پرویز شیخطادی که توانست جایزه بهترین کارگردان را از جشنواره فجر و چین دریافت کند، وضعیت فرهنگ و هنر کشور را در نامه‌ای به کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی تشریح کرد. او تاکید کرده است، دولت‌ها متغیر و با اهداف و ضروریات متغیر و گاها بی‌ثبات روبه‌رو هستند و در مقابل بنیادهای فرهنگی، اخلاقی، هنر و اندیشه اسلامی از ارزش‌های الهی تغذیه می‌کنند و از ثبات برخوردارند. بخشي از نامه شیخطادی که این فیلمساز در اختیار خبرگزاری فارس قرار داده به شرح زیر است: «طی سال‌ها مجاورت با وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و بررسی عملکرد این وزارتخانه در دولت‌ها با وزرا و معاونت‌های مختلف در سطوح متفاوت علمی و تجربی، نتایج زیر به دست آمد: دولت‌ها متغیر و با اهداف و ضروریات متغیر و گاها بی‌ثبات روبه‌رو هستند و در مقابل بنیادهای فرهنگی، اخلاقی، هنر و اندیشه اسلامی از ارزش‌های الهی تغذیه می‌کنند و از ثبات برخوردارند لذا نمی‌توانند دستخوش متغیرها، مصلحت‌ها و سیاست‌های متغیر قوه مجریه قرار گیرند. تمام دولت‌ها به اندازه فهم و ضرورت‌های اجرایی خویش فرهنگ و اندیشه اسلامی را تعریف و جهت داده‌اند. گستره فرهنگ و اندیشه اسلامی در اندازه‌ای است که در ظرف ساختاری قوه مجریه نمی‌گنجد. فرهنگ و اندیشه اسلامی در حقیقت باید بازوی فکری و اخلاقی ملت و تمامی قوا باشد ؛ نه مجری سیاست‌های انحصاری یک قوه خاص.تا این زمان ابزارهای فرهنگی و هنری و اندیشه‌ساز و موثر بر سرنوشت کلان یک ملت در خدمت تحمیل مقاصد سیاسی و عقیدتی یک قوه به کل نظام عمل کرده و موثر‌ترین و خطرناک‌ترین ابزار کودتاهای مخملی و نرم و مدل‌های در راه همین ابزار فرهنگ و هنر و اندیشه‌ساز بوده و خواهد بود. تاکنون دولت‌ها عملا توسط وزارت ارشاد دین را براساس مقتضیات قوه مجریه تئوریزه کرده‌اند زیرا این توان در وزارتخانه وجود ندارد تا علوم انسانی اسلامی را وارد هنر و اندیشه و فرهنگ کند و برعکس هربار پشتش از سه جهت به خاک نشسته. 1- بارش‌های شدید فرهنگ و هنر و اندیشه سکولار بر علوم انسانی اسلامی و ملی/ 2- اجرای سیاست‌های دوره‌ای و سلیقه‌ای قوه مجریه توسط وزارت ارشاد اسلامی/ 3- تاثیر هنرمندان و روشنفکران سکولار و دین‌گریز متاثر از علوم انسانی غرب بر وزارتخانه.
چنانچه همه موارد بالا مردود باشد با یک نگاه آماری و تجربی با طرح چند سوال به سادگی می‌توان به نتایج مطرح شده دست یافت: چه میزان برای تمدن نوین اسلامی تلاش صورت گرفته؟/ چه میزان در رشد ازدواج فرهنگسازی شد؟/ چه میزان در رفع بلای اعتیاد در جامعه سرمایه‌گذاری فرهنگی و هنری شد؟/ چه میزان در پیشگیری فتنه‌های سیاسی کار فرهنگی صورت گرفت؟/ چه میزان در رفع فسادهای اجتماعی و اخلاقی کار فرهنگی شد؟/ چه میزان برای ارتقای فهم و درک سیاسی ملت کار فرهنگی انجام پذیرفت؟/ چه میزان علوم انسانی اسلامی ترویج شد؟/ چه میزان سینمای کشور در مسیر انقلاب و اسلام قرار گرفت؟/ چه میزان تئاتر و سایر هنرها همسو با انقلاب و اندیشه و علوم اسلامی قرار گرفت؟/ چه میزان در فضای مجازی جهان سرمایه‌گذاری شد؟ کجای این فضای ارتباط جهانی با ملت‌ها قرار داریم؟/ چه میزان به مشارکت و ایجاد علاقه در علما و دانشمندان و نخبگان برای شرکت در امور فرهنگی و هنری سرمایه‌گذاری شد؟/ چه میزان در اصلاح رفتارهای اجتماعی کار فرهنگی و هنری انجام پذیرفت؟/ چه میزان در ادب سیاسیون تاثیرگذار بوده؟/ چه میزان در ادب اجتماعی کار فرهنگی و هنری انجام پذیرفت؟/ چه میزان در آشتی ملی و قومی و همدلی ملی کار فرهنگی و هنری انجام پذیرفت؟/ چه میزان کار فرهنگی برای دفع انحرافات فرقه‌ای و مذهبی انجام پذیرفت؟/ چه میزان در دفاع از بی‌حرمتی‌های بین‌المللی به فرهنگ اسلامی و ایرانی کار فرهنگی و هنری انجام پذیرفت؟/ چه میزان در بیداری اسلامی کار فرهنگی و هنری انجام پذیرفت؟/ چه میزان کار فرهنگی و هنری برای بازگشت بانوان و مادران به خانه انجام پذیرفت؟/ چه میزان کار فرهنگی و هنری در حوزه حجاب، عفت و پاکدامنی عمومی انجام پذیرفت؟/ چه میزان کار فرهنگی و هنری در جذب سرمایه‌های انسانی و نخبه‌هایمان انجام پذیرفت؟/ چه میزان کار فرهنگی برای جلوگیری از مهاجرت نخبگان انجام پذیرفته؟/ چه میزان در اطلاع‌رسانی به دفتر رهبری کمک کردند؟/ چه میزان در تصمیم‌گیری به ولی امر کمک کردند؟/ و...
همه هشدارها و توصیه‌های ولی امر که باید توسط دستگاه اصلی فرهنگ و هنر و اندیشه اسلامی به حرکت و جریان تبدیل می‌گردید تقریبا در همه دولت‌ها بر زمین ماند و این ملت و رهبر مظلوم بود که خسارت‌ها را بر دوش گرفتند و همچنان باید گرده خود را برای مصیبت‌های فرهنگی و خسارت‌های آینده آماده کنند. آیا واقعا این اشکال از بیخ و بن به ساختار نظام وارد نیست؟ اقتصاد اخلاقی کجاست؟ سیاست اخلاقی کجاست؟ آیا عملا دین و اخلاق از اینها جدا نشده؟ آیا باید اقتصاد برای خود فرهنگ اختصاصی بسازد یا این فرهنگ است که اقتصاد و سیاست را اخلاقگرا می‌کند؟ آیا تاکنون عملکرد دولت و سایر قوا به درستی و منصفانه زیر ذره‌بین نخبگان فرهنگ و هنر قرار گرفته؟ پل ارتباطی سایر قوا و دستگاه‌های تابعه با ملت و مشکلاتشان کیست؟ با چه وسیله‌ای می‌توان مسؤولان را پاسخگوی ملت کرد؟ این حلقه مفقوده کجاست؟ چرا برخی دستگاه‌ها، مراکز، بنیادها و شخصیت‌ها باید از بی‌بی‌سی و شبکه‌های بیگانه بترسند اما از وزارت ارشاد کشور پهناور چندین هزارساله یکتاپرست هسته‌ای و موشکی و... هیچ باکی نداشته باشند؟ آیا این همه امور مهم و حیاتی با همه پیچیدگی‌هایش را می‌توان از قوه مجریه که همواره در مشکلات خودش دست و پنجه نرم می‌کند، توقع داشت؟ آیا باید رگ حیات رسانه ملی یعنی بودجه آن را به دست قوه مجریه سپرد تا هر زمان نقدی صورت گرفت به عنوان اهرم فشار مورد استفاده قرار گیرد؟ اعضای محترم کمیسیون فرهنگی! این یک تصمیم تاریخی سرنوشت‌ساز است که اینک بر دوش شما قرار گرفته و تنها با یک حرکت بزرگ؛ یک انقلاب در اصلاح ساختار مدیریت فرهنگ و اخلاق است که می‌توان سکانداری فرهنگ، هنر و اندیشه اسلامی را که حق ولی امر است به او برگردانیم. شما می‌توانید پاره‌های این حق را تجمیع و یکپارچه کنید تا هرگز با تغییر دولت‌ها دچار توفان‌ها، تزلزل اخلاقی و فرهنگی نگردیم. تاریخ گواهی می‌دهد ملت‌های فقیر از طریق فرهنگ به ثروت رسیدند و چه ملت‌های ثروتمندی که از همین طریق فقیر شدند.