ساغر فروتن: آزاد ابراهیمی، مجری جوانی است که به‌رغم سن و سال نه‌چندان بالا، عملکرد و تأثیر به نسبت موفق و خوبی را در اجرای برنامه‌های سیمای کردی شبکه جهانی سحر به جای گذاشته است. او در رشته ارتباطات اجتماعی مدرک کارشناسی دارد و درباره اجرا و شیوه‌های موفقیت آن نکاتی به خبرنگار «وطن امروز» گفته که خواندنش خالی از لطف نیست. روش شما به عنوان مجری برای جذابیت‌بخشی به برنامه چیست؟
در ابتدا باید حس اعتماد در مخاطب ایجاد کرد و از طرفی هم مجری باید اصل بی‌طرف بودن درباره خبرها را در نظر بگیرد و سوال‌هایی که ممکن است در ذهن مخاطب ایجاد شود یا سوالات لازم را بین صحبت‌های کارشناس مطرح کند. از این گذشته نوع نگاه به دوربین و صمیمیتی که در نگاه به دوربین و زبان بدن منتقل می‌کند، همه می‌توانند مجری و برنامه را برای بیننده جذاب کند.
چه مدت است که اجرای برنامه «آسو» را برعهده دارید؟
بیش از دو سال است که با این برنامه همکاری می‌کنم. از ابتدای کار خودم بودم و مجری دیگری با برنامه «آسو» همکاری نداشته است.
پیش از این برنامه آیا تجربه برنامه زنده دیگری را هم داشته‌اید؟ یا اجرای همزمان با این برنامه در برنامه‌های دیگری هم دارید؟
دو برنامه زنده دیگر به اسامی «ما و شما» با نام کردی «سحر و بینه‌ران» و «تهران» را هم در حال حاضر علاوه بر «آسو» اجرا می‌کنم. این دو برنامه قبل از آسو شروع شدند. قبل از اینها هم برنامه «دریچه» را داشتم که الان دیگر پخش نمی‌شود. با این برنامه، برنامه‌های میزگرد تلویزیونی را هم شروع کردم. البته برنامه تهران ادامه برنامه دریچه است و قبل از همه اولین تجربه اجرای زنده‌ام با کار در برنامه مطبوعات شروع شده بود.
تجربه‌های قبلی شما چه تاثیری در اجرای کنونی شما دارد؟
تجربه‌های گذشته خیلی تاثیرگذار است. در هر پیشه‌ای تجربه‌های گذشته صددرصد کمک‌کننده هستند و البته هر کار جدیدی ساختار و ویژگی‌های جدیدی دارد که اگر مجری بخواهد موفق شود، باید از تجربه‌های گذشته و ویژگی‌های برنامه جدید استفاده کند.
فکر می‌کنید اجرای شما با دیگر مجریان برنامه‌های با موضوع و ساختار مشابه (چه داخلی و چه خارجی) چه تفاوتی دارد؟
اگر اجرای مرا با مجری‌های شبکه‌های سیما مقایسه کنید می‌بینید که من هیچگاه به دنبال تقلید نبودم و سعی نکردم ادای یک مجری معروف را در بیاورم. همیشه سعی کرده‌ام روش خودم را داشته باشم و فکر می‌کنم هر کسی با ویژگی‌های خاص خودش می‌تواند موفق شود و به همین دلیل فکر می‌کنم خودم هستم و تقلید نکرده‌ام. مورد شاخصی که بینندگان و اطرافیان درباره اجرای من می‌گویند یا در مطبوعات خارج از ایران هم درج شده این است که ارتباطم با بینندگان خیلی قوی است و این ارتباط شامل نگاه و کلام و زبان بدن است.
آیا متنی را برای اجرا در اختیار شما قرار می‌دهند یا شما بداهه‌گویی می‌کنید؟
در برنامه‌های فرهنگی- اجتماعی مثل «ما و شما» برای افزایش جذابیت برنامه بیشتر بداهه‌گو هستم ولی در برنامه‌های سیاسی و مذهبی سری سوالات محوری را در اختیار ما قرار می‌دهند. شخصا همیشه سعی می‌کنم با رعایت محورهای تعیین شده توسط تهیه‌کننده و نویسنده، مطالبی را هم خودم به متن اضافه کنم چون فکر می‌کنم همیشه چند فکر بیشتر از یک فکر جواب می‌دهد لذا فکر خودم را به کمک تهیه‌کننده یا نویسنده می‌آورم و سعی می‌کنم به عنوان کارشناس- مجری در برنامه حضور داشته باشم. همچنین ممکن است کارشناس صحبتی سوال‌برانگیز داشته باشد و من باید در چنین مواقعی سوال لازم را بپرسم تا برنامه برای بیننده خسته‌کننده نشود.
قبل از برنامه آمادگی و تسط ورود به مباحث و هدایت مطالب را دارید؟ این بازمی‌گردد به تجربه شما یا رشته تحصیلی شما؟
به نظرم مجری‌های کنونی دیگر نمی‌توانند مثل مجری‌های 30 سال پیش فقط به اقتضای صدا و چهره و تسلط موفق شوند. مجری‌های دوره ما باید در زمینه‌ای که اجرا می‌کنند اطلاعات داشته باشند و از وقایع مطلع باشند تا مورد قبول مخاطب باشند، این به این معنی نیست که خودشان باید کارشناس درجه یک باشند چون مجری سوال‌کننده است ولی برای اینکه بتواند سوال استخراج کند یا اگر کارشناس به بیراهه می‌رود، دوباره کارشناس را به مسیر بحث برگرداند و کنترل برنامه را در دست داشته باشد. اگر موضوع برنامه مربوط به رشته خودش باشد که چه بهتر و اگر هم نباشد باید سعی کند اطلاعات لازم را کسب کند.
به نظر شما چه افرادی در اجرا ماندگارترند؟
کسانی که اهل نوآوری هستند و صاحب سبک‌اند و از لحاظ چهره و صدا خوب هستند و البته جذابیت موضوعات خود برنامه هم مهم هست. دقیقا مثل یک فیلم است، اگر یک بازیگر قوی در یک فیلم ضعیف بازی کند بازی‌اش آنقدر در ذهن‌ها نمی‌ماند و برعکس در یک فیلم قوی با جایزه‌های بین‌المللی ممکن است یک بازیگر به شکلی که کاملا ناشناخته بماند
بازی کند.
به فکر اجرا در قالب‌های دیگر هم هستید؟
علاقه‌مندم در قالب جنگ و مسابقه و شو هم وارد شوم، کما اینکه در گذشته هم در لابه‌لای برنامه در چنین مواردی هم اجرا داشتم ولی به صورت مستقل نبوده و خیلی برایم جالب است که یک برنامه جنگ مستقل را اجرا کنم.
چه الگویی برای کار اجرا در ذهنتان دارید و آن را دنبال می‌کنید؟
الگوی من این است که با اطلاعات وارد اجرا شوم و به طور کلی از آنجایی که گفت‌وگوهای ما به دو گونه است و گاهی اوقات برنامه گفت وگومحور و گاهی اوقات شخص‌محور است، در هردو مورد یعنی هم درباره سوابق و تخصص‌های شخص و هم پیرامون موضوع بررسی می‌کنیم.
به نظرتان این برنامه ویژگی‌های مطلوب هدفی که از پخش آن وجود دارد را دارا بوده است؟
به هر حال در این دنیا هیچ کاری جز کار خدا کامل نیست و هر کس در حرفه خودش سعی دارد به سمت کامل و بی‌نقص بودن قدم بردارد، این برنامه هم در نتیجه بررسی‌هایی که انجام دادیم و بازخوردی که از مخاطبان داشتیم، برنامه موفقی است و اعتماد مخاطب را جلب کرده و فکر می‌کنم با ساز و کارهایی که می‌توان در نظر گرفت، جا دارد موفق‌تر هم باشد.
چه ویژگی‌هایی به لحاظ حرفه‌ای شما را به اجرای این برنامه ترغیب می‌کند؟
نسبت به قالب محتوایی برنامه آگاهی داشتم و احساس کردم توانایی اجرا در این قالب را دارم، به طور کلی هم اگر احساس کنم که در کاری نمی‌توانم آنطور که باید، ایفای نقش کنم، آن را رد می‌کنم. از طرفی هم نسبت به نظم کاری تهیه‌کننده و تجربه ایشان اعتماد کامل داشتم. این بود که نسبت به کار در «آسو» ترغیب شدم.
چرا این همه برنامه گفت‌وگومحور در تلویزیون وجود دارد ولی معدود هستند برنامه‌هایی که پرمخاطب می‌شوند و می‌توانند تاثیرگذار باشند؟
با توجه به شبکه‌ها و برنامه‌های متفاوت گفت‌وگومحور در شرایط رسانه‌ای امروز، رقابت خیلی بالاست و برنامه‌ای می‌تواند در این رقابت موفق باشد که موضوعات را– چه شخص محور و چه موضوع‌محور- به نحوی انتخاب کند که در زندگی روزمره مردم ملموس باشد و این تنها نظر بنده نیست و نظر بزرگ‌ترین سیاستگذاران عرصه رسانه است. موضوع و میهمان برنامه و رنگ و لعاب برنامه و استودیو و کیفیت پخش، نقش اصلی را در جذب مخاطب داراست. بحث دیگر این است که برنامه تا چه حد می‌تواند پاسخگوی سوالات مخاطب باشد واین امر، وظیفه مجری است.
آیا تا به حال انتقاد و پیشنهادی در مورد نحوه اجرای خود از مخاطبان دریافت کرده‌اید؟
نمی‌توان گفت خوشبختانه یا شوربختانه، ولی تا به حال همه تماس‌ها و ایمیل‌هایی که دریافت شده در قالب تعریف و توصیف بوده و انتقاد نداشتیم. معتقدم اگر انتقاد به‌جا و سازنده باشد، خیلی خوب است و یکی از عوامل یاری‌دهنده در پیشرفت‌های حرفه‌ای محسوب می‌شود.