دلارهاي نفتي در «صنعت مرگ»

عبدالباری عطوان: کودکان سوریه مقیم اردوگاه‌های آوارگان در اردن و ترکیه از شدت سرما و یخبندان جان خود را از دست می‌دهند و کودکان غزه هم از سیل و سرما. با این حال دولت‌های عربی بویژه کشورهای عربی ثروتمند که مدعی دوستی با سوریه و فلسطین هستند، همچنان هیچ توجهی به آنها ندارند و درصدد پیش بردن طرح‌های سیاسی خود هستند. ساکنان نوار غزه چند ماهی است که برق ندارند و محاصره «عربی – اسرائیلی» خفه‌کننده، زندگی را کاملا در این منطقه مختل کرده است؛ سیل ناشی از بارش شدید باران هم این روزها بحران در غزه را وخیم‌تر کرده است. دولت حماس که نوار غزه را اداره می‌کند برای برخورد با این بحران نه تجربه دارد، نه پول و نه امکانات لازم. حماس مجبور شده است برای نجات شهروندانی که بر پشت‌بام‌های خود محصور هستند، از قایق‌های فرسوده و قدیمی ماهیگیری کمک بگیرد؛ شهروندانی که بر پشت‌بام خانه‌ها فریاد می‌زنند و یاری می‌طلبند اما فریادرسی نمی‌یابند. بیش از 150 کشور عضو سازمان به اصطلاح «دوستان مردم سوریه» هستند که بیشتر آنها از کشورهای اروپایی و عربی ثروتمندند. با این حال بیش از 4 میلیون آواره در داخل و خارج سوریه از گرسنگی، بیماری، ترس و نبود راه‌حل اطمینان‌بخش برای آینده این کشور رنج می‌برند. حامیان عرب گروه‌های مسلح میلیاردها دلار برای «صنعت مرگ» در سوریه و میلیاردها دلار دیگر برای تجهیز گروه‌های مخالف نظام بشار اسد، رئیس‌جمهوری این کشور به جدیدترین تسلیحات نظامی هزینه می‌کنند اما هنگامی که کودکان در اردوگاه‌های آوارگان ناله سر می‌دهند و از شدت سرما یخ می‌زنند و جان می‌دهند، آن کشورهایی که کمک‌های میلیاردی داده‌اند، ناپدید می‌شوند؛ برای اینکه آن پول‌ها برای مرگ اختصاص داده شده است نه برای زندگی. منطق حکم می‌کند کسانی که توانایی رساندن سلاح به گروه‌های مسلح را دارند، به هیچ وجه از رساندن کمک‌های پزشکی و غذایی و پتو به کودکان حلب، حمص، الرستن، الرقه، ادلب و همه شهرهای ویران شده دیگر سوریه ناتوان نیستند. اگر این ماموریت انسانی برای آنها در داخل سوریه سخت است اما دست‌کم آنها می‌توانند به آوارگان سوری در اردن و ترکیه کمک کنند و برای آنها غذا، دارو و وسایل گرم‌کننده بفرستند؛ زیرا آنجا نه درگیری وجود دارد و نه گلوله‌باران. مردم سوریه در حال تلف شدن هستند و توسط برادران عرب خود در کشورهای خارجی مورد توهین واقع می‌شوند؛ گویی هدف و اولویت نخست کشورهای حامی جنگ در این کشور شکستن عزت و کرامت سوری‌هاست. سازمان عفو بین‌الملل، روز جمعه، در بیانیه‌ای از کشورهای اتحادیه اروپایی درباره آوارگان سوری انتقاد کرده و عملکرد آنها را شرم‌آور خوانده است. موضع‌گیری سازمان عفو بین‌الملل در انتقاد از کشورهای اروپایی «کافر» زیبا و بجا بود اما کشورهای عربی مسلمان چطور؟ بویژه کشورهای عربی که می‌خواهند دموکراسی و حقوق بشر را به سوریه صادر کنند. این کشورها چند تعداد پناهجوی سوری را در کشورهای خود اسکان داده‌اند؟ و در مرزهای خود با سوری‌هایی که از ترس مرگ به آنجا گریخته‌اند، چگونه رفتار کرده‌اند؟ مگر نه این است که در این کشورها میلیون‌ها کارگر خارجی از 180 کشور غیرغربی اقامت دارند. کشورهای عربی منطقه میلیاردها دلار از پول نفت خود را به مصر که از مشکل سوخت رنج می‌برد داده‌اند؛ البته این اقدامی بشردوستانه و قابل تقدیر است اما چرا آنها از مقامات مصر نمی‌خواهند اجازه دهند سوخت لازم برای راه‌اندازی نیروگاه‌های برق غزه وارد این منطقه شود، تا 2 میلیون انسان عربی مسلمان «اهل سنت» از بی‌برقی و خاموشی رهایی یابند. نوار غزه غرق در تاریکی و سیل است و کودکان و سالمندان سوریه از سرما جان می‌دهند. این لکه ننگ دیگری در تاریخ ملت عرب است. کسی که انسان‌های محروم، محاصره شده و گرسنه را در حالی که توانایی دارد، یاری نمی‌کند به هیچ‌وجه نمی‌تواند سرزمین‌های [اشغال شده عربی] را آزاد کند یا به حداقل حقوق بشر در کشورش یا دیگر کشورها احترام بگذارد.