وطن امروز: حدود 2 ماه پیش بود که وزرای دفاع 2 کشور بزرگ آمریکای جنوبی، برزیل و آرژانتین، طرح همکاری اطلاعاتی مشترک کشورهای‌شان علیه فعالیت‌های جاسوسی ایالات متحده را رسانه‌ای کردند. در ابتدا این ظاهرا واکنشی بود از طرف خواهران بزرگ‌تر «اوناسور» (اتحادیه کشورهای آمریکای جنوبی) نسبت به فاش شدن شنود دیلماروسف، رئیس‌جمهور برزیل توسط NSA (آژانس امنیتی ملی آمریکا) اما رفته رفته چشم‌اندازی قاره‌ای از یک شبه‌سازمان واحد اطلاعاتی - امنیتی مشترک میان دست‌کم 10 کشور لاتین شامل برزیل، آرژانتین، ونزوئلا، اکوادور، پرو، بولیوی، پاراگوئه، اروگوئه، سورینام و حتی کوبا ترسیم می‌شود. حتی شنیده شد دیلماروسف و کریستینا کرشنر دو خانم رئیس‌جمهور برزیل و آرژانتین در دیدار اخیر خود به‌رغم اختلاف‌نظرهای زیاد در زمینه‌‌های تجاری و سرمایه‌گذاری بر سر تشکیل جبهه واحد امنیتی علیه جاسوسی‌های واشنگتن به تفاهم رسیده‌اند. انعقاد یک پیمان امنیتی میان کشورهای آمریکای جنوبی به معنای تحقق رویای انقلابی‌های بزرگ این سامان چون بولیوار، چه‌گوارا، چاوز و کاسترو است که گویا فیدل پیر این شانس را دارد که سنگ بنای یک نیروی مشترک لاتین را به چشم ببیند. نیرویی که هوگو چاوز، رئیس‌جمهور فقید ونزوئلا نیز زحمات بسیاری برای تحقق آن کشید. حال سفیر ونزوئلا در ایران در گفتوگو با «وطن امروز» این نیروی در حال ظهور را در امتداد خیزش مدنی ملت‌های لاتین تحت تاثیر انقلاب بولیواری چاوز برمی‌شمارد و می‌گوید: «نیروی جدید آمریکای جنوبی گلوی ایالات متحده را می‌فشارد.»
آمنهوتپ زامبرانو تنها 8 روز پیش از درگذشت چاوز به تهران رسید و در کمتر از 6 ماه كه با وجود دشواری‌های ناشی از فرآیند انتخاب مادورو به جای چاوز و ناآرامی‌های داخلی، گام‌های بزرگی برای نزدیک‌تر ساختن ونزوئلا به ایران برداشته است. او که پیش از این ریاست اتحادیه آلبا (گروه اتحاد بولیواری قاره آمریکا شامل کشورهای هم‌پیمان ونزوئلا، بولیوی، اکوادور، کوبا و چند عضو دیگر کارائیبی) را به عهده داشت، خود یک انقلابی دوآتشه است. در حاشیه مراسم ملی یادبود هوگو چاوز که این هفته در سفارتخانه ونزوئلا در تهران برپا شد او اصرار داشت برای سپاسگزاری از ایرانی‌ها به‌خاطر همراهی‌شان با کشور او و رهبر فقیدش از عبارت «ملت برادر» استفاده کند و اینکه هیچ آرزویی بالاتر از اینکه روزی در پایتخت انقلاب اسلامی ایران باشد، نداشته است. زامبرانو می‌گوید به این خاطر روی «ملت‌ها» تمرکز می‌کند چون می‌داند آمریکایی‌ها از آنها می‌ترسند، خواه ملت خودشان باشد یا هر ملت دیگری در جهان: «آمریکا به دنیا اعتماد ندارد. پس یادتان باشد شما هم به آمریکا اعتماد نکنید! چرا آنها حرف‌های رؤساي‌جمهور‌ی کشورهای لاتین مثل خانم روسف را شنود می‌کنند در حالی که ربطی به آنها ندارد؟ هدف اصلی‌شان این است که در راه استقلال ملت‌ها سد ایجاد کنند و به حق آزادی، مشروعیت و حاکمیت‌شان حمله برند. با بهره‌برداری از صحبت‌های رهبران می‌خواهند، آن سخنان را در زمینه اقتصادی به نفع خود برداشت کنند. ملت ونزوئلا هم بارها هدف رفتار مداخله‌جویانه آمریکا بوده است، گرچه آمریکا به ملت خودش هم اعتماد ندارد و آنها را هم شنود می‌کند».
در فراق رهبری کاریزماتیک چون چاوز، او نقش جدید دو خانم رئیس‌جمهور در آمریکای جنوبی (دیلماروسف در برزیل و کریستينا کرشنر در آرژانتین) را می‌ستايد و به طرح امنیتی مشترک این دو علیه جاسوسی‌های سیا اشاره می‌کند: «آنها دوستان ونزوئلا و چاوز و طرفدار آمریکای لاتین هستند. من آنها را دو خانم شجاع و باهوش می‌دانم و هر کاری برای استقلال و احترام ملت‌های‌شان انجام دهند، ونزوئلا نیز با آنها همکاری می‌کند. هر دو رئیس‌جمهور از قدرت بالاي رهبری برخوردارند و از حق مسلم خود دفاع می‌کنند. ما هم پشت سر آنها هستیم تا موانعی را که ایالات متحده سر راه ملت‌های لاتین گذاشته برداریم».
آقای سفیر می‌گوید نمی‌داند که آیا پیمان امنيتي مشترک احتمالي کشورهای آمریکای جنوبی می‌تواند در عمل جلوی سازمان سیا بایستد یا نه ولی قطعا می‌داند که این کشورها حق دارند از خودشان دفاع کنند.
او که همانند چاوز با حرارت حرف می‌زند، می‌گوید: «اگر ایالات متحده از مردم دنیا می‌ترسد به‌خاطر این است که از ایده‌های آنها وحشت دارد و از ایده‌های مردم دنیا وحشت دارد. چون می‌بیند که آنها به پا خاسته‌اند. شاید سیا کماکان جاسوسی ما را کند ولی نمی‌تواند جلویمان را بگیرد. همانطور که 4 دهه است از پس انقلاب ایران برنیامده یا از پس ماندلا برنیامد. 60 سال نتوانست کوبا را متوقف کند و 14 سال است که در شکست دادن مردم ونزوئلا ناتوان مانده است».
ایده نیروی مشترک لاتین برای زامبرانو بسیار جذاب است اما او معتقد است نیروی بزرگ‌تر در درون جوامع آمریکای جنوبی شکل گرفته است: «قبل از اینکه ارتش مشترک ما تشکیل شود، ارتش هر کشوری با ملت خودش یکی خواهد شد و هیچ‌وقت این ارتش به ملت خود حمله نخواهد کرد تا کاری به خواست آمریکا انجام داده باشد. اتحاد مدنی ـ نظامی در کشورهای لاتین که چاوز بارها درباره‌اش صحبت کرده بود، باعث شده که همه ارتش‌های منطقه رفته رفته به سمت یکی‌شدن بروند. واشنگتن هم که می‌داند چنین اتفاقی در شرف وقوع است مثل یک همسر حسود به ارتش‌های ما نگاه می‌کند. ارتش‌هایی که قبلا گاه در اختیار آمریکا بودند اما این مشکل آمریکاست که به دیگران اعتماد ندارد. آنها جاسوسی می‌کنند چون می‌خواهند گام بعدی آمریکای لاتین را دریابند. همه اینها به‌خاطر ترس و وحشت ایالات متحده از این حقیقت است که آمریکای لاتین دیگر حیاط‌خلوتشان نیست بلکه به خطری برای خود آمریکا تبدیل شده. مطمئن باشید نیروی جدید آمریکای لاتین گلوی آمریکا را خواهد فشرد!»