وحشت خليفه از فوتبال

حسین جوادی: در کوچه پس‌کوچه‌های منطقه جد حفص، ‌کودکانی در میان زمین‌های خاکی که ساختمان‌های ویران در کنارشان سایه افکنده به دنبال توپ‌های پارچه‌ای می‌دوند،‌ نیروهای امنیتی تمام تحرکات را زیر نظر دارند بویژه وقتی صحبت از فوتبال به میان می‌آید. واقعا کدام یک از کودکان بحرینی که در مناطق شیعه‌نشین منامه زندگی می‌کنند می‌توانند پیراهن ستاره ملی کشورشان را به تن کنند. روی دیوار‌ها شعار‌هایی علیه حکومت آل خلیفه نوشته شده و خانه‌های معترضان همیشه در حال بازرسی است. انگار همین دیروز بود که به در خانه‌های ستاره‌های فوتبال منطقه جد حفص ریختند و میان دیدگاه همه چند تن از آنها را بازداشت کردند. تنها چیزی که می‌تواند گلوی حکومت آل‌خلیفه را بفشارد فریاد‌هایی است که باید از درون استادیوم‌های ورزشی بیرون بیاید، درست مثل بهار عربی در مصر. حالا که اکثر ورزشکاران بحرینی ندای دموکراسی را سر می‌دهند حیف است ترانه‌های اعتراض عربی از حنجره زخمی بیرون نیاید. همین دیروز بود که خبرگزاری فرانسه اعلام کرد تعداد بازداشت‌شدگان ورزشکار بحرینی به عدد ۵۰ رسیده و وضعیت آنها در زندان‌های آل‌خلیفه، فعالان حقوق بشر را به اعتراض واداشته است. این اتفاق تنها در زمینه فوتبال نیست چون چند تن از بازیکنان هندبال و والیبال باشگاه‌های بحرینی با بازیکنان ملی‌پوش فوتبال همصدا شده و دست به اعتراض زده‌اند. پیوند ستاره‌های ورزشی بحرینی که اکثرشان در جمعیت شیعیان معترض قرار دارند با ندای انقلاب علیه آل‌خلیفه به مرزی رسیده که نشان می‌دهد رگه‌های بهار عربی در بحرین در حال شکوفا شدن است. برای روشن شدن بد نیست نقبی به یکی از یادداشت‌های زیبا درباره ندای فوتبال و بهار عربی بزنیم. عامر المصری در یادداشتی زیبا می‌نویسد: سال 2004 را نمی‌توان به هیچ‌وجه فراموش کرد آن بهار زیبای فوتبال بحرین، ‌زمانی که ستاره‌های بحرینی در تورنمنت بزرگ آسیا در چین توانستند به مرحله نیمه نهایی برسند،‌ خیلی‌ها شگفت‌زده شدند. بحرین در کنار چین، ژاپن و دیگر قدرت‌های آسیا قاره کهن را متحیر کرده بود، هیچ چیز نمی‌توانست آنها را متوقف کند. فوتبال بحرین رشد قابل توجهی پیدا کرده بود، این اتفاق تا نزدیک سال بهار عربی ادامه داشت،‌ گویی انقلابی در حال رخ دادن بود، ‌دوش به دوش مصر و تونس و ستاره‌هایی که در مدت این چند سال درخشیده بودند حالا در میان جمعیت مقابل دیکتاتوری قدعلم کرده بودند. هیچ‌کس نمی‌تواند آن پنجشنبه خونین را فراموش کند، چهره کریه حکومت آل‌خلیفه خیلی زود نمایان شد، وقتی سلاح‌هایشان به سمت و سوی شیعیان منامه آتش کرد میدان اصلی سنگفرش‌هایش پر شده بود از خون‌ تظاهرکنندگان، ‌تانک‌ها نزدیک مسجد الفاتح جمع شده بودند و در میان تمام آنهایی که صورتشان را پوشانده بودند ستاره‌های تیم ملی فوتبال بحرین نیز حضور داشتند و شاید تنها سرویس‌های جاسوسی آل‌خلیفه بودند که بعد‌ها سیاهه نام آنها را فاش کردند تا رعب و وحشت را به دل بازیکنان معترض بیندازند. محمد حبیل، ایمن عبدالامیر، قاسم سعید و محمدجعفر الشارقی همه ستاره‌هایی بودند که زیباترین اشعار سیاسی عربی را در کنار مردم شیعه زمزمه می‌کردند و در کمال ناباوری سر از سیاهچال‌های حکومت آل‌خلیفه درآوردند. این بار نیز ثابت شد پیوند تاریخی فوتبال و اجتماع آنقدر‌ها هم که می‌گویند بی‌ریشه نیست. تصاویر ویدئویی و عکس‌هایی که از تظاهرات گرفته شده بود به وضوح نشان می‌داد علا و محمد حبیل، پسرعموهای فوتبالیست بحرینی که در جام باشگاه‌‌های آسیا درخشیده بودند به همراه سیدمحمد عدنان در لابه‌لای جمعیت دست‌هایشان را گره کرده و علیه حکومت غاصب شعار می‌دهند. فسیل حیات، نویسنده مشهور ورزشی رسانه‌های بحرینی در لابه‌لای یادداشت‌هایش می‌نویسد جرم همه ورزشکارانی که فریاد می‌زنند و حق مسلم آزادی خود را طلب می‌کنند چیزی نیست جز دموکراسی. شاید همین دستنوشته‌های تند او نیز سبب شد نویسنده ورزشی خودش را در سلول‌های انفرادی زندان حکومت ببیند. حالا آنها می‌توانند تفکراتشان را در زندان‌های آل‌خلیفه انتشار دهند، ‌در کنار علی سعید، دروازه‌بان معروف تیم ملی‌شان با ۱۶۰ بازی ملی به جرم حمله به نیروهای امنیتی بازداشت شد. از 14 فوریه ۲۰۱۱ تا امروز حکومت آل‌خلیفه به خوبی درک کرده است که وقتی قهرمانان ملی پا به صحنه اعتراضات بگذارند دیگر نمی‌توان اقشار مردم را مهار کرد. این قانون یک انقلاب است وقتی روشنفکران و قهرمانان اندیشه‌هایشان را در راستای اهداف آزادیخواهی کنار هم قرار می‌دهند پازلی به نام انقلاب رخ می‌دهد. شاید ترس حکومت و نیروهای امنیتی از ورزشکاران بحرینی و بازداشت‌های مکرر آنها همین باشد.