حضرت آیت‌الله خامنه‌ای اهمیت اربعین اباعبدالله(ع) را در احیاگری فلسفه شهادت و استمرار نهضت ظلم‌ستیزانه امام حسین(ع) می‌دانند و درس بزرگ آن را زنده نگه‌داشتن یاد و خاطره شهادت در مقابل تبلیغات دشمن معرفی می‌کنند. آنچه در ادامه می‌آید گزیده‌ای از «روایت تاریخی واقعه اربعین» در بیانات رهبر انقلاب اسلامی است كه ضمن شرح تاریخی ماجرا به تبیین اهمیت و ابعاد موضوع می‌پردازد.
ماجرای ورود جابربن عبدالله انصاری به مزار امام حسین(ع) در اربعین
چه آمدن خاندان پيغمبر در روز اربعين به كربلا- كه بعضى روايت كرده‌اند- درست باشد يا درست نباشد، ظاهرا در اين ترديدى نيست كه جابربن‌عبدالله انصارى به همراه يكى از بزرگان تابعين- كه نام او را بعضى عطيه گفته‌اند- اين راه را طى كردند و در اين روز بر سر مزار شهيد كربلا حاضر شدند. شروع جاذبه مغناطيس حسينى، در روز اربعين است. جابربن‌عبدالله را از مدينه بلند مى‌كند و به كربلا مى‌كشد.... جابربن‌عبدالله جزو مجاهدين صدر اول است؛ از اصحاب بدر است؛ يعنى قبل از ولادت امام حسين، جابربن‌عبدالله، در خدمت پيغمبر بوده و در كنار او جهاد كرده است. كودكى، ولادت و نشو و نماى حسين‌بن‌على (عليه‌السلام) را به چشم خود ديده است. جابربن‌عبدالله به طور حتم بارها ديده بود كه پيغمبر اكرم، حسين‌بن‌على را در آغوش مى‌گرفت، چشم‌هاى او را مى‌بوسيد، صورت او را مى‌بوسيد، پيغمبر به دست خود در دهان حسين‌بن‌على غذا مى‌گذاشت و به او آب مى‌داد. اينها را به احتمال زياد جابربن‌عبدالله به چشم خود ديده بود. جابربن‌عبدالله به طور حتم از پيغمبر به گوش خودش شنيده باشد كه حسن و حسين سرور جوانان اهل بهشتند... اينها همه جلوی چشم جابر بن‌عبدالله انصارى است. حالا جابر شنيده كه حسين‌بن‌على را به شهادت رسانده‌اند. جگرگوشه پيغمبر را با لب تشنه شهيد كرده‌اند. از مدينه راه افتاده است، از كوفه، عطيه با او همراه شده است. عطيه روايت مى‌كند كه: «جابربن‌عبدالله به كنار شط فرات آمد، آنجا غسل كرد، جامه سفيد و تميز پوشيد و بعد با گام‌هاى آهسته، با احترام به سمت قبر امام حسين(ع) روانه شد. آن روايتى كه من ديدم اينطور است، مى‌گويد: وقتى به قبر رسيد، سه مرتبه با صداى بلند گفت: «الله‌اكبر، الله‌اكبر، الله‌اكبر»؛ يعنى وقتى كه مى‌بيند كه چطور آن جگرگوشه پيغمبر و زهرا را، دست غارتگر شهوات طغيانگران، اينطور با مظلوميت به شهادت رسانده، تكبير مى‌گويد. بعد مى‌گويد: از كثرت اندوه، جابربن‌عبدالله روى قبر امام حسين از حال رفت، غش كرد و افتاد. نمى‌دانيم چه گذشته است اما در اين روايت مى‌گويد، وقتى به هوش آمد، شروع كرد با امام حسين صحبت كردن: «السلام عليكم يا آل‌الله، السلام عليكم يا صفوه‌الله». 1/1/1385
اربعین؛ سرآغاز گسترش جریان مبارزه با ظلم بعد از حادثه عاشورا
اربعين در حادثه كربلا يك شروع بود؛ يك آغاز بود. بعد از آنكه قضيه كربلا انجام گرفت- آن فاجعه بزرگ اتفاق افتاد- و فداكارى بى‌نظير اباعبدالله(ع) و اصحاب و ياران و خانواده‌اش در آن محيط محدود واقع شد، حادثه اسارت‌ها پيام را بايد منتشر مى‌كرد و خطبه‌ها و افشاگرى‌ها و حقيقت‌گویى‌هاى حضرت زينب (سلام‌الله‌عليها) و امام سجاد(ع) مثل يك رسانه پرقدرت بايد فكر و حادثه و هدف و جهت‌گيرى را در محدوده وسيعى منتشر مى‌كرد؛ و كرد. خاصيت محيط اختناق اين است كه مردم فرصت و جرأت اين را پيدا نمى‌كنند كه حقايقى را كه فهميده‌اند، در عمل خودشان نشان بدهند؛ چون اولا دستگاه ظالم و مستبد نمى‌گذارد مردم بفهمند و اگر فهم مردم از دست او خارج شد و فهميدند، نمى‌گذارد به آنچه فهميده‌اند، عمل كنند. در كوفه، در شام، در بين راه، خيلى‌ها از زبان زينب كبرى(سلام‌الله‌عليها) يا امام سجاد(ع) يا از ديدن وضع اسرا، خيلى چيزها را فهميدند، ولى كى جرأت مى‌كرد، كى توانایى اين را داشت كه مقابل آن دستگاه ظلم و استكبار و استبداد و اختناق، آنچه را فهميده است، بروز دهد؟ مثل يك عقده‌اى در گلوى مومنين باقى بود. اين عقده روز اربعين اولين نشتر را خورد؛ اولين جوشش در روز اربعين در كربلا اتفاق افتاد... شايد اين سياست ولایى هم كه زينب‌كبرى(س) اصرار كرد كه برويم به كربلا- در مراجعت از شام- به خاطر همين بود كه اين اجتماع كوچك اما پرمعنا، در آنجا حاصل شود. حالا بعضى استبعاد كردند كه چطور ممكن است تا اربعين به كربلا رسيده باشند. مرحوم شهيد آيت‌الله قاضى يك نوشته مفصلى دارد، اثبات مى‌كنند كه نه، ممكن است كه اين اتفاق افتاده باشد. به هر حال آنچه در كلمات بزرگان و قدما هست، اين است كه وقتى زينب كبرى و مجموعه اهل‌بيت(ع) وارد كربلا شدند، عطيه عوفى و جناب جابر بن‌عبدالله و رجالى از بنى‌هاشم در آنجا حضور داشتند. اين نشانه و نمونه‌اى از تحقق آن هدفى است كه با شهادت‌ها بايد تحقق پيدا مى‌كرد يعنى گسترش اين فكر و جرأت دادن به مردم. از همين‌جا بود كه ماجراى توابين به وجود آمد اگرچه ماجراى توابين سركوب شد اما بعد با فاصله كوتاهى ماجراى قيام مختار و بقيه آن دلاوران كوفه اتفاق افتاد و نتيجه در هم پيچيده شدن دودمان بنى‌اميه ظالم و خبيث بر اثر همين شد... اين خصوصيت اربعين است يعنى در اربعين افشاگرى هم هست، عمل هم هست، تحقق هدف‌هاى آن افشاگرى هم در اربعين وجود دارد. 28/11/1387