دو روزی است که خبر انتقال روبرت لواندوفسکی به بایرن رسمی شده، انتقالی که شاید یک سال پیش تمام شده بود. حتی بایرن برای اینکه او را در اختیار داشته باشد 2 بار قرارداد تنظیم کرد تا اگر دورتموند مهاجم لهستانی را تا پایان قراردادش در سیگنال ایدونا نگاه دارد آنها با به جریان انداختن قرارداد دوم او را به مونیخ بیاورند. قراردادی که یک سال پیش امضا شد. البته شواهدی هم برای این ادعا وجود دارد؛ از سال گذشته لوتار ماتئوس این خبر را رسانه‌ای کرد، سپس یوپ هاینکس کبیر پس از فینال ويمبلی بار دیگر خبر انتقال او به بایرن را استارت زد. مطمئنا شما هم بر این عقیده هستید که اظهارنظر در فوتبال حرفه‌ای آن هم از افراد سرشناسی همچون ماتئوس و هاینکس با شایعه‌پراکنی‌هایی که در لیگ داخلی صورت می‌گیرد متفاوت است. تمام اینها اسنادی است که با استناد به آنها به راحتی می‌توان از قطعی بودن این خبر اطمینان‌خاطر داشت. با این وجود باشگاه مونیخی برای اینکه آرامش تیم رقیب را از بین نبرد حتی تکذیبیه‌ای رسمی را در سایت خود منتشر کرد و «لوا» هم در صفحه شخصی‌اش در فیس‌بوک با پیراهن دورتموند عکس گرفت تا همچنان محبوب دیوار زرد دورتموند بماند. با مروری از گذشته به آنچه برای حضور لوا در مونیخ گذشت؛ دریافتیم که این انتقال یکشبه صورت نگرفته اما جوی که اکنون در رسانه‌های ایرانی از این انتقال به راه افتاده حکایت از این دارد که مونیخی‌ها شبانه به کمپ دورتموند زده‌اند و مهاجم بلندبالای طلایی‌پوشان را درون جیب انداخته‌اند تا او را برای تست‌های پزشکی به مونیخ بیاورند. البته ما پارسی‌زبانان به دایه مهربان‌تر از مادر بودن عادت داریم و اگر اتفاقی باب میلمان نباشد آن را به مافیایی بودن و روابط زیرمیزی مرتبط می‌کنیم تا بلکه ساعتی از اندیشه آنچه رخ داده است دور شویم و ناراحتی خود را با نفرین و ناله مردانی که بیشتر از کل هواداران ایرانی فوتبال آلمان به کشورشان تعصب دارند، تخلیه کنیم. گویی توهمی عجیب ذهن شرقی‌مان را پر کرده است؛ ما هواداران ایرانی، از مشاهیر فوتبال آلمان بیشتر می‌فهمیم و در جریان امور هستیم!
بایرن و قهرمانی‌های مافیایی!
بایرن بزرگ‌ترین مافیای فوتبال آلمان است؛ ادعایی راست کار ما ایرانی‌ها. به تازگی از پشت پرده‌های بایرن در دست داشتن سران پرنفوذ آنها در امور داوری و تخلفات گسترده مونیخی‌ها در این زمینه هم رونمایی شد اما نکته‌ای جالب که در این واکنش‌های غضب‌آلود کمتر دیده شده این است که دکتر رائوبال مدت‌هاست ریاست سازمان لیگ فدراسیون فوتبال آلمان را عهده‌دار است. آری! رئیس دورتموندی‌ها شخص نخست بوندس‌لیگاست و پرنفوذ‌تر از او در این عرصه وجود ندارد مگر اینکه باواریایی‌ها او را هم خریده باشند! رائوبال کسی است که به نظر می‌رسد هیچ آگاهی از این مافیابازی‌های بایرن در عرصه فوتبال داخلی آلمان ندارد چون مطمئنا اگر داشت حداقل برای باشگاه متبوعش باید آستین بالا می‌زد و دفاعی جانانه می‌کرد بنابراین می‌توانیم به زیرمجموعه پرهیجان باشگاه که چنین اسناد مهمی در دست دارند پیشنهاد کنیم آن را به دست آقای رئیس برسانند. باید در اینجا گریزی هم به کمک‌های مالی باشگاه بایرن به دورتموندی‌ها بزنیم که تیم رقیب را از ورشکستگی نجات داد یا اینکه در آغاز فصل گذشته برای کمک مالی به باشگاه در حال ورشکستگی اونترهاخینگ دیداری خیرخواهانه برگزار کردند و بسیاری از مثال‌های دیگر.
بیماری شرقی؛ لعنت به بایرن پولدار!
آنچه به این صحبت‌ها دامن زده است قدرت مالی وحشتناک بایرن است که نه‌تنها در آلمان بلکه در قاره سبز نیز کمتر تیمی را یارای رقابت با آنهاست. بایرن هم اکنون یکی از بزرگ‌ترین برند‌های جهان اقتصاد است. سود 125 میلیون یورویی آنها که تنها به هدایای نقدی و جوایز قهرمانی‌ها معطوف می‌شود گواه این ادعاست. مونیخی‌ها در فصول گذشته نشان دادند که هر بازیکنی را نه در بوندس‌لیگا بلکه در جهان بخواهند در اختیار می‌گیرند. مانوئل نویر را از یک قدمی انگلستان راهی مونیخ کردند و خاوی مارتینس و تیاگو آلکانتارا را از چنگ یونایتد درآوردند، ریبری و روبن ستاره‌های خود را آنچنان اغنا کرده‌اند که تا پایان عمر فوتبالی خواهان خدمت به بایرن هستند و ماریو گوتسه را پیش از آنکه رقبای لیگ برتری و بزرگان لالیگا باخبر شوند به مونیخ آورده و اکنون نوبت به لوا رسیده تا در قبال پیشنهاد 81 میلیونی رئال پاسخ منفی دهد. حال نگاهی دیگر داشته باشیم به مقوله انتقالات؛ اگر بایرن گوتسه، نویر و لوا را نمی‌خرید، آنها در باشگاه‌هایشان می‌ماندند؟ اگر منصفانه به قضایا نگاه کنیم پاسخ منفی است. آنها مانند سایر ستارگان جوان آلمانی از قبیل شورله، هولتبی، اوزیل و خدیرا به لیگ‌های دیگر می‌رفتند. بدون شک اکنون بوندس‌لیگا معدن استعداد‌های ناب است. بهترین جوانان اروپا در این لیگ توپ می‌زنند که اگر چشم بر هم بزنی به ستاره‌هایی همچون اوزیل و شورله بدل می‌شوند. حال این پرسش مطرح است چرا بایرن باید اجازه دهد تا ستاره‌های بوندس‌لیگایی را باشگاه‌های بزرگ اروپا به یغما ببرند؟ همان کاری که با آرتور ویدال صورت گرفت؛ لجبازی‌های فولر او را راهی یووه کرد و اکنون یکی از ارکان باشگاه تورینی است. تفاوت‌ها در طرز تفکر است یوآخیم واتسکه چند ماه پیش در اظهار نظری در مورد انتقال لوا به بایرن و قدرتمند شدن رقیب مونیخی اعلام کرده بود: ترجیح می‌دهم یک آلمانی بهترین تیم جهان باشد تا تیم‌های لالیگا. این جمله هیچ تفسیری باقی نمی‌گذارد.
بسیار سخت است که عاشق باشی و نکات تاریک را هم ببینی ولی پیش از آنکه به بزرگ‌ترین اسطوره‌های فوتبال جهان اتهام‌های عجیب و غریب بزنیم که شاید تنها با این فاصله مکانی و زبان پارسی بتوان آنها را مطرح کرد و از پیگرد‌های قانونی گریخت، بهتر است به نقاط ضعف باشگاه محبوبی همچون دورتموند بپردازیم که با بند‌های عجیب و غریب در قرارداد بازیکنانش اجازه دست‌اندازی متمولان اروپایی را می‌دهد. چرا بروسیا نمی‌تواند کاری که بایرن با روبن و ریبری کرد را انجام دهد و ستاره‌هایش را حفظ کند؟
در پایان نیز باید به این نکته اشاره کنیم که در همه جای دنیا فساد وجود دارد. در آلمان و در عرصه فوتبال هم چنین مشکلاتی را می‌توان یافت؛ تبانی و داوری فاسد. اما مطمئنا باواریایی‌ها با وجود سرمایه عظیمی که در اختیار دارند حتی اگر ذره‌ای پا کج بگذارند از سوی دستگاه‌های پرشمار و ریزبین نظارتی مورد بازخواست قرار می‌گیرند همانگونه که هوینس با تمام درایت مدیریتی که در بایرن نشان داد و تیم اول مونیخ را به قدرت بلامنازع فوتبال جهان بدل کرد هرگز از فرار مالیاتی جان سالم به در نبرد.