گوانتانامو؛ 12 سال شکنجه و ننگ

پایگاه اینترنتی گلوبال ریسرچ در گزارشی به قلم ویکتوریا بیریتین با عنوان «گوانتانامو؛ 12 سال شکنجه، بی‌قانونی و ننگ» می‌نویسد: همگان به‌خوبی از جراحات فیزیکی، زخم‌های روحی و روانی و بیماری‌های مختلف زندانیان در گوانتانامو به دلیل شرایط نامناسب این بازداشتگاه طی 12 سال گذشته مطلع هستند و البته می‌دانند عوامل و مسؤولان چنین امری در سطوح مختلف دولت و ارتش آمریکا هستند. اکنون 12 سال از زمانی که جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا تصمیم خود را برای نادیده گرفتن قوانین بین‌المللی و کنوانسیون‌های ژنو اتخاذ کرد، می‌گذرد و امروز به جایی رسیده‌ایم که شمار زیادی از کسانی که در گوانتانامو حضور دارند و هرگز محاکمه نشده‌اند، هنوز هم شرایط دشوار آنجا را متحمل می‌شوند. مکان وحشتناک و مرموزی که کلمات به درستی نمی‌توانند مفهوم آن را خوب توصیف کنند. 15 نفر روزانه در بازداشتگاه گوانتانامو تغذیه اجباری می‌شوند که این کاملا با اصول اخلاق پزشکی مغایرت دارد. اعتصاب غذای کنونی زندانیان گوانتانامو از فوریه گذشته آغاز شده است. برخی از وکلای این زندانیان می‌گویند اکنون جز پوست و استخوان از این افراد چیزی باقی نمانده است. به نظر می‌رسد چنین خشونت‌هایی به یک قاعده روزانه با تفتیش بدنی آزار دهنده و بدرفتاری با زندانیان در داخل و خارج سلول‌ها از سوی اعضای ویژه‌ای که لباس‌های زرهی بر تن دارند، تبدیل شده است. زندان‌های انفرادی برای برخی از زندانیان حتی ماه‌ها یا سال‌ها به طول می‌انجامد. مجموعه‌ای از جراحات جسمی و آزارها و زخم‌های روانی و بیماری زندانیان به‌دلیل شرایط نامطلوب 12 سال گذشته در گوانتانامو کاملا مشهود است و عوامل آن در سطوح مختلف دولت و ارتش آمریکا قرار دارند. به عبارت دیگر می‌توان گفت گوانتانامو نماد هنجار جدیدی است که از دوره ریاست‌جمهوری جورج دبیلو بوش به جهان تحمیل شده، هنجاری که ظاهرا با مفهوم جنگ با تروریسم درهم آمیخته است. تصاویر تکان‌دهنده از وضعیت زندانیان در ابوغریب عراق در سال 2004 در واقع از اقداماتی منشأ می‌گیرد که مجوز آن از سوی کاخ سفید در دوره جورج دبیلو بوش برای زندان‌های بگرام، قندهار و گوانتانامو صادر شده است. اتخاذ چنین اقداماتی از سوی آمریکا از جمله زندانی‌کردن افراد بدون تفهیم اتهام یا حتی محاکمه، نادیده‌گرفتن کنوانسیون‌های ژنو، شکنجه و بدرفتاری‌های گسترده، رای‌های سیاسی و... همگی گامی به عقب برای تمدنی محسوب می‌شود که کشورهای دیگر را به موارد مختلف نقض حقوق بشر متهم می‌کند و موارد آن به عنوان مثال روزانه در فلسطین، عراق، مصر، سوریه قابل مشاهده است اما در مقابل کشتار غیرنظامیان با هواپیماهای بدون‌سرنشین آمریکایی در یمن، پاکستان و سومالی به بخشی از الگویی تبدیل شده است که با غیرنظامیان به سهولت همانند افراد نظامی رفتار می‌شود. طی این دوره 12 ساله، صدها وکیل آمریکایی و از دیگر نقاط جهان به‌طور خستگی‌ناپذیر تلاش کردند روندی را برای کمک به زندانیان گوانتانامو در پیش گیرند اما ظاهرا تا امروز نتیجه‌ای به‌دنبال نداشته است. از زمانی که سرهنگ جان بوگمن، فرماندهی و ریاست گوانتانامو را سال گذشته برعهده گرفت، افراد وی تعمدا رویکرد تقابلی‌تر را با زندانیان در پیش گرفتند که ازجمله آن می‌توان به تفتیش بدنی آزاردهنده زندانیانی که با وکلای خود دیدار می‌کردند یا حتی تماس تلفنی داشتند، حمله به سلول زندانیان و برداشتن وسایل آنان و حتی تجسس برای یافتن قرآن اشاره کرد. اجرای چنین مقررات سختگیرانه جدیدی از سوی عوامل بوگمن موجب شد تا زندانیان دست به اعتصاب غذا بزنند. از آن زمان که زندانیان برای نشان دادن اعتراض و خشم خود نسبت به شرایط غیرقانونی و دشوار گوانتانامو، اعتصاب غذا کردند، ماه‌ها می‌گذرد و این در حالی است که برخی رسانه‌های خبری بانفوذ و قدرتمند همانند نیویورک‌تایمز اواخر بهار از تعطیلی گوانتانامو خبر دادند. با وجود اعتراضات صدها شهروند آمریکایی مقابل کاخ سفید، پرستارانی برای تغذیه اجباری زندانیان و اطمینان از اینکه هیچ زندانی در گوانتانامو جان ندهد، راهی این بازداشتگاه شدند. با این حال هنوز هم موضوع شکنجه زندانیان در گوانتانامو بر سر زبان‌هاست و شواهد نشان می‌دهد که بسیاری از آنان طی سال‌ها به‌طور جدی از جمله با شوک‌های برقی، محرومیت از خواب و غذا و اشکال مختلف خشونت‌های جنسی، شکنجه شده‌اند. حامیان برنامه بازجویی سیا از جمله دیک چنی، معاون سابق رئیس‌جمهور آمریکا می‌گویند: شکنجه برای دستیابی به اطلاعاتی که می‌تواند از بروز حمله تروریستی دیگری به خاک آمریکا پیشگیری کند، بسیار ضروری است. اظهاراتی که با همه اصول و قوانین اساسی بین‌المللی مغایرت دارد.