کمتر کسی است که او را نشناسد، آن هم با کوله‌بار خاطره‌ای که از خود بر جای گذاشته است. راضیه برومند یکی از خواهران برومند است که بحق توانسته ردپای خوبی را از خود در دنیای هنر و بویژه برنامه‌های کودک بر جای بگذارد. او این روزها مجموعه «همه بچه‌های من» را به پایان برده است. به این بهانه با او به گفت‌وگو نشستیم.
اگر مایل باشید ابتدا اشاره‌ای کنید به علاقه‌مندی شما به بازیگری و نویسندگی و اینکه چطور شد نویسندگی را ادامه دادید؟
من از زمان دبستان در حدی که خواندن و نوشتن بلد بودم قصه می‌نوشتم و جالب اینجاست که قصه‌هایم بیشتر در مورد بزرگ‌ترها بود.
محتوای قصه‌ها چه موضوعاتی بودند؟
بیشتر خانوادگی و عشقی بودند که خنده‌دار هم از آب در می‌آمدند. بعد از دبستان هم در سال‌های اول دبیرستان، حدود 12 سالم بود که در جشن‌ها و برنامه‌های مدرسه شرکت می‌کردم. آن موقع خواهرم مرضیه برومند و خانم سوسن تسلیمی هم در مدرسه فعالیت هنری می‌کردند که مرضیه معمولا کارگردان بود. یادم می‌آید ما با هم یک تئاتری به نام «مدرسه اکابر» اجرا کردیم که من در آنجا نقش یک مرد روستایی به نام «کل ممد» را داشتم که خیلی مورد توجه قرار گرفت و بعد از آن معمولا به جای پسر بچه‌ها صحبت می‌کردم. در سال‌های آخر دبیرستان یک گروه تقریبا نیمه حرفه‌ای تشکیل دادیم. در آنجا استاد جمشید شاه‌محمدی، سرپرست گروه و استاد من بودند. در آن زمان برای برخي مجله‌ها هم داستان می‌نوشتم و خیلی خوشحال می‌شدم که قصه‌های من چاپ می‌شد اما بعد از آنکه وارد دانشگاه هنرهای زیبا در رشته بازیگری شدم دیگر نوشتن را کنار گذاشتم.
چطور شد که به سمت کار برای کودکان کشیده شدید؟
علتش را نمی‌دانم، بعد از چند مدت دیدم این کار را دوست دارم.
سال‌های دوم و سوم دانشگاه بودم که گروه تئاتر امروز را که مربوط به تلویزیون بود با بهرام شاه محمدلو(همسرم)، مرضیه برومند، رضا بابک، سعید پورصمیمی و... تشکیل دادیم و ما گروهی بودیم که هم کار کودک و هم کار غیر کودک می‌کردیم.
دنیای کودکان را چگونه می‌بینید؟
بر خلاف تصور همه که فکر می‌کنند هر کس مهربان است و کارهای عجیب و غریب میکند، روحیاتش کودکانه است من فکر می‌کنم کودک نه نازک دل است و نه مهربان و نه احمق است. کودک دنیایی پر از تخیل دارد و اگر بخواهیم به بچه‌ها نزدیک بشویم باید به تخیلات آنها نزدیک شویم.
اولین عروسک‌هایی که به جای آنها صحبت کردید خاطرتان هست؟
فکر می‌کنم اولین بار در مدرسه موش‌ها جای عروسک دم دراز که بچه موش بود و باز هم به جای پسر بچه حرف زدم و بعد از آن به جای مراد در «خونه مادر بزرگه» حرف زدم که باز هم یک پسر بچه 10، 12 ساله بود و در یک قسمت زی زی‌گولو هم خیلی کوتاه حرف زدم.
حضور همسرتان (آقای شاه محمدلو) چقدر در موفقیت شما و کارهایتان تاثیر داشته است؟
سوال‌های سختی می‌پرسید(باخنده) اگر بگویم تاثیر خیلی مثبتی نداشته بی‌انصافی کرده‌ام. ایشان خیلی شخصیت آرام و نجیبی دارند و این آرامش خیلی به من کمک میکند. علاوه بر این یک جور حق استقلال برای کسانی که با آنها زندگی میکند قائل است و از آن حالات مرد کلیشه‌ای کاملا به دور است. بارها بویژه وقتی مشغول نوشتن کار برای بچه‌ها بودم روزی 12، 13 ساعت فقط می‌نوشتم و آقای شاه محمدلو نهایت همکاری را با من داشتند و واقعا در این مدت حتی حرف هم نمی‌زدند و حتی یک سوال هم نمی‌‌کردند و این همکاری‌ها واقعا برای من ارزشمند است. ضمن اینکه ایشان مشاور خوبی هم هستند و همیشه با راهنمایی‌هایشان به من کمک می‌کنند.
در نوشتن‌تان بیشتر روی چه مسائلی تمرکز می‌کنید؟
واقعی بودن، من به مسائل اطرافم خیلی نگاه می‌کنم و سعی می‌کنم شخصیت‌های داستان‌هایم را از اطرافیانم بگیرم که واقعی باشند و به دل بنشینند و به طور کلی به رفتار مردم و فامیل و آشنا و اتفاقاتی که می‌افتد دقت می‌کنم.
چه نوع طنزی را می‌پسندید و یک کار طنز باید چه ویژگی‌هایي داشته باشد؟
طنزی که مفاهیمش را غیرمستقیم بیان کند و هدفش فقط خنداندن مردم نباشد. مردم را بخنداند اما در قالب طرح یک مساله خانوادگی یا اجتماعی. به نظر من هرچقدر کار، تراژدی‌تر باشد زیباتر می‌شود.
با توجه به اینکه شما بیشتر برای کودکان می‌نویسید، چطور شد که تصمیم گرفتید برای بزرگسالان در مجموعه «همه بچه‌های من» بنویسید؟
مدتی بود که خانم مرضیه برومند قصد داشتند برای گروه خانواده شبکه یک سیما یک سریالی بسازند و به من گفتند که طرحی بدهم. ما چند جلسه داشتیم و من چند طرح به ایشان دادم که هیچ کدام از طرح‌ها را قبول نکردند. یک روز تلفنی به من گفت، چطور است در مورد یک زن تنها بنویسی. من خیلی از این سوژه خوشم آمد، غافل از محدودیت‌هایی که بعدها به دنبال داشت. خلاصه یکی، دو طرح نوشتم و ما از دی ماه سال گذشته به طور جدی نگارش کار را شروع کردیم و ماه گذشته کار تمام شد و واقعا «همه بچه‌های من» تجربه با ارزشی برای من بود، به طوری که فکر می‌کنم در حال حاضر توانایی‌‌ام در نوشتن با گذشته خیلی فرق کرده است و من از خانم برومند قدردانی می‌کنم. چه متن‌هایی که در این کار پاره شد و روی سر من ریخته شد. بعضی وقت‌ها یک متن را 16 بار بازنویسی می‌کردم. بعضی وقت‌ها خسته می‌شدم و می‌گفتم از من بی‌استعدادتر وجود ندارد. در این مواقع خانم برومند همیشه با راهکارهایش من را راهنمایی می‌کرد و فکر نمی‌کنم در هیچ کلاسی اینقدر مطلب یاد گرفته باشم.
فکر می‌کنید چرا مرضیه برومند کار نوشتن «همه بچه‌های من» را به عهده شما گذاشت؟
خب حتما جرقه‌هایی در من دیده بود که به من پیشنهاد کرد، چون او هیچ وقت بی‌گدار به آب نمی‌زند و به قول خودش آبرویش را به خاطر اینکه به کسی لطفی کند نمی‌برد و رمز موفقیت او به نظر من همین است.
به طور کلی وضعیت برنامه‌های کودک تلویزیونی را چطور می‌بینید؟
بعضی وقت‌ها که می‌بینم خیلی با لحن بچگانه با بچه‌ها صحبت می‌کنند خیلی ناراحت می‌شوم و با خودم فکر می‌کنم چطور ممکن است این برای یک بچه جذاب باشد و همانطور که گفتم متاسفانه بچه‌ها را دست کم می‌گیریم.
فیتیله را هم حتما دیده‌اید، همه بچه‌ها آن را دوست دارند.
فیتیله را شنیده‌ام که خوب است و ساز و آوازی دارد که به بچه‌ها انرژی می دهد. شاید هم به خاطر این است که فیتیله بین بقیه برنامه‌ها بهتر است و بچه‌ها آن را دوست دارند و می‌پسندند ولی این دلیل برخوب بودن برنامه نیست.
سینمای کودک هم در این سال‌ها خیلی ضعیف شده است. به نظر شما علت آن چیست؟
این هم مثل قضیه تلویزیون است و به کسانی که تخصص‌شان فیلم کودک است و به اصطلاح این‌کاره‌اند بودجه‌ای داده نمی‌شود و به همین علت است که کارها کیلویی می‌شوند و مساله اساسی این است که تهیه‌کننده‌ها به خاطر بچه‌ها ریسک نمی‌کنند چون مطمئن نیستند فیلم‌شان فروش میکند یا نه. یک مساله دیگر همان طور که گفتم عدم ابزار و تکنولوژی برای تولید کارهای با کیفیت باعث مي‌شود که دیگر بچه‌ها دنبال CD و برنامه‌های خارجی نروند و به جای آن به سینما بروند.
در آخر فکر می‌کنید برگ برنده شما در کارهایتان چیست؟
من برنده نشده‌ام ولی در کارم همیشه صداقت داشته‌ام و هر کسی یک استعدادی دارد و استعداد اکتسابی نیست، یک نعمت و موهبت است که خدا به انسان داده و ما باید آن را پرورش دهیم.
مثلا اگر در کار بچه‌ها موفق بوده‌ام به خاطر این بوده که بچه‌ها را واقعا دوست دارم.
سهراب: مخمل عروسک محبوب من بود
سهراب شاه محمدلو، تدوینگر جوانی است که با علاقه این کار را دنبال میکند. وی فارغ‌التحصیل رشته نرم‌افزار کامپیوتر و فرزند راضیه برومند و بهرام شاه محمدلو است. او این روزها مشغول تدوین سریال «همه بچه‌های من» به کارگردانی مرضیه برومند است.
تدوین و صداگذاری را از چه زمان و با چه کاری آغاز کردید؟
کار تدوین و صداگذاری را با کار کودک شروع کردم و تقریبا حدود هشت سال است که به طور حرفه‌ای آن را دنبال می‌کنم. البته قبل از آن، زمانی که مدرسه می‌رفتم به صورت نیمه‌حرفه‌ای تیتراژ می‌ساختم و بر خلاف تصور همه ورود من به این عرصه به واسطه ارتباط‌های خانوادگی نبود و از طریق شرکت‌ها و دفاتر سینمایی این حرفه را دنبال می‌کردم و خوشبختانه بعد از اینکه در کار تدوین و صداگذاری تجربه بیشتری کسب کردم، توانستم تدوینگر ثابت مرضیه برومند باشم ودر حال حاضر هم مشغول تدوین سریال همه بچه‌های من به کارگردانی ایشان هستم.
بزرگ شدن در یک خانواده هنری تا چه اندازه در ورود شما به این عرصه تاثیرگذار بود؟
به جرات می‌توانم بگویم برای ورود به این عرصه تاثیری نداشته است. البته بزرگ شدن در یک خانواده هنری خواه ناخواه در علایق بچه‌ها بی‌تاثیر نیست اما شخصا درباره من این مورد صدق نمی‌کند. رشته تحصیلی من نرم‌افزار کامپیوتر است و شاید علاقه زیاد من به گرافیک موجب شد به سمت کار انیمیشن و بعد تدوین و صداگذاری کشیده شوم.
عروسک مورد علاقه شما که توسط مادرتان زنده شد؟
زمانی که «خونه مادربزرگه» در حال ساخت بود، من سن خیلی کمی داشتم و گاهی همراه مادرم سرکار می‌رفتم و تنها عروسکی که دوست داشتم مخمل بود و به نظرم شخصیت جالب ودوست‌داشتنی‌ای داشت و از کارهای مادر و پدرم «خونه مادربزرگه» و قصه‌های آقای حکایتی همیشه در ذهن من باقی خواهد ماند.
شیرین‌ترین خاطره دوران کودکی؟
خاطره به یاد ماندنی از زمان کودکی برای من مربوط به محل زندگی ما است. ما سال‌های زیادی در لواسان زندگی می‌کردیم و بازی‌های ما شبیه بازی‌های پدر و مادرمان بود مثل گل‌بازی، الک دو لک و... از ماشین کنترلی و بقیه اسباب‌بازی‌های مدرن خبری نبود. من کودکی شیرین و ساده‌ای داشتم. هنوز هم در لواسان زندگی می‌کنیم و تعلق خاطر خاصی به آنجا دارم.
چه برنامه‌ای برای آینده داری؟
می‌خواهم کار تدوین و صداگذاری را کم‌کم کنار بگذارم و حرفه‌ای‌تر و تخصصی‌تر پیش بروم. مثلا کاری که برادرم کاوه در ایران انجام می‌دهد، کار نو و جدیدی است. او اولین کسی است که در ایران کار تصحیح رنگ را به صورت کاملا حرفه‌ای انجام می‌دهد، به این معنا که گاهی یک تصویر ویدئویی یا خوب فیلمبرداری نشده یا نورپردازی خوبی نداشته است یا اینکه دوست دارید از لحاظ مفهوم، آن سکانس یا پلان رنگ خاصی داشته باشد. به هر حال او تصویر را به آن چیزی که کارگردان در ذهن دارد نزدیک میکند و ما در سریال حلقه سبز حاتمی‌کیا این کار را انجام دادیم. من هم قصد دارم تخصصی‌تر کارم را انجام دهم.
در حال حاضر مشغول تدوین سریال همه بچه‌های من هستید، کمی راجع به این سریال توضیح دهید. به عنوان یکی از عوامل این کار ویژگی این سریال را در چه می‌دانید؟
به نظر من اول از همه یک متن خوب باعث امتیاز کار می‌شود و همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد، سریال همه بچه‌های من کار خاص و متفاوتی است. شاید به لحاظ ریتم قصه و دید کارگردان. مرضیه برومند در کار خود بسیار حرفه‌ای و جدی است و از لحاظ حرفه‌ای کارکردن با ایشان کار مشکلی است. این کار چیزی حدود چهارماه طول کشید و در عین اینکه کاری سخت و حرفه‌ای بود فضای بسیار دوستانه و صمیمانه‌ای داشت.
چرا کار پشت صحنه را انتخاب کردید، اصلا به بازیگری فکر می‌کردید؟
فضای پشت صحنه همیشه نگرانی‌های خاص خودش را دارد و برای من همیشه جذاب بوده است. البته در کارهای مرضیه برومند، یکی، دو بار همکاری در جلوی دوربین را داشته‌ام در حد اینکه هم خواسته ایشان عملی شود و هم تجربه‌ای برای خود من باشد. بارها از من خواسته شده که در مقابل دوربین هم بازی کنم اما علاقه چندانی به این کار ندارم. من و کاوه از بچگی به فضای پشت صحنه آشنا بودیم. گاهی همراه با پدر و مادر سر کار می‌رفتیم. البته در آن سن بیشتر شیطنت می‌کردیم و همیشه مشغول خرابکاری بودیم (باخنده) و کلا با فضای پشت صحنه غریبه نبودیم و هر دو رفته رفته به قسمت‌های فنی و هنری علاقه‌مند شدیم.
به نظر شما جایگاه تدوین در ایران چگونه است و تا چه اندازه کشور ما در این کار با استانداردهای جهانی برابری میکند؟
تدوین در ایران تخصصی است که در حال حاضر مراحل پیشرفت را طی میکند. در دنیا و سینمای حرفه‌ای تدوینگر یک کارگردان مجدد محسوب می‌شود. تدوینگر کار خودش را انجام و بعد از آماده‌شدن کار آن را ارائه می‌دهد. در ایران بسیاری از اپراتورها بشدت عمل‌گرا و به نحوه استفاده از کامپیوتر و امکانات فنی آشنا هستند. اما از لحاظ هنری در حد یک تدوینگر نیستند و همه این دلایل باعث می‌شود تا حرفه تدوین به درستی پیشرفت نکند و متاسفانه بسیاری از کارگردان‌ها تصور می‌کنند یک جادوگر پشت این دستگاه‌ها نشسته و با زدن یک دکمه می‌تواند رنگ پیراهن بازیگر را تغییر دهد. در صورتی که اینطور نیست و تدوینگر تا حدی می‌تواند از توانایی‌هایش استفاده کند. به هر حال تصور می‌کنم در سریال‌ها و فیلم‌های ایرانی تدوین جایگاه زیادی ندارد به این دلیل که از قبل همه چیز تعیین شده است. به هر حال فکر می‌کنم جوان‌ها با کسب تجربه‌های بهتر و بیشتر می‌توانند جایگاه این حرفه را بزودی تثبیت کنند. من عاشق بچه‌ها هستم!
کمتر کسی است که او را نشناسد، آن هم با کوله‌بار خاطره‌ای که از خود بر جای گذاشته است. راضیه برومند یکی از خواهران برومند است که بحق توانسته ردپای خوبی را از خود در دنیای هنر و بویژه برنامه‌های کودک بر جای بگذارد. او این روزها مجموعه «همه بچه‌های من» را به پایان برده است. به این بهانه با او به گفت‌وگو نشستیم.
اگر مایل باشید ابتدا اشاره‌ای کنید به علاقه‌مندی شما به بازیگری و نویسندگی و اینکه چطور شد نویسندگی را ادامه دادید؟
من از زمان دبستان در حدی که خواندن و نوشتن بلد بودم قصه می‌نوشتم و جالب اینجاست که قصه‌هایم بیشتر در مورد بزرگ‌ترها بود.
محتوای قصه‌ها چه موضوعاتی بودند؟
بیشتر خانوادگی و عشقی بودند که خنده‌دار هم از آب در می‌آمدند. بعد از دبستان هم در سال‌های اول دبیرستان، حدود 12 سالم بود که در جشن‌ها و برنامه‌های مدرسه شرکت می‌کردم. آن موقع خواهرم مرضیه برومند و خانم سوسن تسلیمی هم در مدرسه فعالیت هنری می‌کردند که مرضیه معمولا کارگردان بود. یادم می‌آید ما با هم یک تئاتری به نام «مدرسه اکابر» اجرا کردیم که من در آنجا نقش یک مرد روستایی به نام «کل ممد» را داشتم که خیلی مورد توجه قرار گرفت و بعد از آن معمولا به جای پسر بچه‌ها صحبت می‌کردم. در سال‌های آخر دبیرستان یک گروه تقریبا نیمه حرفه‌ای تشکیل دادیم. در آنجا استاد جمشید شاه‌محمدی، سرپرست گروه و استاد من بودند. در آن زمان برای برخي مجله‌ها هم داستان می‌نوشتم و خیلی خوشحال می‌شدم که قصه‌های من چاپ می‌شد اما بعد از آنکه وارد دانشگاه هنرهای زیبا در رشته بازیگری شدم دیگر نوشتن را کنار گذاشتم.
چطور شد که به سمت کار برای کودکان کشیده شدید؟
علتش را نمی‌دانم، بعد از چند مدت دیدم این کار را دوست دارم.
سال‌های دوم و سوم دانشگاه بودم که گروه تئاتر امروز را که مربوط به تلویزیون بود با بهرام شاه محمدلو(همسرم)، مرضیه برومند، رضا بابک، سعید پورصمیمی و... تشکیل دادیم و ما گروهی بودیم که هم کار کودک و هم کار غیر کودک می‌کردیم.
دنیای کودکان را چگونه می‌بینید؟
بر خلاف تصور همه که فکر می‌کنند هر کس مهربان است و کارهای عجیب و غریب میکند، روحیاتش کودکانه است من فکر می‌کنم کودک نه نازک دل است و نه مهربان و نه احمق است. کودک دنیایی پر از تخیل دارد و اگر بخواهیم به بچه‌ها نزدیک بشویم باید به تخیلات آنها نزدیک شویم.
اولین عروسک‌هایی که به جای آنها صحبت کردید خاطرتان هست؟
فکر می‌کنم اولین بار در مدرسه موش‌ها جای عروسک دم دراز که بچه موش بود و باز هم به جای پسر بچه حرف زدم و بعد از آن به جای مراد در «خونه مادر بزرگه» حرف زدم که باز هم یک پسر بچه 10، 12 ساله بود و در یک قسمت زی زی‌گولو هم خیلی کوتاه حرف زدم.
حضور همسرتان (آقای شاه محمدلو) چقدر در موفقیت شما و کارهایتان تاثیر داشته است؟
سوال‌های سختی می‌پرسید(باخنده) اگر بگویم تاثیر خیلی مثبتی نداشته بی‌انصافی کرده‌ام. ایشان خیلی شخصیت آرام و نجیبی دارند و این آرامش خیلی به من کمک میکند. علاوه بر این یک جور حق استقلال برای کسانی که با آنها زندگی میکند قائل است و از آن حالات مرد کلیشه‌ای کاملا به دور است. بارها بویژه وقتی مشغول نوشتن کار برای بچه‌ها بودم روزی 12، 13 ساعت فقط می‌نوشتم و آقای شاه محمدلو نهایت همکاری را با من داشتند و واقعا در این مدت حتی حرف هم نمی‌زدند و حتی یک سوال هم نمی‌‌کردند و این همکاری‌ها واقعا برای من ارزشمند است. ضمن اینکه ایشان مشاور خوبی هم هستند و همیشه با راهنمایی‌هایشان به من کمک می‌کنند.
در نوشتن‌تان بیشتر روی چه مسائلی تمرکز می‌کنید؟
واقعی بودن، من به مسائل اطرافم خیلی نگاه می‌کنم و سعی می‌کنم شخصیت‌های داستان‌هایم را از اطرافیانم بگیرم که واقعی باشند و به دل بنشینند و به طور کلی به رفتار مردم و فامیل و آشنا و اتفاقاتی که می‌افتد دقت می‌کنم.
چه نوع طنزی را می‌پسندید و یک کار طنز باید چه ویژگی‌هایي داشته باشد؟
طنزی که مفاهیمش را غیرمستقیم بیان کند و هدفش فقط خنداندن مردم نباشد. مردم را بخنداند اما در قالب طرح یک مساله خانوادگی یا اجتماعی. به نظر من هرچقدر کار، تراژدی‌تر باشد زیباتر می‌شود.
با توجه به اینکه شما بیشتر برای کودکان می‌نویسید، چطور شد که تصمیم گرفتید برای بزرگسالان در مجموعه «همه بچه‌های من» بنویسید؟
مدتی بود که خانم مرضیه برومند قصد داشتند برای گروه خانواده شبکه یک سیما یک سریالی بسازند و به من گفتند که طرحی بدهم. ما چند جلسه داشتیم و من چند طرح به ایشان دادم که هیچ کدام از طرح‌ها را قبول نکردند. یک روز تلفنی به من گفت، چطور است در مورد یک زن تنها بنویسی. من خیلی از این سوژه خوشم آمد، غافل از محدودیت‌هایی که بعدها به دنبال داشت. خلاصه یکی، دو طرح نوشتم و ما از دی ماه سال گذشته به طور جدی نگارش کار را شروع کردیم و ماه گذشته کار تمام شد و واقعا «همه بچه‌های من» تجربه با ارزشی برای من بود، به طوری که فکر می‌کنم در حال حاضر توانایی‌‌ام در نوشتن با گذشته خیلی فرق کرده است و من از خانم برومند قدردانی می‌کنم. چه متن‌هایی که در این کار پاره شد و روی سر من ریخته شد. بعضی وقت‌ها یک متن را 16 بار بازنویسی می‌کردم. بعضی وقت‌ها خسته می‌شدم و می‌گفتم از من بی‌استعدادتر وجود ندارد. در این مواقع خانم برومند همیشه با راهکارهایش من را راهنمایی می‌کرد و فکر نمی‌کنم در هیچ کلاسی اینقدر مطلب یاد گرفته باشم.
فکر می‌کنید چرا مرضیه برومند کار نوشتن «همه بچه‌های من» را به عهده شما گذاشت؟
خب حتما جرقه‌هایی در من دیده بود که به من پیشنهاد کرد، چون او هیچ وقت بی‌گدار به آب نمی‌زند و به قول خودش آبرویش را به خاطر اینکه به کسی لطفی کند نمی‌برد و رمز موفقیت او به نظر من همین است.
به طور کلی وضعیت برنامه‌های کودک تلویزیونی را چطور می‌بینید؟
بعضی وقت‌ها که می‌بینم خیلی با لحن بچگانه با بچه‌ها صحبت می‌کنند خیلی ناراحت می‌شوم و با خودم فکر می‌کنم چطور ممکن است این برای یک بچه جذاب باشد و همانطور که گفتم متاسفانه بچه‌ها را دست کم می‌گیریم.
فیتیله را هم حتما دیده‌اید، همه بچه‌ها آن را دوست دارند.
فیتیله را شنیده‌ام که خوب است و ساز و آوازی دارد که به بچه‌ها انرژی می دهد. شاید هم به خاطر این است که فیتیله بین بقیه برنامه‌ها بهتر است و بچه‌ها آن را دوست دارند و می‌پسندند ولی این دلیل برخوب بودن برنامه نیست.
سینمای کودک هم در این سال‌ها خیلی ضعیف شده است. به نظر شما علت آن چیست؟
این هم مثل قضیه تلویزیون است و به کسانی که تخصص‌شان فیلم کودک است و به اصطلاح این‌کاره‌اند بودجه‌ای داده نمی‌شود و به همین علت است که کارها کیلویی می‌شوند و مساله اساسی این است که تهیه‌کننده‌ها به خاطر بچه‌ها ریسک نمی‌کنند چون مطمئن نیستند فیلم‌شان فروش میکند یا نه. یک مساله دیگر همان طور که گفتم عدم ابزار و تکنولوژی برای تولید کارهای با کیفیت باعث مي‌شود که دیگر بچه‌ها دنبال CD و برنامه‌های خارجی نروند و به جای آن به سینما بروند.
در آخر فکر می‌کنید برگ برنده شما در کارهایتان چیست؟
من برنده نشده‌ام ولی در کارم همیشه صداقت داشته‌ام و هر کسی یک استعدادی دارد و استعداد اکتسابی نیست، یک نعمت و موهبت است که خدا به انسان داده و ما باید آن را پرورش دهیم.
مثلا اگر در کار بچه‌ها موفق بوده‌ام به خاطر این بوده که بچه‌ها را واقعا دوست دارم.
سهراب: مخمل عروسک محبوب من بود
سهراب شاه محمدلو، تدوینگر جوانی است که با علاقه این کار را دنبال میکند. وی فارغ‌التحصیل رشته نرم‌افزار کامپیوتر و فرزند راضیه برومند و بهرام شاه محمدلو است. او این روزها مشغول تدوین سریال «همه بچه‌های من» به کارگردانی مرضیه برومند است.
تدوین و صداگذاری را از چه زمان و با چه کاری آغاز کردید؟
کار تدوین و صداگذاری را با کار کودک شروع کردم و تقریبا حدود هشت سال است که به طور حرفه‌ای آن را دنبال می‌کنم. البته قبل از آن، زمانی که مدرسه می‌رفتم به صورت نیمه‌حرفه‌ای تیتراژ می‌ساختم و بر خلاف تصور همه ورود من به این عرصه به واسطه ارتباط‌های خانوادگی نبود و از طریق شرکت‌ها و دفاتر سینمایی این حرفه را دنبال می‌کردم و خوشبختانه بعد از اینکه در کار تدوین و صداگذاری تجربه بیشتری کسب کردم، توانستم تدوینگر ثابت مرضیه برومند باشم ودر حال حاضر هم مشغول تدوین سریال همه بچه‌های من به کارگردانی ایشان هستم.
بزرگ شدن در یک خانواده هنری تا چه اندازه در ورود شما به این عرصه تاثیرگذار بود؟
به جرات می‌توانم بگویم برای ورود به این عرصه تاثیری نداشته است. البته بزرگ شدن در یک خانواده هنری خواه ناخواه در علایق بچه‌ها بی‌تاثیر نیست اما شخصا درباره من این مورد صدق نمی‌کند. رشته تحصیلی من نرم‌افزار کامپیوتر است و شاید علاقه زیاد من به گرافیک موجب شد به سمت کار انیمیشن و بعد تدوین و صداگذاری کشیده شوم.
عروسک مورد علاقه شما که توسط مادرتان زنده شد؟
زمانی که «خونه مادربزرگه» در حال ساخت بود، من سن خیلی کمی داشتم و گاهی همراه مادرم سرکار می‌رفتم و تنها عروسکی که دوست داشتم مخمل بود و به نظرم شخصیت جالب ودوست‌داشتنی‌ای داشت و از کارهای مادر و پدرم «خونه مادربزرگه» و قصه‌های آقای حکایتی همیشه در ذهن من باقی خواهد ماند.
شیرین‌ترین خاطره دوران کودکی؟
خاطره به یاد ماندنی از زمان کودکی برای من مربوط به محل زندگی ما است. ما سال‌های زیادی در لواسان زندگی می‌کردیم و بازی‌های ما شبیه بازی‌های پدر و مادرمان بود مثل گل‌بازی، الک دو لک و... از ماشین کنترلی و بقیه اسباب‌بازی‌های مدرن خبری نبود. من کودکی شیرین و ساده‌ای داشتم. هنوز هم در لواسان زندگی می‌کنیم و تعلق خاطر خاصی به آنجا دارم.
چه برنامه‌ای برای آینده داری؟
می‌خواهم کار تدوین و صداگذاری را کم‌کم کنار بگذارم و حرفه‌ای‌تر و تخصصی‌تر پیش بروم. مثلا کاری که برادرم کاوه در ایران انجام می‌دهد، کار نو و جدیدی است. او اولین کسی است که در ایران کار تصحیح رنگ را به صورت کاملا حرفه‌ای انجام می‌دهد، به این معنا که گاهی یک تصویر ویدئویی یا خوب فیلمبرداری نشده یا نورپردازی خوبی نداشته است یا اینکه دوست دارید از لحاظ مفهوم، آن سکانس یا پلان رنگ خاصی داشته باشد. به هر حال او تصویر را به آن چیزی که کارگردان در ذهن دارد نزدیک میکند و ما در سریال حلقه سبز حاتمی‌کیا این کار را انجام دادیم. من هم قصد دارم تخصصی‌تر کارم را انجام دهم.
در حال حاضر مشغول تدوین سریال همه بچه‌های من هستید، کمی راجع به این سریال توضیح دهید. به عنوان یکی از عوامل این کار ویژگی این سریال را در چه می‌دانید؟
به نظر من اول از همه یک متن خوب باعث امتیاز کار می‌شود و همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد، سریال همه بچه‌های من کار خاص و متفاوتی است. شاید به لحاظ ریتم قصه و دید کارگردان. مرضیه برومند در کار خود بسیار حرفه‌ای و جدی است و از لحاظ حرفه‌ای کارکردن با ایشان کار مشکلی است. این کار چیزی حدود چهارماه طول کشید و در عین اینکه کاری سخت و حرفه‌ای بود فضای بسیار دوستانه و صمیمانه‌ای داشت.
چرا کار پشت صحنه را انتخاب کردید، اصلا به بازیگری فکر می‌کردید؟
فضای پشت صحنه همیشه نگرانی‌های خاص خودش را دارد و برای من همیشه جذاب بوده است. البته در کارهای مرضیه برومند، یکی، دو بار همکاری در جلوی دوربین را داشته‌ام در حد اینکه هم خواسته ایشان عملی شود و هم تجربه‌ای برای خود من باشد. بارها از من خواسته شده که در مقابل دوربین هم بازی کنم اما علاقه چندانی به این کار ندارم. من و کاوه از بچگی به فضای پشت صحنه آشنا بودیم. گاهی همراه با پدر و مادر سر کار می‌رفتیم. البته در آن سن بیشتر شیطنت می‌کردیم و همیشه مشغول خرابکاری بودیم (باخنده) و کلا با فضای پشت صحنه غریبه نبودیم و هر دو رفته رفته به قسمت‌های فنی و هنری علاقه‌مند شدیم.
به نظر شما جایگاه تدوین در ایران چگونه است و تا چه اندازه کشور ما در این کار با استانداردهای جهانی برابری میکند؟
تدوین در ایران تخصصی است که در حال حاضر مراحل پیشرفت را طی میکند. در دنیا و سینمای حرفه‌ای تدوینگر یک کارگردان مجدد محسوب می‌شود. تدوینگر کار خودش را انجام و بعد از آماده‌شدن کار آن را ارائه می‌دهد. در ایران بسیاری از اپراتورها بشدت عمل‌گرا و به نحوه استفاده از کامپیوتر و امکانات فنی آشنا هستند. اما از لحاظ هنری در حد یک تدوینگر نیستند و همه این دلایل باعث می‌شود تا حرفه تدوین به درستی پیشرفت نکند و متاسفانه بسیاری از کارگردان‌ها تصور می‌کنند یک جادوگر پشت این دستگاه‌ها نشسته و با زدن یک دکمه می‌تواند رنگ پیراهن بازیگر را تغییر دهد. در صورتی که اینطور نیست و تدوینگر تا حدی می‌تواند از توانایی‌هایش استفاده کند. به هر حال تصور می‌کنم در سریال‌ها و فیلم‌های ایرانی تدوین جایگاه زیادی ندارد به این دلیل که از قبل همه چیز تعیین شده است. به هر حال فکر می‌کنم جوان‌ها با کسب تجربه‌های بهتر و بیشتر می‌توانند جایگاه این حرفه را بزودی تثبیت کنند. ارسال نظر
پربیننده