‌عاج‌نشینان، نوش جانتان. ارسال نظر
پربیننده