عبدالباری عطوان*: مسؤولان فلسطینی هر از چند گاهی در سخنانی تند برخی مسائل را رد میکنند و با برخی دیگر مخالفت میکنند، آنها در این اظهارات طوری وانمود میکنند که گویا معابد را بر سر اسرائیلی‌ها تخریب و انتفاضه سوم علیه اشغالگر را شروع خواهند کرد اما با گذشت دو، سه روز متوجه می‌شویم که این موضع افراطی آنها تنها بمب‌های دودزایی هستند که بر امتیازدهیهای بزرگ فلسطینی‌ها سرپوش می‌گذارد. یاسر عبد ربه، از مشاوران برجسته محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین اخیراً از جان کری، وزیر خارجه آمریکا انتقاد و وی را به پذیرش کامل مطالبات اسرائیل در چارچوب تسلط بر اغوار اردن متهم کرد و گفت: کری برای راضی کردن بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر صهیونیست‌ها و ساکت کردن وی درباره توافق هسته‌ای با ایران در این مسیر گام برمی‌دارد تا پیروزی موهوم درباره روند مذاکرات فلسطین- اسرائیل برخلاف مصالح ملت فلسطین را به ثبت رساند. این اظهارات جسورانه عبد ربه در حالی مطرح شد که رسانه‌های غربی روز دوشنبه اعلام کردند که توافقی تاریخی با حضور نمایندگان اردن، اسرائیل و تشکیلات خودگردان فلسطین در مقر بانک جهانی در واشنگتن از سوی نمایندگان اردن و اسرائیل و تشکیلات خودگردان فلسطین به امضا رسیده است که به موجب آن، دریای سرخ از طریق 4 کانال به بحر المیت متصل می‌شود. ما نمی‌دانیم که چه کسی به محمود عباس اختیار امضای چنین قراردادهایی را به نیابت از مردم فلسطین، داده است؟ تشکیلات خودگردان دولت نیست و از مردم فلسطین در طیف‌ها و تنوع جغرافیایی آن در اراضی اشغالی و نیز آوارگان تبعید شده، نمایندگی ندارد. این تشکیلات حتی نمی‌تواند درباره مبانی ملی این کشور با کسی مذاکره کند. اعتراف می‌کنیم که بحرالمیت تا سال 2016 در خطر خشکی قرار دارد این توافق مذکور حتی اگر برای نجات این دریا صورت گرفته باشد اما سوءاستفاده خبیثانه اسرائیل از ثروت‌های معدنی فلسطین در طول 60 سال اخیر، عامل اصلی این توافق است. برنده بزرگ و اصلی این پروژه اسرائیل و شرکت‌های این رژیم است که آن را امضا کرده‌اند، آیا این شاخص بارز عادی‌سازی روابط سیاسی و اقتصادی با این رژیم نیست؟ چطور ممکن است سخنان عبد ربه، عباس و دیگر سران تشکیلات خودگردان را باور کنیم که مخالفت آنها با سیطره اسرائیل بر اغوار اردن در هرتوافق سازش آینده جدی است؟ با توجه به اینکه آنها این توافق را امضا کردند که گام اولیه در تقویت این سرقت و مشروعیت دادن به آن است، آیا این مواضع اشک تمساح ریختن نیست؟ کسی که با هدف تضمین ادامه حمایت‌های مالی آمریکا و پرداخت حقوق 160 هزار کارمند تشکیلات خودگردان و نیز جلوگیری از هرنوع مقاومت در برابر اسرائیل، بر سر میز مذاکره می‌نشیند، نمی‌تواند در جایگاه کری قرار گیرد و میز را روی او و اسرائیلی‌ها برگرداند و این سناریوی مسخره به اصطلاح مذاکرات را متوقف کند بویژه اگر آن شخص محمود عباس باشد که اخیرا از تمامی شروط خود عقب‌نشینی کرده و با بهایی ناچیز به میز مذاکرات بازگشته است، مانند آزادی تنها 124 اسیر فلسطینی که اسرائیل حتی نیمی از آنها را نیز آزاد نکرد. متذکر می‌شویم که عباس چند بار تهدید به عقب‌نشینی از مذاکرات کرده، اما این تهدیدات را اجرا نکرده است. فریاد سران تشکیلات خودگردان درخصوص جانبداری آمریکا از مطالبات اسرائیلی ما را به یاد داستان دوران کودکی‌مان می‌اندازد، داستان چوپان دروغگو و گرگ. ما این فریاد را صدها بار پیش از این نیز شنیده‌ایم و شاید در آینده نیز بارها خواهیم شنید. مذاکرات ادامه پیدا خواهد کرد و همزمان عقب‌نشینی‌ها از آرمان فلسطین نیز ادامه خواهد یافت. ملت فلسطین، گروه‌ها و جنبش‌‌های سیاسی مسؤول بزرگ این جنایت‌ها هستند، آنها باید خودداری از سکوت و تسلیم شدن در برابر این اقدامات و با آغاز انتفاضه به این سناریوی مسخره پایان دهند. متاسفانه در زمانی که برخی از اعضای جنبش حماس نسبت به سهل‌انگاری‌های عباس و امتیازدهیهای تشکیلات متبوع وی و نزدیک بودن امضای این توافق هشدار می‌دهد، مسؤولان این جنبش با همتایان خود در تشکیلات خودگردان در دوحه دیدار و زمینه‌های رفع موانع پیش روی آشتی لغزنده خود را بررسی میکنند، گویا که هیچ اتفاقی نیفتاده است. هنگامی که اسرائیل تعیین سفیر آفریقای جنوبی در اراضی اشغالی را رد کرد و سعی کرد مانند کشورهای دیگر عنوان نماینده این کشور را به سفیر بدهد، نلسون ماندلا ضرب‌الاجل 6 ساعته داد تا سفیر را بپذیرد یا اینکه سفارتخانه را فورا تعطیل خواهد کرد. اسرائیل ذلیلانه در برابر این ضرب‌الاجل تسلیم شد و سفیر آفریقای‌جنوبی همواره تنها فردی است که در اراضی اشغالی این لقب را دارد. اینچنین هستند مردانی که حرف می‌زنند و عمل میکنند و ما از این افراد در کادر رهبری فلسطین کم داریم. امضای توافقنامه دریای سرخ ویترینی و مقدمه‌ای برای توافق نهایی است که خیانتی برای ملت فلسطین و مشروعیت بخشیدن به دولت یهودی تلقی می‌شود و این امر زمینه را برای از بین بردن حق بازگشت آوارگان فلسطینی و تقسیم مسجدالاقصی هموار می‌کند. *کارشناس برجسته مسائل خاورمیانه