محمدمهدی تقوی: فردی می‌خواست مقدار زیادی باروت را به صورت مخفیانه و قاچاق از شهر خارج كند. ماموران دروازه شهر هنگام خروج، وسایل آن شخص را گشتند و باروت را یافتند. وقتی با خشم از وی دلیل حمل باروت را پرسیدند، پاسخ داد: این باروت نیست؛ ادویه است! دوباره او را مورد سوال قرار دادند و پاسخ همان بود «باروت نیست، ادویه است». ماموران مقداری از باروت را آتش زدند تا به مرد قاچاقچی ثابت كنند فریب وی را نخورده‌اند و اینكه حمل می‌كند، باروت است اما او بازهم طلبكارانه گفت: دیدید ادویه است!! حكایت این شخص، حكایت حامیان رسانه‌ای‌ـ مطبوعاتی چشم و گوش‌بسته دولت یازدهم و وزارت جناب آقای ظریف است كه همه چیز را از دید خود ارزیابی می‌كنند و همواره بر آنند آنچه خود تشخیص می‌دهند و مثلا از توافقنامه ژنو استنباط می‌كنند، صحیح است. آنها مدعی‌اند آنچه در ژنو توسط تیم مذاكره‌كننده هسته‌ای برای كشور به دست آمد، بهترین نتیجه ممكن بود و در این راه حتی دكتر صالحی را كه به عنوان فردی آگاه از مسائل فنی هسته‌ای بیان می‌كند، توافق ژنو با توجه به دست برتر ایران در مذاكرات [به‌خاطر توان هسته‌ای‌اش] می‌توانست با امتیازات بیشتری برای كشور به سرانجام برسد، تخطئه كرده و وی را به سكوت فرامی‌خوانند.
سران این قبیل مطبوعات كسانی هستند كه تا دیروز پیشنهادات مذاكرات اتمی در آلماتی را كه 1+5 حاضر شده بود بسیار بیشتر از آنچه در ژنو 6 به زعم آنها به دست آمد را بدهد، ناچیز برمی‌شمردند. این افراد همان‌ها هستند كه وقتی «بیانیه تهران» در سال 89 با حضور رئیس‌جمهور برزیل صادر شد، آن را بشدت زیر سوال برده و ملی‌گرایی‌شان گل كرده بود و می‌گفتند نباید تولید اورانیم 20 درصد را متوقف كرد و چند كیلو اورانیم 20 تولیدشده را با اورانیم 5/3 مبادله كرد!! آنها حالا كه در قبال توقف كامل تولید اورانیم 20 درصدی و اكسید كردن و بی‌خاصیت‌شدن تمام آنچه تولید كرده‌ایم و پذیرش قطعنامه‌های ظالمانه شورای امنیت سازمان ملل، «شكلات سوئیسی» دریافت کرده‌ایم، مدعی‌اند توافق از این بهتر نمی‌شد. هر چه هم بارك اوباما و جان كری راستش را می‌گویند یا شیمون پرز شعف خود را از امضای این توافق ابراز می‌كند، آن را توجیه می‌كنند.
مطبوعات دولتی یا زیر بیرق دولت رفته كه از نقدهای دلسوزانه و فنی و واقعا وطن‌دوستانه مطبوعات اصولگرا عصبانی‌‌اند، با زدن انگ‌ها و برچسب‌هایی كه همواره درباره خودشان به كار می‌رفته، تمام تلاش خود را به كار گرفته‌اند تا نتیجه توافق ژنو 6 را در افواه عمومی به نفع كشور بنمایانند و حال كه چنین نشده و مردم پس از روشنگری‌های خبرگان و اهل فن مساله هسته‌ای و همچنین بیانیه‌های كاخ سفید درباره توافقنامه، سخنرانی‌های وزیر خارجه آمریكا و جملات سخیف رئیس‌جمهور مؤدب(!) ایالات متحده درباره كشور و ملت ایران، رفته‌رفته با آنچه به كف می‌آوریم و آنچه از دست می‌دهیم، آشنا می‌شوند و كم‌كم صدای اعتراض به آنچه نمایندگان ایران در ژنو بر سر آن توافق كردند كه بیشتر به «تعهدنامه» می‌ماند تا توافقنامه، در حال برخاستن است، درصدد یافتن توجیه‌های جدید هستند. البته مقدار فهم سیاسی و دیپلماتیك این طیف، نه تنها بر اهل فن روشن است، بلكه از دید افكار عمومی نیز پنهان نمانده است.
حضراتی كه تاكنون حاضر نشده‌اند پا را از دایره انكار واقعیت‌ها بیرون نهند، كافی است یك بار دیگر 27 موردی كه ایران پذیرفته و 11 موردی كه 1+5 قرار است به آنها عمل كند را بخوانند تا دلیل شادی پایان‌ناپذیر دوستان غربی خود را دریابند.
جا دارد این جماعت به جای لجاجت، لفاظی‌های رسانه‌ای و تكرار بازی‌های سیاسی ـ روانی كه تخصص‌شان است ولی در دهه 90 دیگر مانند دهه 70 كسی را فریب نمی‌دهد، عقل خود را در جایگاه قضاوت بنشانند و حتی اگر به منافع شخصی و گروهی خود به جای سربلندی ایران می‌اندیشند، درس‌‌آموزی از تاریخ و روی آوردن به واقعیت‌های انكارناپذیر را سرلوحه اعمال خویش قرار دهند.