1- در سال‌های گذشته هنگامی که نمایندگان مجلس به وظایف قانونی خود عمل می‌کردند و وزرا و مسؤولان دولت پیشین را به مجلس می‌آوردند و با تذکرها و اخطارهای متعدد از مدیران کلان توضیح می‌خواستند، رسانه‌ها و دوستداران دولت پیشین مجلس را نقد می‌کردند و مدعی بودند که تذکرها، سوالات و دعوت‌های مکرر مجلسی‌ها موجب می‌شود وقت وزرا و مسؤولان گرفته شود و کارها بر زمین بماند. نمایندگان مجلس اما به این انتقادات توجهی نمی‌کردند و به وظایف قانونی‌شان عمل می‌کردند و همواره از مسؤولان بابت عملکردشان سوال کرده و توضیح می‌خواستند. یکی از موارد اعتراضی دولتی‌ها موضوع بودجه بود و حتی دولت مدعی می‌شد مجلسی‌ها آنقدر در لایحه بودجه دست می‌برند که آن را تبدیل به طرح می‌کنند. با وجود این انتقاد اما قانون از مجلس حمایت می‌کرد و این موضوع خوراک مناسبی برای رسانه‌ها و منتقدان اصلاح‌طلب فراهم می‌کرد. آنها از مجلس حمایت می‌کردند و حتی اظهارات نمایندگان مجلس را تیتر اول خود می‌کردند. بگذریم از اینکه دوستان اصلاح‌طلب از این انتقادات و تذکرهای مجلسیان بهره‌برداری سیاسی می‌کردند و با هیجان و ذوق‌زدگی خاصی آن را به مخاطبان عرضه می‌کردند. نمایندگان مجلس بحق از عملکرد اقتصادی و حتی سیاسی دولت قبل انتقاد می‌کردند و مدام به دولتی‌ها تذکر و اخطار می‌دانند. در همان زمان دولت وقت هجمه‌های فراوانی علیه نمایندگان مجلس وارد می‌کرد و عملا دوست داشت نمایندگان مجلس، نماینده حلقه به گوش دولت باشند اما این اتفاق رخ نداد. 2- همان‌طور که پیش‌بینی می‌شد مجلس شورای اسلامی با استقرار دولت جدید هم همان رویه پیشین را در پیش گرفت و مانند یک پارلمان پویا با دولت جدید برخورد کرد. البته مجلسی‌ها برای کمک به دولت پیشقدم شدند و این همکاری در حوزه‌های مختلف مانند رای اعتماد به وزرا به‌خوبی نمایان شد. نمایندگان مجلس شورای اسلامی در ادامه به اظهارات و عملکرد منفی برخی از وزرا و مسؤولان دولت جدید واکنش نشان دادند و در کمال تعجب مشاهده کردیم که حامیان دیروز مجلس که مدام از عملکرد مجلس در قبال دولت قبل حمایت می‌کردند به سرعت رنگ عوض کرده و در مقابل انتقادات مجلسی‌ها از دولت جدید گارد گرفتند. متاسفانه دولت جدید و حامیان آن، همان رویه دولت قبل را در پیش گرفته و نمایندگان حلقه به گوش دولت می‌خواهند. این موضوع در هفته گذشته بشدت توی ذوق زد و حتی کار به توهین دولتی‌ها به نمایندگان مجلس کشیده شد. نمایندگان مجلس در ابتدای هفته گذشته به وزیر اقتصاد اخطار دادند و در ادامه نمایندگان بسیاری از استان‌ها در اعتراض به لایحه بودجه 93 انتقادات فراوانی را متوجه دولت کردند اما همین دو مورد کافی بود تا رسانه‌های متعدد دولت علیه مجلس موضع‌گیری کنند و حتی کار به توهین و افترا هم کشیده شود. جالب اینکه رفتارهای دوگانه دولتی‌ها را هیچ کس ندید و نقد نکرد؛ وزیر اقتصاد در صحن علنی مجلس نمایندگان را تهدید به استعفا کرد تا رسانه‌های دولتی نمایندگان را به لجبازی متهم کنند اما در مقابل استعفای نمایندگان شهرستان‌ها در قبال بودجه 93 هر گونه توهینی را متوجه مجلسی‌ها دانستند و آن را نمایشی و تبلیغاتی خواندند. کار به جایی رسید که نوبخت معاون رئیس‌جمهور در تلویزیون به پشتوانه همین رسانه‌ها و منتقدان همیشه در صحنه با بی‌ادبی به نمایندگان مجلس توهین می‌کند و می‌گوید: «این‌طور نیست که دارایی ریخته شده [باشد و] اینها نماینده بفرستند که کیسه را پُر کنند.» البته کار دولتی‌ها به اینجا ختم نشد و برخی از رسانه‌های دولت با انتشارکاریکاتورهای توهین‌آمیز سعی در لوث کردن انتقاد نمایندگان داشتند.
3- در همین 4 ماهی که از آغاز دولت جدید می‌گذرد، مسؤولان نشان داده‌اند که دوست دارند هیچ نشانی از دولت قبل نباشد. ما نیز دوست داریم دولت جدید برخلاف دولت سابق با مدیریت بهتر بتواند در همه عرصه‌ها (نه فقط در عرصه سیاست خارجی) بویژه در حوزه اقتصادی موفق باشد. در سالی که به نام حماسه سیاسی، حماسه اقتصادی مزین شده است باید کاری حماسی در حوزه اقتصادی صورت بگیرد و موضوع معیشت و تورم و گرانی‌ها باید مورد توجه مسؤولان باشد. در این راه همه باید به دولت جدید کمک کنند. از طرفی رئیس‌جمهور همواره از انتقاد به دولتش حمایت کرده و آن را موجب پیشرفت کشور می‌داند اما مسؤولان دولتی با عملکردشان نشان داده‌اند که کمترین توجهی به همین سخن رئیس دولت ندارند و هر نقدی را با تیزی و تندی پاسخ می‌دهند و در مقابل منتقد صف‌آرایی می‌کنند.
از طرفی حامیان و مسؤولان دولت فعلی گویا تحمل انتقاد نمایندگان مجلس را ندارند و بدتر از دولت پیشین در مقابل این نقد و نظر و تذکرها می‌ایستند.
4 - دولت سابق با عدم تحمل نقد و نظرها و تذکرهای نمایندگان مجلس نشان داد که انتظار دارد بر صندلی‌های مجلس، وکیل‌الدوله‌ها تکیه بزنند نه وکیل‌المله‌ها. برخی از مسؤولان دولت فعلی نیز در گفت‌وگو‌ها و فیس‌بوک‌ها و اظهارات مختلف نشان داده‌اند که از حضور در مجلس ناراضی هستند و دوست ندارند سوال بشنوند و جواب بدهند. بعضی از مسؤولان دیگر هم با انتشار آمار سوال‌ها و تذکر مجلسی‌ها برآشفته‌اند که چرا این همه مجلس وقت دولت را می‌گیرد. مگر آنها همین چند ماه پیش نمی‌گفتند که سوال و تذکر حق نمایندگان مجلس است و دولت باید به تصمیم مجلسی‌ها احترام بگذارد اما حالا چه شده که در زمان صدارت خودشان نمایندگان منتقد و سوال‌کننده را بهانه‌جو می‌دانند. عملکرد دولت جدید هم نشان داده که مسؤولان فعلی هم دوست دارند با وکیل‌الدوله‌ها مواجه شوند نه وکیل‌المله‌ها و این زنگ خطری برای روحانی و دولت یازدهم است؛ خطری که می‌تواند مانند سلف روحانی حاشیه‌های سیاسی را پررنگ‌تر از متن‌های اقتصادی و معیشتی کرده و به جای بحران‌زدایی، بحران‌زایی کند.