6 ماه ریاضت در پیش داریم

امیر حاج‌رضایی: قرعه‌کشی جام جهانی برای فوتبال ما می‌تواند واژه «متعادل» را داشته باشد. این واژه پیوندی ناگسستنی با 6 ماه آینده و عملکرد ما در این مدت دارد. فوتبال ایران در 6 ماه گذشته فرصت‌سوزی کرد که عمدتا به دلیل بی‌پولی فدراسیون فوتبال بود. ما امکانات لازم برای آماده‌تر شدن از جمله اردو و بازی‌های تدارکاتی را از دست دادیم، ولی حالا تصور می‌کنم با پولی که فدراسیون جهانی فوتبال به ما داده برای آماده‌سازی تیم ملی مشکل مالی نداریم. با توجه به تحولات سیاسی چند ماه اخیر فکر می‌کنم راحت‌تر بتوان حریف تدارکاتی برای تیم ملی پیدا کرد. اگر تیم ملی مشکلات را از بین ببرد و در اردوهای تدارکاتی، تمرین‌های پرفشاری انجام دهد با قدرت بیشتری در جام جهانی شرکت می‌کنیم. همچنین نمایندگان ایران در لیگ قهرمانان آسیا باید با تیم ملی تعامل کنند و ملی‌پوشان خود را به تیم ملی بدهند. ایرادی ندارد که آنها بدون ملی‌پوشان در رقابت‌های آسیایی که در اردیبهشت برگزار می‌شود شرکت کنند. البته امیدوارم تا جام جهانی آمادگی از دست رفته تیم ملی جبران شود. گروه ما متعادل است ولی می‌توانست مشکل‌تر باشد. گسترش جام جهانی و افزایش تیم‌های آن از 16 به 32 تیم برای این بود که کشورهایی که شانس کمتری دارند، در آن حاضر شوند. خواهش من از جامعه رسانه این است که تیم ملی را براساس واقعیت‌ها تحلیل کنند، نه بذر ناامیدی را در تیم ملی بکارند و نه آن را روی قله‌های دست‌نیافتنی بگذارند. تجربه جام جهانی 2006 به ما نشان داد که چطور عمل کنیم. آن زمان همه تصور می‌کردند که باید پرتغالی را که با رونالدو، دکو، کاروالیو، فیگو و دیگران به جمع چهار تیم برتر دنیا رسید، شکست دهیم! وظیفه اهالی فوتبال و رسانه تحلیل تیم ملی براساس واقعیت‌ها و انصاف و عدالت است. از حالا تا جام‌جهانی اظهار نظرهایی مطرح می‌شود که به برطرف شدن ابهامات کمک می‌کند. تیم ملی نیجریه و به طور کلی فوتبال آفریقا پیشرفته‌تر از آسیاست. کامرون، نیجریه و حتی غنا که اگر آن پنالتی معروف در بازی با اروگوئه گل می‌شد به نیمه نهایی جام‌جهانی می‌رسید، رشد زیادی کرده‌اند. اگر نیجریه را با ایران مقایسه کنید می‌بینید که آنها خیلی لژیونر در تیم‌های خوب اروپایی دارند و ما تقریبا هیچ لژیونری نداریم. گاهی با خودم دچار مشکل می‌شوم که می‌شنوم نیجریه را می‌بریم، با بوسنی مساوی می‌کنیم و به عنوان تیم دوم صعود می‌کنیم! بیان این حرف ساده است اما تصورش ساده‌اندیشی است چون این کار بسیار دشوار است. می‌توانیم با تیم‌هایی که شبیه همگروه‌های ما هستند بازی کنیم تا دیدار اصلی را شبیه‌سازی کنیم. مثلا با تیم‌های اروپای شرقی مثل رومانی، جمهوری چک یا صربستان بازی کنیم که فوتبالشان به بوسنی نزدیک است. همچنین با تیم‌های آفریقایی برای شبیه‌سازی دیدار با نیجریه مصاف دهیم. شنیده‌ام که غنا ابراز علاقه کرده با ما دیدار کند. برای آرژانتین هم می‌توانیم با تیم‌هایی مثل بولیوی که سطح ارتفا‌عشان بالاست، بازی کنیم. آلمان که در سال 2002، عربستان را با هشت گل در هم کوبید، پیش از جام جهانی با کویت بازی کرد تا غافلگیر نشود! بحث فنی یک طرف ماجراست و آمادگی جسمانی چیز دیگری است. فوتبالی که امروز بازیکن نخبه‌اش در هر بازی هفت کیلومتر می‌دود باید به 12 کیلومتر در هر بازی برسد. در اروپا این مقدار را راحت می‌دوند و این یعنی فوتبال ما از اروپا 40 کیلومتر عقب‌تر است و این یعنی یک فاصله نوری! ژاپن هم همین مسیر را طی کرده است. در جام‌جهانی 2010 ژاپنی‌ها می‌دانستند که با قدرت‌های جهان فاصله دارند و به همین دلیل تصمیم گرفتند آمادگی جسمانی خود را بالا ببرند. میانگین دوندگی ژاپنی‌ها در آن جام جهانی 11 کیلومتر و 437 متر بود. آنها بحث مالکیت توپ را کنار گذاشته بودند یعنی همان کاری که ما در اولسان برابر کره‌جنوبی انجام دادیم. آنجا ما توپ را به کره دادیم و فضا را گرفتیم. در آن بازی از فضاها مراقبت کردیم و خیلی هم تحت فشار بودیم ولی با یاری بخت و سازماندهی در ضدحمله توانستیم پیروز شویم. تشخیص اینکه با حریفان چطور بازی کنیم با کادر فنی است چون از تیم خود و حریف شناخت دارند. ما ایرانی‌ها هر چقدر در زمینه‌های مختلف اختلاف نظر داشته باشیم، در عشق به خاک هیچ اختلافی نداریم. ما دوست داریم که تیم ملی در جام جهانی موفق باشد اما موفقیت فقط در پیروزی نیست. ما باید رشید و شجاع بازی کنیم تا فوتبالمان غرورآفرین باشد. باید در دل حریفان ترس بیندازیم. کره‌شمالی در سال 66 چه کرد که ایتالیا را برد، با شوروی مساوی کرد و در حالی به پرتغال باخت که ابتدا 3 بر صفر از آن پیش بود؟ آنها توفان زرد لقب گرفتند و از خود نشانه‌ای گذاشتند که هنوز مصداق دارد. تیم ملی فوتبال ایران باید شجاع و قدرتمند بازی کند و از هیچ حریفی نهراسد که این امر مستلزم اجرایی شدن برنامه‌هاست. شرایط جسمانی باید بالا برود. توانایی باید باشد تا دانایی به کار بیاید. پیرمردی را تصور کنید که در اتاق تاریکی نشسته و می‌داند کلید برق کجاست اما توانایی برخاستن را ندارد. اگر توانایی نباشد، دانایی از بین می‌رود.