فرشاد کاس‌نژاد: این یك وعده یا نقشه فوق‌العاده است، در لفافه حرفهای كارلوس كی روش. باید به او تبریك گفت، تبریك بابت این جاه‌طلبی و شهامت. کی‌روش از صعود حرف می‌زند و برای او راه صعود از 9 آوریل آغاز می‌شود، نه از 14 مه. کی‌روش این‌بار سعی كرد به همه بفهماند كه اگر بازیكنان ملی تیم‌های حاضر در لیگ قهرمانان آسیا را می‌خواهد، اگر پیشنهادش این بود كه جام حذفی برگزار نشود، چه خیالی در سرش است، خیال صعود؛ آنچه در فوتبال ایران كمتر كسی به آن امیدوار بوده و فدراسیون فوتبال پس از قرعه‌كشی جام جهانی حتی یك كلمه درباره‌اش حرف نزده. این اما وعده كارلوس كی روش است، وعده‌ای كه حتی انگار خبرگزاری‌هایی كه گزارش - مصاحبه كنفرانس را نوشته‌اند، در انتخاب تیتر به آن توجه نكرده‌اند. انگار هیچ‌كس حتی وعده کی‌روش را باور نكرده است. کی‌روش 2 برنامه دارد، برنامه نرمال و برنامه ویژه. برنامه نرمال همان چیزی است كه باشگاه‌ها را با چالش مواجه نمی‌كند اما برنامه ویژه همان برنامه‌ای است كه کی‌روش را به امیدواری برای صعود نزدیك كرده است، یك برنامه ویژه كه او نوشته و می‌خواهد به جنگ برنامه‌های 40-30 ساله برود: «اسپانیا 70 تا 80 سال طول كشید تا به قهرمانی رسید اما من فقط 3 هفته وقت دارم كه تیم را آماده حضور در جام جهانی كنم. كشورهای دیگر 40-30 سال زمان داشته‌اند تا آماده شده‌اند. پس نظرم این است كه چاره‌ای نداریم جز اینكه برنامه‌های ویژه را انتخاب كنیم.» برای کی‌روش انتخاب بهترین راه برای صعود آنچنان كلیدی است كه می‌تواند به بازی تداركاتی با روسیه پاسخ منفی بدهد چون امیدوار است به برگزاری بازی‌های تداركاتی هدفمند كه به بازی‌های تیم ملی ایران در جام جهانی شباهت‌های فنی داشته باشد. علی كفاشیان اما می‌تواند شما را شگفت‌زده كند: «بیشتر اردوهای تیم ملی در ایران یا اروپا خواهد بود و ممكن است تیم ملی به آفریقا نیز برود و اردویی برگزار كند اما هنوز هیچ‌كدام از این اردوها قطعی نشده است.» سرمربی تیم ملی از امیدهای پررنگ خود برای صعود حرف می‌زند و رئیس فدراسیون هنوز برنامه هیچ اردویی را قطعی نكرده است. اینجاست كه کی‌روش صاحب این حق می‌شود كه اینچنین كنایه بزند: «به تمامی نظرات احترام می‌گذارم. اگر برخی‌ها می‌گویند كه موافق نیستیم به آنها احترام می‌گذارم. تنها وقتی كه احترام نمی‌گذارم، زمانی است كه بگویند چرا این مسائل در كشورهای دیگر رخ نمی‌دهد.» كی‌روش از این حرف دلگیر است، اینكه بگوییم چرا در كشور دیگری سرمربی تیم ملی پیشنهاد تعطیلی جام حذفی یا شركت تیم‌ها بدون بازیكنان ملی در لیگ قهرمانان را نمی‌دهد. دلیل احترام نگذاشتن به این بحث را باید در جای دیگری از حرفهای دیروز كارلوس کی‌روش پیدا كنیم: «در سایت فدراسیون افغانستان یا سومالی هم برنامه كامل لیگ منتشر شده...» کی‌روش حرفش را زده، با همین یك عبارت. او شاید چاره‌ای ندارد كه در این فوتبال، برنامه ویژه‌ای بنویسد، برنامه‌ای كه در آن تقاضاهای سرمربی از باشگاه‌ها غیرحرفه‌ای است اما او در فوتبال ایران فقط با همین تقاضاهای خارج از عرف حرفهای می‌تواند وعده صعود بدهد و نقشه صعود را بكشد. وقتی علی كفاشیان در مصاحبه دیروزش می‌گوید كی روش از ما گلایه دارد كه چرا زودتر از اینها با باشگاه‌ها جلسه‌ای برگزار نكرده‌ایم، دیگر باید به كی روش حق داد كه این فوتبال را با برنامه‌ای خارج از عرف حرفهای برای صعود در جام جهانی امیدوار كند. این جمله‌ای از رئیس فدراسیون فوتبال ایران است، بخوانید و حظش را ببرید: «به‌خاطر محدودیت زمانی امكان برگزاری این جلسه فراهم نشد...» همان جلسه‌ای كه باید با باشگاه‌ها برگزار می‌شد و فدراسیون را به این نتیجه می‌رساند كه می‌خواهد برنامه نرمال كی‌روش را اجرا كند یا برنامه ویژه را، اینكه اردوی تیم ملی می‌تواند از 20 فروردین برگزار شود یا از 24 اردیبهشت. فدراسیون اما دچار محدودیت زمانی بوده. این خنده‌دار نیست؟ فدراسیون فوتبال اغلب مشغول كارهایی است كه می‌داند انجام شدنی نیست، نه آن كارهایی كه انجام شدنی است. فدراسیون در همین روزهایی كه فرصت برگزاری یك جلسه با باشگاه‌ها را نداشته، مشغول مذاكره با AFC است برای اینكه بتواند دو بازی از لیگ قهرمانان آسیا را به جای اردیبهشت در شهریور برگزار كند. جالب اینكه كفاشیان در این‌باره می‌گوید: «بعید است كه آنها با پیشنهاد ما موافقت كنند.» این فدراسیون فوتبال ایران است، فدراسیونی كه در جلساتش كارلوس كی روش را خسته كرده اما برای كلیدی‌ترین جلسه‌ای كه مد نظر سرمربی تیم ملی است، وقت ندارد! كی روش اولین مربی است كه از صعود حرف می‌زند، از صعود به دور دوم جام جهانی، یك اتفاق تاریخی برای فوتبال ایران، فوتبالی كه وقتی فیفا كارنامه‌اش را در مراسم قرعه‌كشی دست کی‌روش می‌دهد، انگار یك یادآوری است برای کی‌روش كه بداند كجا كار می‌كند: «زمانی كه برای قرعه‌كشی به برزیل رفته بودم فیفا برنامه‌هایی از اطلاعات 32 كشور را به ما داد كه اجازه دهید اشاره‌ای به آن داشته باشم. در برگه مخصوص ایران نوشته شده بود كه تیم ملی فوتبال چهارمین حضور خود در جام جهانی را تجربه می‌كند و یك برد، 2 تساوی، 6 باخت، 6 گل زده و 18 گل خورده را در مرحله گروهی سه جام جهانی كه در آن حضور داشته، به دست آورده است. زمانی كه این آمار را از فیفا مطالعه كردم درك من ساده بود و این یعنی 30 سال بود در یك خط ثابت بوده و هیچ پیشرفتی نداشتیم. این چیزی نیست كه من بگویم بلكه فیفا آن را می‌گوید». کی‌روش و وعده جاه‌طلبانه صعود
فرشاد کاس‌نژاد: این یك وعده یا نقشه فوق‌العاده است، در لفافه حرفهای كارلوس كی روش. باید به او تبریك گفت، تبریك بابت این جاه‌طلبی و شهامت. کی‌روش از صعود حرف می‌زند و برای او راه صعود از 9 آوریل آغاز می‌شود، نه از 14 مه. کی‌روش این‌بار سعی كرد به همه بفهماند كه اگر بازیكنان ملی تیم‌های حاضر در لیگ قهرمانان آسیا را می‌خواهد، اگر پیشنهادش این بود كه جام حذفی برگزار نشود، چه خیالی در سرش است، خیال صعود؛ آنچه در فوتبال ایران كمتر كسی به آن امیدوار بوده و فدراسیون فوتبال پس از قرعه‌كشی جام جهانی حتی یك كلمه درباره‌اش حرف نزده. این اما وعده كارلوس كی روش است، وعده‌ای كه حتی انگار خبرگزاری‌هایی كه گزارش - مصاحبه كنفرانس را نوشته‌اند، در انتخاب تیتر به آن توجه نكرده‌اند. انگار هیچ‌كس حتی وعده کی‌روش را باور نكرده است. کی‌روش 2 برنامه دارد، برنامه نرمال و برنامه ویژه. برنامه نرمال همان چیزی است كه باشگاه‌ها را با چالش مواجه نمی‌كند اما برنامه ویژه همان برنامه‌ای است كه کی‌روش را به امیدواری برای صعود نزدیك كرده است، یك برنامه ویژه كه او نوشته و می‌خواهد به جنگ برنامه‌های 40-30 ساله برود: «اسپانیا 70 تا 80 سال طول كشید تا به قهرمانی رسید اما من فقط 3 هفته وقت دارم كه تیم را آماده حضور در جام جهانی كنم. كشورهای دیگر 40-30 سال زمان داشته‌اند تا آماده شده‌اند. پس نظرم این است كه چاره‌ای نداریم جز اینكه برنامه‌های ویژه را انتخاب كنیم.» برای کی‌روش انتخاب بهترین راه برای صعود آنچنان كلیدی است كه می‌تواند به بازی تداركاتی با روسیه پاسخ منفی بدهد چون امیدوار است به برگزاری بازی‌های تداركاتی هدفمند كه به بازی‌های تیم ملی ایران در جام جهانی شباهت‌های فنی داشته باشد. علی كفاشیان اما می‌تواند شما را شگفت‌زده كند: «بیشتر اردوهای تیم ملی در ایران یا اروپا خواهد بود و ممكن است تیم ملی به آفریقا نیز برود و اردویی برگزار كند اما هنوز هیچ‌كدام از این اردوها قطعی نشده است.» سرمربی تیم ملی از امیدهای پررنگ خود برای صعود حرف می‌زند و رئیس فدراسیون هنوز برنامه هیچ اردویی را قطعی نكرده است. اینجاست كه کی‌روش صاحب این حق می‌شود كه اینچنین كنایه بزند: «به تمامی نظرات احترام می‌گذارم. اگر برخی‌ها می‌گویند كه موافق نیستیم به آنها احترام می‌گذارم. تنها وقتی كه احترام نمی‌گذارم، زمانی است كه بگویند چرا این مسائل در كشورهای دیگر رخ نمی‌دهد.» كی‌روش از این حرف دلگیر است، اینكه بگوییم چرا در كشور دیگری سرمربی تیم ملی پیشنهاد تعطیلی جام حذفی یا شركت تیم‌ها بدون بازیكنان ملی در لیگ قهرمانان را نمی‌دهد. دلیل احترام نگذاشتن به این بحث را باید در جای دیگری از حرفهای دیروز كارلوس کی‌روش پیدا كنیم: «در سایت فدراسیون افغانستان یا سومالی هم برنامه كامل لیگ منتشر شده...» کی‌روش حرفش را زده، با همین یك عبارت. او شاید چاره‌ای ندارد كه در این فوتبال، برنامه ویژه‌ای بنویسد، برنامه‌ای كه در آن تقاضاهای سرمربی از باشگاه‌ها غیرحرفه‌ای است اما او در فوتبال ایران فقط با همین تقاضاهای خارج از عرف حرفهای می‌تواند وعده صعود بدهد و نقشه صعود را بكشد. وقتی علی كفاشیان در مصاحبه دیروزش می‌گوید كی روش از ما گلایه دارد كه چرا زودتر از اینها با باشگاه‌ها جلسه‌ای برگزار نكرده‌ایم، دیگر باید به كی روش حق داد كه این فوتبال را با برنامه‌ای خارج از عرف حرفهای برای صعود در جام جهانی امیدوار كند. این جمله‌ای از رئیس فدراسیون فوتبال ایران است، بخوانید و حظش را ببرید: «به‌خاطر محدودیت زمانی امكان برگزاری این جلسه فراهم نشد...» همان جلسه‌ای كه باید با باشگاه‌ها برگزار می‌شد و فدراسیون را به این نتیجه می‌رساند كه می‌خواهد برنامه نرمال كی‌روش را اجرا كند یا برنامه ویژه را، اینكه اردوی تیم ملی می‌تواند از 20 فروردین برگزار شود یا از 24 اردیبهشت. فدراسیون اما دچار محدودیت زمانی بوده. این خنده‌دار نیست؟ فدراسیون فوتبال اغلب مشغول كارهایی است كه می‌داند انجام شدنی نیست، نه آن كارهایی كه انجام شدنی است. فدراسیون در همین روزهایی كه فرصت برگزاری یك جلسه با باشگاه‌ها را نداشته، مشغول مذاكره با AFC است برای اینكه بتواند دو بازی از لیگ قهرمانان آسیا را به جای اردیبهشت در شهریور برگزار كند. جالب اینكه كفاشیان در این‌باره می‌گوید: «بعید است كه آنها با پیشنهاد ما موافقت كنند.» این فدراسیون فوتبال ایران است، فدراسیونی كه در جلساتش كارلوس كی روش را خسته كرده اما برای كلیدی‌ترین جلسه‌ای كه مد نظر سرمربی تیم ملی است، وقت ندارد! كی روش اولین مربی است كه از صعود حرف می‌زند، از صعود به دور دوم جام جهانی، یك اتفاق تاریخی برای فوتبال ایران، فوتبالی كه وقتی فیفا كارنامه‌اش را در مراسم قرعه‌كشی دست کی‌روش می‌دهد، انگار یك یادآوری است برای کی‌روش كه بداند كجا كار می‌كند: «زمانی كه برای قرعه‌كشی به برزیل رفته بودم فیفا برنامه‌هایی از اطلاعات 32 كشور را به ما داد كه اجازه دهید اشاره‌ای به آن داشته باشم. در برگه مخصوص ایران نوشته شده بود كه تیم ملی فوتبال چهارمین حضور خود در جام جهانی را تجربه می‌كند و یك برد، 2 تساوی، 6 باخت، 6 گل زده و 18 گل خورده را در مرحله گروهی سه جام جهانی كه در آن حضور داشته، به دست آورده است. زمانی كه این آمار را از فیفا مطالعه كردم درك من ساده بود و این یعنی 30 سال بود در یك خط ثابت بوده و هیچ پیشرفتی نداشتیم. این چیزی نیست كه من بگویم بلكه فیفا آن را می‌گوید». ارسال نظر
پربیننده