غلامرضا علی‌مقدم: فیلم حالا مرا می‌بینی نامی عجیب و غریب دارد و برگردان فارسی آن چنان گویا نیست. بدنه روایت درباره شعبده‌بازی است و حتما نام فیلم از همان عبارت معروف شعبده بازان گرفته شده است،«حالامنو می‌بینی، حالا نمی‌بینی»
(now you see، me you dont). روایت فیلم درباره چهار شعبده‌باز قهار است که هر کدام از آنها دارای تخصصی ویژه و متفاوت هستند و فردی مرموز این چهار نفر را گرد هم می‌آورد تا به صورت جمعی دست به شعبده‌های واقعی‌تری بزنند. دنی اطلس (جسی آیزنبرگ) با کارت چشم‌بندی می‌کند، مریت مک کنی (وودی هارلسون) ذهن دیگران را می‌خواند و با اتکا به همین قابلیت با کمی رندی با این شیوه از مردم اخاذی می‌کند، جک ویدر (دیوید فرانکو) با استفاده از امواج مغزی در اشکال فیزیکی تغییر ایجاد کند مثلا خم کردن قاشق و هنلی ری وس (آیزلا فیشر) نمایشی خیره‌کننده از محبوس شدن را در یک محفظه پر از آب را به نمایش می‌گذارد. هر چهار نفر آنها کارهایی را انجام می‌دهند که زمانی دیویدکاپرفیلد انجام می‌داد و زمانی دیگر کریس انجل شیطان‌پرست. چهار شعبده‌باز با سرمایه آرتور ترسلر (مایکل کین) گرد هم می‌آیند و در اجرای نمایشی در لاس وگاس با ترفندی خاص سرقت از بانکی در پاریس را توسط مردی از میان تماشاگران رقم می‌زنند و چند ثانیه بعد پول‌های سرقت شده در پاریس بر سر تماشاگران می‌بارد. این چهار نفر شعبده‌باز با اتکا به توانایی‌هایی که دارند رابین هود‌های دوران معاصر می‌شوند و از توانایی‌های خود استفاده می‌کنند برای به سرقت بردن اموال ثروتمندان و بازگردان این سرمایه به توده‌ها. در مرحله بعدی آنها از آرتور ترسلر، اسپانسر برنامه‌هایشان سرقت می‌کنند و تمام حساب بانکی او را طی ترفندی خالی می‌کنند و می‌گریزند. جالب اینجاست در تقابل دوران مدرن، رابینهودهای شعبده‌باز با بانک و بیمه 2 عنصر اساسی کاپیتالیسم می‌جنگند و البته چنین نگرشی زمانی معنای عمیق تری‌به خود می‌گیرد که متوجه می‌شویم زمانی که فیلمنامه اورجینال بازنویسی می‌شد تظاهرات اشغال وال‌استریت شکوفا شده بود و توده شهروندان آمریکایی فرصت یافتند برابر کاخ‌نشینان وال‌استریتی قد علم کنند و چنین موضوعی تم اصلی فیلم را در برمی‌گیرد و بانک و بیمه به دشمن شماره یک مردم بدل می‌شوند. در این فیلم 4 شعبده‌باز از رهبران فاسد شرکت‌ها و موسسات مالی و اعتباری می‌دزدند و به صاحبان اصلی یعنی مردم باز می‌گردانند تا داستان رابین هودی فیلم جنبه‌های اخلاقی تری هم داشته باشد. فیلم «حالا مرا می‌بینی...» اثری است از لویی لتریه کارگردان چهل ساله فرانسوی که با فیلم‌های هیجانی حادثه‌ای ترنسپورتر (انتقال دهنده) کارش را آغاز کرد. لتریه چندین فیلم پر خرج استودیویی را در کارنامه دارد از جمله هالک شگفت‌انگیز و نبرد تایتان‌ها.
با این همه فیلم «حالا مرا می‌بینی...» فیلمی چاخان و کاملا هالیوودی است که چاخان‌هایش تماشاگر را غرق رویا می‌کند و تقریبا شاید از معدود فیلم‌های هالیوودی باشد که سکانس‌های غیر اخلاقی، حفره‌های فیلمنامه را در بر نمی‌گیرد. فیلمی که از تفریح عاری نیست و جاذبه فردی شخصیت‌های جذاب و غیر متعارف سبب شده تماشای فیلم به مثابه یک فست‌فود قابل هضم لذت بخش باشد. ضمن اینکه شخصیت‌پردازی کاملا مینی‌مال فیلم و اتکا بر رویداد محوری سبب می‌شود ضرب‌آهنگ سریع فیلم فوق‌العاده جذاب باشد. نکته قابل تامل این است که ریتم فیلم هیچگاه کند نمی‌شود و جادوی اولیه فیلم در نیمه دوم به تدریج محو نمی‌شود. فیلم تدریجی هم پیش نمی‌رود و پس از هر رویداد هیجان فهمیدن تمام جزئیات پشت صحنه تحرکات گروه شعبده‌بازان، برای تماشاگر توسط شخصیت تادوس بردلی (مورگان فری) رونمایی می‌شود و مخاطب نمی‌خواهد برای پرده رازآلود بعدی لحظه‌ای را از دست بدهد. یکی از نکات قبال تامل فیلم این است که ترفندهای فیلم واقعی است و تماشاگر فیلم به ترفندهای سینمایی و شعبده‌نگاری دقت می‌کند که دریابد شیوه به‌کارگیری ترفندها از جانب گروه شعبده‌بازان را می‌تواند حدس بزند یا خیر. جهت پیشرفت قصه از اواسط فیلم تغییر می‌کند و فیلم تبدیل می‌شود به ماجرای تلاش کارگردان با گرفتن نماهای غیرمتعارف برای تهییج کردن بیشتر مخاطب. میزان هیجان فیلم زمانی افزایش می‌یابد که دیلن رودز (مارک رافالو)، افسر اف‌بی‌آی، برای به دام انداختن این تبهکاران ترفندباز و خوش‌دست وارد قصه می‌شود و صحنه‌های فرار و تعقیب خطرناک به فیلم افزوده می‌شود و حضور دیلن با پایانی شگفت‌انگیز و غیرمنتظره به مثابه اغلب فیلم‌هایی که مضمون شعبده‌بازی دارند تماشاگر را مبهوت می‌کند. اما با همه این جذابیت‌ها فیلم، داستان سر درگمی دارد و به مثابه مجموعه ترانسپورتر، کارگردان به رویدادهای سریالی در فیلم اعتقاد بیشتری دارد. درباره فیلم «حالا مرا می‌بینی...» باید نوشت به نظر هیجان‌انگیز رسیدن با هیجان‌انگیز بودن کاملا فرق دارد. منتها این دو مفهوم کاملا متضاد در ترفندها و چشم‌بندی سینمایی فیلم مستتر می‌شود. بنابراین چشم‌بندی شعبده بازان در فیلم برای تماشاگر حیرت‌انگیز است. سازنده‌های فیلم از طریق اغراق در پهنای ترفندها و حقه‌های داستانی به اعتبار هنرپیشه‌ها و مخصوصا تقلید از فیلم پرستیژ ساخته کریستوفر نولان از مانع فریب‌ناپذیری تماشاگر به سادگی عبور می‌کنند و کلیت فیلم را با تمام حقه‌های داستانی‌اش برای تماشاگر باورپذیر می‌کنند. بازی‌های فیلم کمک فراوانی به فیلم کرده است و علاقه‌مند نگاه داشتن تماشاگر در نیمه نخست فیلم خیرگی و جذابیت فراوانی ایجاد می‌کند و بازیگران از جمله مورگان فریمن در نقش ترفندکار قدیمی که زندگی‌اش را وقف حقه‌های شعبده‌بازان کرده است، چنان رفتارهای مرموز و خوشایندی بروز می‌دهند که تماشاگران هیچگاه احساس نمی‌کنند قصه فیلم سردرگم و من درآوردی است. وقتی دیلن (مارک رافالو) وارد قصه می‌شود بازی موش و گربه پلیسی اتفاق می‌افتد. رافالو شبیه کارآگاه کلمبو است ولی صحنه‌های کش‌دار تعقیب و گریز گاهی به فیلم لطمه می‌زند و تماشاگر بیشتر راغب است که چشم‌بندی‌های فیلم را دنبال کند.