شورای صنفی نمایش متشکل از تهیه‌کنندگان، سینماداران و پخش‌کنندگان، وضعیت اکران سینما‌ها را سامان می‌داد اما رئیس سازمان سینمایی در برنامه‌ای تلویزیونی اعلام کرد این شورا چالش‌برانگیز و نگران‌کننده است و تا فجر سی و دوم می‌تواند فعالیت کند. ایوبی در نامه‌ای از محمد احسانی معاون فعالیت‌ها خواست تا آیین‌نامه و ضوابط نمایش را تدوین و آماده کند. جلسات تدوین آیین‌نامه و ضوابط نمایش سال 93 در وزارت ارشاد برگزار می‌شود و رایزنی‌های رئیس سازمان سینمایی برای تعیین اعضای جدید شورای صنفی نمایش همچنان ادامه دارد. حبیب کاوش، سخنگوی شورای صنفی نمایش نامه‌ای منتشر کرد. او در بخش‌هایی از نامه‌اش به مشکلات و مسائل پیش آمده در اکران نوروز 90 اشاره داشته است که با تدبیر و درایت شورای صنفی نمایش توانسته‌اند بر این مشکلات فائق آیند. بخش‌هایی از آن نامه را مرور می‌کنیم. «پس هر کسی سنگی می‌انداخت، شبلی، گِلی در انداخت، حلاج آهی کرد. گفتند آخر این همه سنگ انداختند هیچ نگفتی از این گِل آه کنی؟ گفت آنها نمی‌دانند، معذورند، از او سختم می‌آید که داند و نمی‌باید انداخت.» اگر دکتر سنگ می‌اندازد! سرمان می‌شکافد! و ما را چالش‌برانگیز، نگران‌کننده! و حاشیه‌دار!... می‌خواند باکی نیست، او نمی‌داند و معذور است اما این دوست و همکار فرهیخته چرا؟ او که می‌داند، او که خود سال‌ها بر سریر ریاست این شورای صنفی تکیه داشته است، چرا؟ او که حتی سالی را بی‌هیچ حضوری از اعضای صنوف سینماداران، تهیه‌کنندگان، پخش‌کنندگان، کارگردانان و حتی ناظری از ارشاد اکران فیلم‌ها را با همفکری مدیرکل وقت! مثلا به سامان می‌کرده است، چرا؟! اگر به آرشیو انواع سایت‌ها و رسانه‌ها مراجعه کنند تمام گزارشات و مصاحبه‌ها و نقدهای اکران سال 89 در یک کلام مشترک است؛ فیلم‌سوزی. در مقابل خیل فیلم‌هایی که اکران شده بود کل فروش سینماهای تهران – دقیق و قابل ارائه – فقط کمتر از 9 میلیارد تومان است! توضیح اینکه سال 89 سالی بوده است که اکران و شورای صنفی در دست توانای! یاران و شخص آقای دوست و همکار مدعی امروز بوده است! و اما سال 90 سالی که با انتخاب اصلح اعضای صنوف سینماداران، تهیه‌کنندگان، پخش‌کنندگان، کارگردانان و مسؤولی ناظر از وزارت محترم ارشاد، اداره شورای صنفی با تغییراتی در آیین‌نامه به‌دست جمع به واقع منتخب صنوف درآمد، نگاه کنید تفاوت عملکرد را! فروش کل سینماهای تهران در سال 90 با 48 فیلم در گروه‌های معمولی و 5 فیلم در گروه آزاد به رقم 000/000/000/182 ریال که با محاسبه فروش پشت اکران‌ها به نزدیک 000/000/000/220 ریال نایل آمد یعنی نزدیک به 120 درصد رشد در فروش و به تبع آن جذب مخاطب، حال ببینید و مقایسه آماری کنید که لغت «بحران» را که دوست فرهیخته و همکار مدعی‌مان بر شورای صنفی فعلی متصف می‌کند و از آن سخن می‌گوید چه معنای با مسمایی! پیدا می‌کند. اما حکایت تلخ سال 91 که با اکران نسبتا پرفروش چندفیلم می‌رفت که طلیعه نوروز پرفروش دیگری را به‌دنبال سال موفقیت‌آمیز 90 برای سینمای ایران رقم بزند که... متاسفانه فیلم «بوسیدن روی ماه» به دلیل اصدار نیافتن پروانه نمایش فرصت اکران نوروز پیدا نکرد. اوضاع قمر در عقرب شد! دوست خوب و همکار شریفمان و یارانش تقصیر به گردن شورای صنفی انداختند و به تلافی آن ظلم عظمی، تمام سینما را هدف گرفتند. ارکستر بزرگ مخالفت، نواختن آغاز کرد. رفقای گرداننده کانون کارگردانان، خانه سینما که چندی بود در قالب مثلا اپوزیسیون ادعای رهبری 4 هزار اهالی مظلوم سینما داشتند به منظور نقره داغ‌کردن شورای صنفی قیل و قال‌ها راه انداختند! و در نهایت در آن گل‌آلود آب ماهی گرفتنی! در یک حرکت هماهنگ حقوق تمام اهالی سینما و حتی خود سینما را به ثَمَن بَخس به حراج گذاشتند! در حرکت اول با همکاری مسؤولان حوزه هنری دو فیلم از فیلم‌های نوروز را به بهانه‌های واهی و به یکباره از اکران‌های سینماهای حوزه و شهرداری پایین کشیدند. با ایجاد جو ارعاب و وحشت اکثر سینماهای تهران و شهرستان‌ها را وادار کردند فیلم‌های مزبور را از اکران سینماهای خود بردارند و به‌دنبال آن 14 فیلم خوب، مؤثر و فروشنده سینمای ایران را از بالای دست وزارت ارشاد سر زدند! و اصطلاحا توقیف کردند! بلبشو در اکران آغاز شد. قطعا سال‌ها طول خواهد کشید تا اکران، نمایش و تولید در سینما به روزهای سال 90 بازگردد... هیچ تهیه‌کننده‌ای جرأت اکران‌کردن فیلمش در ماه‌های اول سال 91 را نداشت، شورای صنفی با هزار ترفند، کمک و ارائه امتیازهای مختلف توانست اکران سال 91 را از پیچ‌های خطرناکی که دوستان مسؤول خانه و کانون و البته حوزه برایش ساخته و می‌ساختند با سلامت نسبی عبور دهد. سال 91 با 47 فیلم در سرگروه‌ها و 15 فیلم در گروه آزاد به فروش 000/000/000/224 ریال دست پیدا کرد- البته در سینماهای تهران- بله از نظر فروش رشدی معادل 000/000/000/30 ریال داشتیم اما همانگونه که پیش‌تر اشاره شد متاسفانه 13 درصد هم فرار مخاطب از سالن، محصول سال پرتنش 91 است. روزگار غریبی است همکاران! و اکنون همین آقای مدعی و یارانش توسط آقای دکتر!... دعوت شده‌اند که شورای صنفی نمایش را بسامان کنند؟! «پس شِبلی در برابر آمده و به آواز بلند بانگ کرد و گفت: ای حلاج کمترین مقام این است که می‌بینی بلند‌تر کدام است؟ حلاج گفت: تو را بدان راه نیست».