سیدصابر امامی: با تغییرات به وجود آمده در سینما و تکمیل فاز جابه‌جایی مدیران در این عرصه دور جدیدی از فعالیت‌ها رقم خورد. آخرین بازماندگان دولت دهم در سینما چندی پیش تودیع شدند تا گروه جدیدی از مدیران سینمایی که اتفاقا جزو قدیمی‌تر‌های سینما نیز شناخته می‌شوند به دور مسؤولیت بازگشتند. در این میان رسانه‌های سینمایی هم دوران عجیبی را پشت سر می‌گذارند. تغییرات در مسؤولان صفحات سینمایی بسیاری از روزنامه‌ها و سایت‌ها در کنار رفتارهای جدید خبری از سوی رسانه‌ها، بخشی از این تغییرات است. حتی این تغییرات در مکانیسم‌های رسانه‌ای در عرصه مدیریت سینما رخ داده است. چنانچه امروز دیگر مثل گذشته مدیران سینمایی را هر روز با مصاحبه‌ای جنجالی در صدر اخبار نمی‌بینیم و حتی در ادامه این رویکردها صحبت از تغییرات گسترده در ساختار پوشش اخبار جشنواره فیلم فجر به گوش می‌رسد و اتفاقا خود اینها که به خودی خود سبکی بر مدیریت است و حسن و ایرادش برعهده تئوریسین‌های علوم مدیریت.
و اما در این باره چند نکته مهم:
اول اینکه اتفاقی در سینما نیفتد و اختلافی وجود نداشته باشد که بسیار عالی است و دست عاملان دوستی همه‌جانبه در سینما را باید فشرد و تشکر کرد اما گاهی گمان آن می‌رود این سکوت خبری پس از آن همه همهمه مانند سایلنت کردن گوشی موبایل است که اگر زنگی هم بخورد صدایش نمی‌آید و این یعنی کمی تامل.
دوم اینکه گاهی برخی مدیران برای آنکه بیشتر و بیشتر عطش در رسانه‌ها بودن خود را ارضا کنند هر روز با اظهاراتی بیماری سینما را تشدید می‌کردند که ان‌شاءالله به وقت به حسابشان رسیده شود اما یادمان نرود سینما وقتی در مسیر توسعه قرار می‌گیرد که بتوان مردم را با حقایق سینما آشنا کرد و قضاوت را به آنها سپرد و بس.
سوم، شاید بدترین اتفاق این روزها در میان رسانه‌ها وجود برخی دشمن نادان و دوست نادان‌تر باشد که گاهی پرخاش از روی غرض شخصی و ژست اپوزیسیون‌گری برای تطهیر گذشتگان و گاهی تعریف از روی احساسات و علاقه و خدای نکرده منافع باعث می‌شود سر از ناکجاآبادی دربیاوریم که اتفاقا کم هم تجربه‌اش نکرده‌ایم.
چهارم و نکته کلیدی آنکه سینما و اخبارش همه و همه قرار است برای انقلاب و اسلام باشد و به آرمان‌های آن کمک کند اما گاهی حس بدی فریاد می‌زند که سینما برای سینماست و همین‌طور اگر خبری و مصاحبه‌ای هم باشد در مسیر آن قرار گیرد و امروز این یک هشدار جدی است که مبادا باوری که حداقل در برخی رسانه‌های سینمایی شکل گرفته که باید همه چیز در سینما با ترازوی انقلاب سنجیده شود به رویکرد «مراقب رفتار برخی‌ها در سینما و مدافع عملکرد برخی دیگر در سینما» بدل شود که این یعنی یک‌بار دیگر تاریخ را تکرار کنیم و به انحرافاتی که یکروز نبودند و کم بودند و زیاد شدند و دوباره کم شدند و زیاد شدند و دوباره و دوباره.