گروه ورزشی: با اتفاقاتی که در این دو ماه اخیر افتاده، می‌توان با قاطعیت گفت که انتخابات 30 دی کمیته ملی المپیک پرحاشیه‌ترین انتخاباتی خواهد بود که ورزش ایران به چشم دیده. رقابتی که اکنون بین مدیران فعلی کمیته ملی المپیک و نمایندگان دولت به وجود آمده و یارکشی‌هایی که ایجاد شده حکایت از این دارد که باید منتظر اتفاقات عجیب‌تری هم بود. از یک طرف محمد علی‌آبادی که بعد از حضورش در سازمان تربیت بدنی و در پی آن پیروزی در انتخابات کمیته ملی المپیک خودش را در متن قرار داده و از طرف دیگر دولتی که نمی‌تواند چشمش را از صندلی پرطمطراق کمیته ملی المپیک بردارد. هر چند محمود گودرزی وزیر ورزش و جوانان و نصرالله سجادی معاونش بارها از این گفته‌اند که از نامزدی در انتخابات آتی کمیته ملی المپیک حمایت نمی‌کنند و اصولا «دولت نماینده‌ای در انتخابات ندارد» اما اتفاقاتی که در روز پایانی ثبت نام نامزدهای تصدی پست‌های مختلف افتاد حاکی از آن است که برخلاف گفته‌های قبلی، دولت یازدهم مثل اسلاف خود نمی‌تواند وسوسه صندلی ریاست کمیته ملی المپیک را رها کند، آن هم در شرایطی که پس از پایان ریاست دکتر قراخانلو در کمیته ملی المپیک به گفته دولتی‌ها ورزش به دست نامحرمان افتاده و اکنون زمانی است که باید دانشگاهی‌ها دوباره صندلی ریاست را پس‌بگیرند. در این شرایط ابتدا باید مروری داشته باشیم بر افرادی که تا روز پایانی ثبت‌نام به کمیته ملی المپیک در خیابان سئول رفتند و با دادن مدارکشان برای ریاست کمیته نام‌نویسی کردند: محمد علی‌آبادی (رئیس کمیته ملی المپیک)، کیومرث هاشمی (مدیرکل حوزه وزارتی)، مهدی قدمی (نایب‌رئیس کمیته)، محمدرضا داورزنی (رئیس فدراسیون والیبال)، الهه احمدی (ورزشکار تیراندازی)، مصطفی هاشمی‌طبا (رئیس اسبق سازمان تربیت‌بدنی)، محمود خسروی‌وفا (عضو هیات اجرایی و رئیس کمیته پارالمپیک)، علی مرادی (دبیر کل وزنه‌برداری آسیا)، مهدی کرباسیان (خزانه‌دار کمیته ملی المپیک)، فضل‌الله باقرزاده (رئیس فدراسیون شمشیربازی). شاید در نگاه اول اینطور به نظر برسد که علی‌آبادی، هاشمی‌طبا، خسروی‌وفا و کیومرث هاشمی گزینه‌های اصلی ریاست بر کمیته ملی المپیک هستند. علی‌آبادی که اکنون ریاست کمیته ملی المپیک را هم برعهده دارد تمایل زیادی دارد برای 4 سال دیگر صندلی کمیته ملی المپیک را هم در اختیار داشته باشد. در کنار او مصطفی هاشمی‌طبا قرار دارد که بیش از آنکه با سمت رئیس سابق سازمان تربیت بدنی شناخته شود به واسطه عضویتش در کمیته بین‌المللی المپیک در مجامع ورزشی معرفی می‌شود، هرچند این سمت مهم با اشتباه رئیس سازمان تربیت بدنی دولت هشتم از ورزش ایران گرفته شد. محمود خسروی‌وفا و کیومرث هاشمی دو گزینه دیگر ریاست در کمیته ملی المپیک هستند که اولی به نظر می‌رسد بیشتر به خاطر اختلاف‌نظر شدیدی که این روزها با علی‌آبادی پیدا کرده در انتخابات حاضر شده و در لحظات پایانی به نفع نماینده دولت کنار می‌رود و دومی هم پس از حضوری موفق در وزارت آموزش و پرورش سودای ریاست بر این سازمان مهم به سرش زده است. رقابت اصلی بین دو دوست قدیمی و البته دو منتقد امروز
نام محمد علی‌آبادی و کیومرث هاشمی بیش از همه خاطرات روزهای تعلیق فوتبال ایران است؛ جایی که به خاطر لج و لجبازی‌های انجام شده بین دادگان و علی‌آبادی فوتبال ایران تعلیق شد و رئیس وقت سازمان تربیت بدنی به خاطر شناخت جامع کیومرث هاشمی از فعل و انفعالات ورزشی حکم سرپرستی فدراسیون فوتبال را برای دست راستش در سازمان تربیت بدنی صادر کرد. بعد از این تصمیم بود که نام علی‌آبادی و هاشمی به هم گره خورد. با این حال دست قضا راه این دو را پس از پایان عمر دولت نهم از هم جدا کرد. علی‌آبادی بعد از انتخاب سعیدلو برای ریاست سازمان تربیت بدنی به کمیته ملی المپیک رفت و هاشمی هم حکم معاونت ورزشی وزارت آموزش و پرورش را گرفت و 4 سال بی‌سر و صدا کار کرد. بعد از این جدایی دیگر کمتر این دو در کنار هم قرار گرفتند و بعضی نزدیکان دو طرف گفتند که کدورتی بین این دو دوست به وجود آمده اما هیچ وقت این کدورت و ناراحتی رسانه‌ای نشد اما به نظر می‌رسد وارد شدن این دو به گود رقابت شرایط را برای سنجش این شایعه بیشتر می‌کند. علی‌آبادی که همچنان به حضور در ورزش مصر است و سعی کرده تعدادی از اعضای مجمع را با خود همراه کند مطمئن است که در میان گزینه‌های موجود تنها یک رقیب سرسخت دارد چرا که بعید است با قوانین موجود مصطفی هاشمی‌طبا بتواند وارد انتخابات شود ضمن اینکه وزارت ورزش هم به هیچ‌وجه خواهان حضور هاشمی‌طبا نیست پس تنها کیومرث هاشمی برای رقابت می‌ماند. هاشمی هم هرچند دولتی بودنش را رد می‌کند اما همین که آخرین پستش مدیرکلی دفتر وزیر ورزش بوده و مجبور شده به خاطر انتخابات کمیته از این سمت دولتی استعفا بدهد، بزرگ‌ترین گواه است که هاشمی را نماینده دولت در انتخابات کمیته ملی المپیک بدانیم. با این حال باید منتظر ماند و دید رقابت بین این دو دوست قدیمی که البته به منتقد و رقیب امروز هم بدل شده‌اند چه سرانجامی خواهد داشت. اگر علی‌آبادی پیروز انتخابات شود نخستین رئیس کمیته‌ای لقب خواهد گرفت که توانسته مچ دولت را در مهم‌ترین انتخابات ورزش ایران بخواباند.