محله درخونگاه،گذر مستوفی یک پهلوان قدیمی دارد که هنوز هم قدیمی‌ها با چنان آب و تابی از نامش یاد می‌کنند که از هر حلوایی شیرین‌تر است. محمدرضا طالقانی مردی برخاسته از جنوب شهر که هنوز وقتی پای صحبتش می‌نشینید صمیمیت را در تمام کلماتی که این پهلوان نامی کشتی به زبان می‌آورد خوب درک می‌کنید. حاجی به یک آرامشی در این چند سال رسیده که خیلی خوب در فهوای کلامش هویداست و زمانی که می‌خواهید بفهمید به‌رغم تمام ناملایمتی‌هایی که در این چند وقت به او شده چگونه این همه آرامش را کسب کرده می‌توانید به همان خاطرات بهمن 57 نقب بزنید. آن خاطرات آنقدر زیبا است که در هر گوشه‌ای نوشته شده مخصوصا آنجایی که از زبان پهلوان نقل می‌کنند «دستان امام را در دست گرفتم خیلی آرامش داشت، نبض من تند می‌زد ولی امام کاملا با آرامش رفتار می‌کرد، غسل شهادت کرده بودم، من از اتفاقاتی که ممکن بود برای ما پیش بیاید نگران بودم. نمی‌دانستم به زندان اوین می‌رویم یا جای دیگر اما حالت امام بسیار دیدنی بود. ایشان شانه را از جیبشان خارج کردند و محاسن خود را شانه زدند عمامه را به دور زانوی خود پیچیده و مرتب کردند و بر سر گذاشتند و عبا را نیز به‌دوش انداختند خیلی آرامش داشتند، مردان بزرگ چنین‌اند...» حالا حاجی از آن روزهایی که حفاظت امام را برعهده داشت تا به امروز که گرد تجربه‌های تمام این سال‌ها روی موهایش نشسته به همان آرامشی دست پیدا کرده که یادگاری حضرت امام است. او هنوز هم همان پهلوانی است که اگر پا دهد در گود زورخانه با ذکر یا علی مدد شیر خدا کباده می‌زند و چرخ می‌زند و صد جفت میل می‌گیرد. هنوز هم همان پهلوانی است که حمایتش از خانواده‌های بی‌سرپرست زبانزد خاص و عام است، این نشان پهلوان‌های خاکی است،پهلوان‌هایی از جنس پوریای ولی، از جنس
آقا تختی و از نوع محمد رضا طالقانی. شاید این رسم بد روزگار است که با پهلوان‌های زنده اینگونه بی‌ملایمتی می‌کنند، شاید این رسم روزگار است پهلوان‌ها باید خانه‌نشین شوند و عده‌ای با لباس‌های فرم، خیلی شیک و مجلسی جای آنها را می‌گیرند، شاید این رسم روزگار است ولی باید بدانند هنوز هم مردم کوچه و بازار، فرقی نمی‌کند هوادار فوتبال باشند یا کشتی یا هر ورزش دیگر، قلبشان با پهلوانی است که همیشه زمان فراجناحی بوده، پهلوانی از جنس خود مردم و زمانی می‌توانيد این استدلال را باور کنید که پا به سالن‌های ورزشی می‌گذارید، فقط کافی است پهلوان آنجا باشد، درست مثل همین فینال لیگ کشتی که وقتی نام محمدرضا طالقانی از بلندگوها پخش شد چنان شور و شوقی در بین جمعیت حاضر موج زد که گویی حاجی یک بار دیگر دوبنده بر تن کرده و می‌خواهد در میان گود کشتی بگیرد. او محمدرضا طالقانی است مردی از تبار پوریای ولی که بازوبندش نقش و نگار مولای شیعیان حضرت امیر است و هیچ‌کس نمی‌تواند ذره‌ای از خاطر او را آزرده کند چون هنوز بعد از گذشت نسل‌ها از دوران طلایی او هم نسلان ما نیز به احترام او شانه‌هایش را می‌بوسند.
آقای طالقانی بعد از آن اتفاقی که در مجمع فدراسیون ورزش‌های زورخانه‌ای افتاد، اول از همه می‌خواستیم بدانیم شما چه کار می‌کنید. بعد از آن همه روز شلوغ، حتما وقت بیشتری این روزها دارید.
راستش را بخواهید کارم از آن روز کمتر نشده که هیچ بیشتر هم شده است. مردم سر من منت دارند و هر کاری داشته باشند سعی می‌کنم مثل یک نوکر برایشان انجام بدهم. این روزها یا دادگاه هستم که نوکری مردم را بکنم یا اینکه جای دیگر به مردم کشورم کمک می‌کنم. لطف مردم خیلی زیاد است و من اگر از صبح تا شب هم برای آنها وقت بگذارم باز هم زمان کم می‌آورم.
در این ورزشی که همه‌اش شده درگیری و جنگ لفظی و به اصطلاح عامه «کل کل» و بدگویی پشت سر هم، یک نفر پیدا شده مثل شما که حتی یک نفر هم پشت سرش بد نمی‌گوید. می‌دانم شاید جواب دادن به این سوال سخت باشد اما چه شده که شما اینطور در دل مردم جا باز کرده‌اید و در این بازار مکاره لقب «پهلوان» واقعی را زیبنده خود کرده‌اید؟
اول باید بگویم که خودم را به هیچ وجه در حد و اندازه چیزی که می‌گویید نمی‌دانم اما منشأ لطف مردم به خودم را تنها در یک چیز می‌دانم. مولایم علی (ع) جمله زیبایی دارد که همیشه سعی کرده‌ام این را آویزه گوشم کنم و آن هم این است که اگر می‌خواهی بین مردم عزیز باشی، بی‌نیازی را بخواه. همچنین علی (ع) گفته عبادت به جز خدمت به خلق نیست. اگر این دو جمله را همیشه به یاد داشته باشیم همه کارهایمان برای رضای خداست. همه کسانی که من را می‌شناسند می‌دانند هیچ وقت برای کمک کردن به مردم ریالی برای خودم نخواسته‌ام. خدا هم همیشه به من محبت داشته است. هر جا هم که احساس کرده‌ام بودنم می‌تواند گره‌ای باز کند رفته‌ام. در این سی، چهل سال که از عمر انقلاب می‌گذرد حاضر بوده‌ام جانم را برای مملکتم بدهم.
دقیقا به خاطر همین شیوه رفتاری‌تان بود که جامعه ورزش به خاطر اتفاقی که در مجمع فدراسیون ورزش زورخانه‌ای افتاد دل‌آزرده شد.
برایم این اتفاق قابل پیش‌بینی بود. در همه این سال‌هایی که توفیق خدمت به ورزش را داشته‌ام همیشه آماده بودم که چنین اتفاقی بیفتد. دلیلش هم برایم کاملا روشن است. من هیچ وقت عضو هیچ گروه و حذب و دسته‌ای نبوده‌ام و هر وقت هر تغییر و تحول سیاسی رخ داد و من هم در ورزش سمتی داشتم با این تحولات سیاسی برکنار شدم.
برای ما که از دور اتفاقات ورزش را رصد می‌کنیم، رفتاری که با شما شد قابل هضم نبود. خود شما توانسته‌اید آن اتفاق را هضم کنید؟
شاید باورش برای شما سخت باشد اما من همان ثانیه اول آن اتفاقات را هضم کردم چون از روز اول می‌دانستم که قرار است چنین رفتاری صورت بگیرد. من فقط نوکر مردم هستم و حاضر نیستم مردم کشورم را به هیچ حذب و گروه سیاسی بفروشم. می‌دانستم که این اتفاق برایم می‌افتد. من هیچ وقت اهل تنش و جنجال نبودم. ضمن اینکه فکر می‌کنم مردم ما خیلی خوب متوجه می‌شوند چه کسی برایشان کار انجام داده. الان هم می‌گویم بابت اتفاقی که افتاد از کسی دلگیر نیستم.
آقای طالقانی! یک زمانی بود که همه ما شعار می‌دادیم که اگر وزیر ورزش از ورزش باشد همه مشکلات حل می‌شود و حداقل اتفاق مثبتش این است که جامعه ورزش را می‌شناسد و اجازه بی‌احترامی به مو سپیدکرده‌ها را نمی‌دهد اما باورش خیلی دشوار بود که در وزارتخانه‌ای که وزیرش یک کشتی‌گیر است و معاونش از قهرمانان ورزشی، چنین اتفاقی برای شما بیفتد.
فرمایش شما را قبول دارم اما همانطور که گفتم از کسی ناراحت نیستم. من می‌دانستم که باید قانون را رعایت کنم و به خاطر بازنشستگی در انتخابات شرکت نکنم.
اما خب همه می‌دانیم که اگر قرار باشد قانون را دور بزنیم خوب بلد هستیم. مثلا آقای کفاشیان با وجود اینکه بازنشسته هست با مجوز دولت دارد
کار می‌کند.
به هر حال قانون برای من اهمیت خیلی زیادی دارد. به خاطر همین احترامی که برای قانون قائل هستم گفتم که در انتخابات شرکت نمی‌کنم اما بزرگواران اصرار کردند که شما باید در انتخابات شرکت کنی. به آنها گفتم که دوست ندارم باعث مزاحمت کسی بشوم اما گفتند که شما باید بیایی. سرانجام بر حسب وظیفه روز مجمع قصد داشتم در جلسه حاضر شوم که آن اتفاق افتاد.
بعد از این اتفاق باید منتظر باشیم که شما را دوباره در ورزش ببینیم؟
راستش را بخواهید من به خاطر بازنشستگی دیگر قانونا نمی‌توانم در انتخابات شرکت کنم. نمی‌خواهم با آمدنم به ورزش کسی را اذیت کنم. ضمن اینکه شاید اگر دوباره بیایم ممکن است همان اتفاقی که اخیرا افتاد برایم تکرار شود و اگر اجازه بدهید از طریق روزنامه شما اعلام کنم که دیگر به ورزش بازنمی‌گردم.
به عنوان سوال آخر می‌خواهیم نظر شما را درباره انتخابات فدراسیون کشتی بپرسیم. فکر می‌کنید چه چیزی به نفع کشتی است؟
احساس می‌کنم اگر رسول خادم بماند و به عنوان رئیس انتخاب شود حال و روز کشتی خوب شود. رسول هم قهرمان است هم مدیر و مدبر. اگر در این چند سال می‌گشتیم به خوبی رسول پیدا نمی‌کردیم. دیدید که او در زمان مدیریت خطیب با تمام مشکلاتی که وجود داشت چگونه تیم را قهرمان کرد. اگر ما شایستگی استفاده از رسول را داشته باشیم او برای فدراسیون کشتی بهترین گزینه است.