شهاب احمدی: شاید خوشبین‌ترین هواداران سیتی نیز تصور نمی‌کردند تیمشان با سرمربی جدید اینقدر زود جاده موفقیت را پیدا کند اما مانوئل پیگرینی زودتر از آنچه تصور می‌شد توانست به اندیشه‌های تاکتیکی‌اش جامه عمل بپوشاند. سیتی این روزها از همیشه بسیار نیرومند‌تر است؛ حتی بیشتر از زمانی که به آن شکل دراماتیک قهرمان لیگ برتر شده بود. فلسفه جدید
پیگرینی برعکس مانچو اعتقاد خاصی به بازی در کناره‌ها دارد. خرید بازیکنی همچون ناواس شروع جدیدی برای سیتی محسوب می‌شد. ناواس بازیکنی است با توانایی‌های کلاسیک در کناره‌ها. بازیکنی که قدرت حمل توپ و سرعتی خیره‌کننده دارد و به راحتی می‌تواند با نفوذ‌های پیاپی خود در کناره‌ها اقدام به سانتر‌هایی کم‌نقص کند. پیگرینی برای پیشبرد اهداف تاکتیکی‌اش اما به همین مساله بسنده نکرد؛ گام بعدی خرید مهاجمی سرزن و نیرومند، همراه با قدرت فیزیکی بسیار زیاد بود. آلوارو نگردو نیز در راستای همین فلسفه به خدمت گرفته شد. پیگرینی در سیتی از دو سیستم 2-4-4 و 1-3-2-4 به تناوب بهره می‌برد. در هر دو سیستم پیگرینی در اکثر مواقع سعی در استفاده از هافبک‌هایی فیزیکی در میانه میدان دارد اما این باعث نمی‌شود او خلاقیت را از تیمش در میانه میدان به کلی دور کند. داوید سیلوا یا سمیر نصری گرچه در بیشتر مواقع نامشان در چیدمان اصلی به عنوان بازیکن کناری سمت چپ عنوان می‌شود اما بیشتر از آنکه در کناره‌ها باشند تمایل به بازی در میانه میدان دارند تا سیتی تهی از فانتزی‌باز در میانه میدان نباشد. پیگرینی به خوبی توانسته است بازی به بازی هماهنگی‌های مدنظرش در تیم را به وجود بیاورد. یکی از مهم‌ترین مسائل در همین راستا، هماهنگی خسوس ناواس با دفاع کناری تیم در سمت راست بوده؛ جایی که زابالتا حضور دارد و به هماهنگی فوق‌العاده‌ای با ناواس دست پیدا کرده است. شاید مرگ‌آور‌ترین نقطه سیتی نیز سمت راستش باشد. در خط حمله نگردو به خوبی از فرصت همبازی شدن با جواهری همچون ناواس استفاده می‌کند و در کنار او آگوئرو نیز به خوبی خلاقیت لازم در خط حمله را به تیم تزریق می‌کند. نکته قابل توجه دیگر که پیگرینی به خوبی در آن نقش داشته، احیای کولاروف است، دفاع چپی با توانایی‌های بسیار بالا که در فصل گذشته نتوانست آنطور که باید درخشش داشته باشد اما در این فصل به خوبی در سمت چپ کار می‌کند.
پادشاهی به نام یحیی
بدون شک یکی از بزرگ‌ترین حسرت‌های مجموعه بارسلونا از دست دادن بازیکنی همچون یحیی توره است، بازیکنی که تمامی آنچه یک هافبک میانی باید داشته باشد را یکجا در خود جمع کرده است. اینکه بگوییم یحیی توره یک هافبک دفاعی صرف است، بزرگ‌ترین ظلم را در حق فوتبال کرده‌ایم! توره علاوه بر اینکه تمام وظایف یک هافبک دفاعی را به خوبی انجام می‌دهد توانایی بازیسازی، خلق موقعیت و گلزنی فوق‌العاده بالایی در حد یک پلی‌میکر سطح بالای جهانی دارد. توره آمار خیره‌کننده 9 گل و 3 پاس گل را در این فصل یدک می‌کشد و به خوبی میانه میدان را برای سیتی در اختیار گرفته است.
پاشنه آشیل
پیگرینی گرچه به خوبی توانسته اندیشه‌های تاکتیکی‌اش را در فاز هجومی پیاده کند اما در خط دفاعی هنوز ناهماهنگی‌هایی وجود دارد که در ادامه راه بویژه در جدال نفسگیر در برابر بارسا می‌تواند برایش دردسرساز شود. ناستازیچ و کمپانی در صورت عدم مصدومیت زوج ثابت خط دفاعی سیتی را در این فصل تشکیل داده‌اند اما ناهماهنگی‌های زیادی میان آنها وجود دارد. سیتی از تمام 6 تیم بالای جدول بیشتر گل خورده و نکته قابل تامل‌تر اینکه گل‌های خورده این تیم دقیقا به اندازه گل‌های خورده تیمی همچون هال‌سیتی است! گرچه مصدومیت‌های زیاد کمپانی و ناستازیچ در فصل جاری در این ناهماهنگی بی‌تاثیر نبوده است اما با این حال پیگرینی باید روی خط دفاعی تیمش تامل بیشتری انجام دهد. با توجه به این موضوع که مدافعان کناری تیم در حملات شرکت پویایی دارند، اهمیت هماهنگی مدافعان مرکزی نیز چند برابر می‌شود. مانوئل پیگرینی این روزها تیمی نیرومند و قدرتمند بویژه در فاز هجومی ساخته که این توانایی را دارد هر تیمی در لیگ برتر را با تعداد گل‌های زیاد شکست دهد. نکته مهم حفظ این روند و همچنین حل مشکلاتی است که سیتی در فاز تدافعی دارد. مهم‌ترین آزمون پیگرینی و تیمش نیز مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان است؛ جایی که شاید برای اولین بار بتوان به پاسخ این سوال دست یافت که آیا بالاخره سیتی با خرج‌های فراوانش تیمی در سطح قهرمانی اروپا در اختیار دارد یا خیر.