جناب حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر حسن روحانی ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران
با سلام و عرض ادب
وقتی چند روز پیش در جمع مسؤولان آموزش و پرورش از لزوم آموزش حقوق سیاسی به دانش‌آموزان گفتید، این سؤال برای من مطرح شد که واقعا حقوق سیاسی دانش‌آموز چیست؟ یکی غیر از این است که این دانش‌آموز در آینده نه‌چندان دور پای صندوق رای می‌رود و مهم‌ترین حق سیاسی‌اش را تحقق می‌بخشد؟
از لزوم آموزش حقوق شهروندی و سیاسی به دانش‌آموزان سخن گفتن پسندیده است اما از حقوق شهروندی گفتن در حالی که واضح‌ترین حقوق شهروندان کشور به‌راحتی در سال‌های اخیر از سوی جماعتی از نخبگان سیاسی نقض شده است، اگر نگوییم بی‌اثر، قطعا کم‌اثر خواهد بود و مسموع نیست. سخن پیرامون حق واضح شهروندان کشور در احترام به رای آنهاست، حقی که در انتخابات سال 88 به راحتی توسط برخی خواص اصلاح‌طلب لگدمال شد؛ عده‌ای که دیدند نتیجه انتخابات بر میل آنها نیست، ادعای تقلب کردند و جماعت بزرگ‌تری از آنها سکوت اختیار کردند و آنگاه که جامعه نیاز داشت تا نظرشان را پیرامون حقیقت ماجرا ابراز کنند، زبان در کام کشیدند و «کتمان حق» کردند. همه آنچه در سال 88 رخ داد، محصول «کتمان حق» بود.
درباره «کتمان حق» و اثرات آن بر جامعه در کتاب و سنت فراوان سخن داریم. در قرآن نهی آشکار شده است که «حق را با باطل نیامیزید و حقیقت را با آنکه می‌دانید کتمان نکنید» (بقره/ 42)
خداوند این گروه را لعنت هم می‌کند: «اولئک یلعنهم الله و يلعنهم اللاعنون» (بقره/ 159)
مرحوم طبرسی در ذیل اين آیه می‌فرماید: «این آیه دلالت دارد بر اینکه کتمان حق در صورتی که مردم به اظهار آن احتیاج داشته باشند از بزرگ‌ترین گناهان است».
مطابق آیات متعددی از قرآن کریم، یکی از دلایلی که «کتمان حق» مستوجب عذاب اخروی و لعنت پروردگار است، نقش آن در «انحراف جامعه» است. از آنجایی که انسان طبعا خواهان حق است خواصی که حق را کتمان می‌کنند، در واقع جامعه را از سیر تکاملی خود بازمی‌دارند. (آیت‌الله مکارم‌شیرازی، تفسیر نمونه)
در حدیثی از امیر مومنان آمده است، از ایشان پرسیدند: «بدترین خلق خدا بعد از ابلیس کیست؟» امام فرمودند: «آنها دانشمندان و خواصی هستند که حق را کتمان می‌کنند.»
دلیل این عتاب‌های سنگین را باید در تبعات «کتمان حق» جست، آنجا که سکوت خواص، جماعتی از مردم را در گمراهی نگه می‌دارد و سبب از بین رفتن حقوق، اموال و نفوس می‌شود.
«ولا تکتموا الشهاده و من یکتمها فانّه آثم قلبه والله بما تعملون علیم؛ شهادت را پنهان نکنید و هر که آن را پنهان کند یقینا دلش گناهکار است و خدا به آنچه انجام می‌‌دهید داناست».
بنابر این آیه کسانی که از حق آگاهند موظفند شهادت را کتمان نکنند و در اینجا پیداست که شهادت برای حق نیاز به دعوت هم ندارد، یعنی برای حق مردم بدون دعوت باید ادای شهادت کرد. از نظر بسیاری از فقها اداي شهادت «واجب عینی» است یعنی منتظر اقدام دیگران نباید ماند.
پس از حوادث سال 88 بخش عمده‌ای از یک جریان سیاسی کشور (اصلاح‌طلبان) دچار این گناه بزرگ شده‌اند، حساب آنها که ادعای دروغ کردند جداست، منظور در اینجا آنهایی هستند که در برابر این انحراف (دروغ تقلب) سکوت کردند و به هر دلیلی (تعصب، منافع گروهی، کینه، دشمنی، ترس از اطرافیان و ...) حق را بر زبان جاری نکردند و سبب گمراهی جماعتی از هواداران خود شدند، آنگاه که اینان نیاز داشتند که بزرگانشان حق را بر آنها عرضه کنند دریغ کردند. کسانی که ادعای دروغ کردند و شعله آشوب را روشن کردند که مجرمند اما آنهایی که سکوت کردند و حقیقت را کتمان کردند، گناهکارند که مطابق آیات و روایات گناهشان مستوجب لعنت خداست.
جناب حجت‌الاسلام والمسلمین روحانی!
تا سایه این گناه شایسته لعن خدا بر سر این خواص باقی است، انتظار نشر اخلاق در فضای سیاست که جنابعالی بارها از ضرورت آن گفته‌اید، بیهوده است. چگونه می‌توانیم این همه خواص سیاسی آلوده به گناه بزرگ «کتمان حق» داشته باشیم و سیاست‌مان اخلاقی هم باشد؟! قطعا نمی‌شود؛ اینجاست که کلید صداقت و صراحت نجات‌دهنده خواهد بود.
اگر جنابعالی این جماعت را دعوت به صداقت و راستگویی و شهادت حق کنید و خودتان پیشقدم شوید (همانطور که در جلسه رای اعتماد، برخی وزرای شما که شائبه‌هایی در موردشان وجود داشت شهادت دادند که در انتخابات 88 تقلب صورت نگرفته است) می‌توان امیدوار بود که با بازشدن این قفل به‌جا مانده از سال 88 فضای سیاست به آرمان اخلاق نزدیک‌تر خواهد شد و عداوت و دشمنی جای خود را به دوستی و مودت خواهد داد، این خواص هم مطمئن باشند کسی با گفتن حقیقت خوار نخواهد شد هر چند وقت فضیلت آن گذشته باشد.
بی‌شک تقلیل مساله در حد یک سوءتفاهم راه‌حل نخواهد بود، بالاخره یک اکثریت 24 میلیونی از مردم نه‌تنها به رای‌شان احترام گذاشته نشده بلکه تبعات سنگینی از جمله تحریم در پی آن حوادث به کشورشان تحمیل شده است و جماعتی دیگر که طرفدار کاندیدای مغلوب بوده‌اند علاوه بر اینکه آنها نیز از عوارض آشوب‌ها متضرر شده‌اند، بخشی از آنها هنوز در بلاتکلیفی ادعای سال 88 هستند و تا تکلیف آن ادعای موهوم روشن نشود این فضا باقی خواهد بود.
جناب رئیس‌جمهور!
من وجدان شما را در برابر یک پرسش ساده قرار می‌دهم؛ اگر یک‌صدم ادعا و رفتاری که توسط برخی خواص در سال 88 در برابر فاصله 11 میلیونی رای اکثریت مردم رخ داد در سال 92 درباره فاصله 7/0 درصدی رای شما رخ می‌داد شما چه واکنشی نشان می‌دادید؟ قبول کنید که این یک سوءتفاهم ساده نیست.
من می‌دانم که در تمام این 4 سال گروه‌های افراطی مانع اظهار نظر برخی شخصیت‌های سیاسی که تا مرز گفتن حقیقت پیش رفته بودند، شده‌اند اما مگر شما به قول خودتان برای نفی افراطی‌گری نیامده‌اید، بسم‌الله! آستین‌ها را بالا بزنید و با دعوت شخصیت‌های سیاسی مطرح جریان اصلاح‌طلب به موضع‌گیری حق‌طلبانه درباره ادعای تقلب، ابرهای تیره این ادعا را از فضای سیاسی کشور کنار بزنید تا زخم‌های به جا مانده از لطمات آن نیز التیام یابد.
منظور من در اینجا به هیچ‌وجه آقای هاشمی و امثالهم نیست که ما مدت‌هاست از ایشان قطع امید کرده‌ایم. آقای هاشمی 3 بار تاکنون ادعای تقلب را مطرح کرده‌اند؛ در انتخابات مجلس ششم در برابر همین اصلاح‌طلبان یارغار فعلی و در انتخابات‌های 84 و 88 ، یعنی یک عادت همیشگی شده برای ایشان که هر وقت رای نمی‌آورند پس حتما تقلب شده است!
مقصود در اینجا کسانی مانند حجت‌الاسلام والمسلمین سیدحسن خمینی است که حداقل به خاطر نسبتی که با امام (ره) دارند از آنها انتظار می‌رود در این باره سخن بگویند و بیش از این سکوت اختیار نکنند؛ شما هم به واسطه اینکه رئیس قوه مجریه کشور هستید و هم به واسطه رفاقت خود می‌توانید این شخصیت‌ها را از گزند افراطیونی که احیانا در اطراف ایشان مانع از بیان حق می‌شوند، مصون نگه دارید.
جناب دکتر روحانی!
مطمئن باشید در صورت تحقق این مساله، نشاط و شادابی در جامعه دوچندان خواهد شد و تاثیری که بیان حقیقت بدون واهمه از بستگی‌های جناحی در میان مردم می‌گذارد از هزاران پند و اندرز اخلاقی دولتمردان بیشتر خواهد بود.
جناب آقای رئیس‌جمهور!
دانش‌آموزانی که امروز از حقوق شهروندی و سیاسی برای‌شان می‌گوییم چه تضمینی وجود دارد که 4 سال بعد عده دیگری با ادعایی مثل تقلب، حق سیاسی آنها را زهرمار نکنند؟ عملکرد امروز شما تضمین حق فردای آنهاست.
با تشکر
رضا شکیبایی